Rose review: poëtisch identiteitsverhaal

2026 is hét jaar van Sandra Hüller. Eerder dit jaar was ze nog te zien in blockbuster Project Hail Mary en dit najaar zal ze verschijnen in het prijswinnende Fatherland. In de tussentijd is Hüller bij ons op het grote doek te bewonderen in het historisch drama Rose van Markus Schleinzer. Een film die het minstens even waard is om te gaan kijken.

Duits dorpje

Voor de setting van Rose moeten we terug naar de Dertigjarige Oorlog (1618-1648). Die oorlog woedde onder andere in Duitsland, waar het verhaal zich afspeelt. In de nasleep ervan moesten dorpen en steden zich terug herstellen na massale sterfte en hongersnood; vooral het platteland werd hard getroffen. Net tegen die achtergrond is de film gesitueerd. Rose begint met een verminkte soldaat die vastberaden een Duits dorpje binnenstapt. Hij beweert er familie te hebben gehad en recht te hebben op hun eigendom. De dorpsgenoten zijn eerst nog sceptisch, maar de man kan papieren voorleggen, dus laten ze hem intrekken in de vervallen hoeve. Wat niemand echter weet, is dat de man in kwestie geen man is, maar een vrouw genaamd Rose.

Rose (Sandra Hüller, Anatomy of a Fall) ontpopt zich tot een geliefd figuur in het dorp. Ze verwerft steeds meer respect en heeft een goedlopende boerderij met mensen in dienst. Maar ze wil meer, en klopt aan bij een bevriende boer met de vraag of ze een goedgelegen stuk land kan overkopen. De boer stemt toe op voorwaarde dat ze met zijn dochter trouwt, waar Rose mee akkoord gaat. Hun huwelijk lijkt een hele tijd goed te lopen, tot de huwelijksplicht (lees: een kind maken) zich opdringt. Rose krijgt het steeds moeilijker om haar identiteit te verbergen en het vertrouwen van het dorp te behouden.

Poëtische sfeer

Dat Rose allesbehalve een feelgoodfilm is, merk je ook aan de cinematografie. De film is volledig zwart-wit en de verwoestende gevolgen van de Dertigjarige Oorlog zijn duidelijk voelbaar in de grauwe, depressieve sfeer van de shots. Het stormachtige en druilige weer draagt daar nog eens aan bij. Er is nauwkeurig aandacht besteed aan de cinematografie om de donkere stemming van het verhaal te benadrukken, en dat resulteert in schilderachtige composities. Wanneer die beelden dan nog eens ondersteund worden door een voice-over, roept dat iets poëtisch op.

Hulde aan Hüller

Sandra Hüller lijkt op het eerste gezicht een geslaagde keuze om als man op te voeren, maar misschien heb ik al iets te veel van haar gezien om de mannelijke vermomming als geloofwaardig te beschouwen. Dat neemt echter niet weg dat Hüller weer een glansprestatie neerzet. Wanneer ze op een bepaald moment haar valse identiteit voor een groep opstandige dorpelingen moet verdedigen, steekt ze een lange vurige monoloog af zoals alleen Hüller dat kan.

Identiteit en gender

Regisseur Markus Schleinzer baseerde zich voor Rose op verschillende vrouwen die zich in de loop van de geschiedenis als man voordeden. Die genderthematiek maakt het verhaal heel actueel. Wanneer Rose op het einde berecht wordt voor haar leugens, brengt dat stof tot nadenken met zich mee. We horen dezelfde argumenten als vandaag in het politieke debat naar voren komen, bijvoorbeeld het gemeenschapsleven dat in gevaar zou worden gebracht. Rose blijft bij het standpunt dat ze geen man wou zijn, maar dat een broek haar vrijheid gaf. Ik zou zeggen: ga voor Sandra Hüller, blijf voor de dieperliggende boodschap rond identiteit.

Rose is nu te zien in de bioscoop.