Is This Thing On? review: ergens tussenin

Bradley Cooper verfilmt na Maestro opnieuw een deels waargebeurd verhaal. Is This Thing On? is gebaseerd op het leven van Britse komiek John Bishop. Helaas landt noch de mop noch de sérieux echt helemaal.

Rekening

Alex (Will Arnett, The LEGO Batman Movie) en Tess (Laura Dern, Big Little Lies, Marriage Story) lijken best een functioneel koppel. Ze hebben twee kinderen, hij werkt in de financiële sector en zij is een voormalige volleybalkampioene. Ze hebben een mooi huis, een trouwe vriendengroep waar ze samen over klagen. Maar schijn bedriegt. Ze beslissen dat het op is en gaan uit elkaar. Alex trekt naar een triest appartement in de stad terwijl Tess in hun huis blijft. Hun zonen schipperen tussen de twee. De veranderingen vallen Alex zwaar. Tess heeft dankzij de ouderschapsregeling meer tijd voor zichzelf en krijgt al snel de kans om terug naar de sportwereld te gaan. Alex daarentegen is eenzaam zonder de jongens.

Op een impulsieve avond trekt Alex naar een comedycafé. Om de ingangsprijs niet te hoeven betalen, kruipt hij op het podium. Het bevalt hem: hij blijkt grappig en door te praten over zijn scheiding begint hij alles te verwerken. Hij krijgt steeds meer kansen en vindt een nieuwe vriendengroep bij zijn medecomedians. Ook Tess ziet zijn zelfvertrouwen toenemen. Hij lijkt lichter dan toen ze samen waren en de twee brengen gaandeweg weer meer tijd samen door… Maar wordt dat niet verwarrend?

Nationaliteitenclichés

Wie de Liverpoolse komiek John Bishop kent, weet eigenlijk hoe dit verhaal eindigt. Hij is een van de grootste comedysterren in zijn land, maar ook in Europa. Is This Thing On? verfilmt niet zijn hele verhaal, maar het begin ervan. De meeste verhalen in de film zijn dan ook echt gebeurd, zelfs de meest ongeloofwaardige. Zo belandt Tess uiteindelijk toevallig op een van Alex’ shows, net zoals het Bishop overkwam met zijn vrouw.

De grootste verandering die Bradley Cooper heeft doorgevoerd is de setting. Het verhaal is overgeheveld naar de Verenigde Staten, naar de comedywereld in New York. Op papier lijkt dat een logische keuze, maar ergens in zijn bewerking is Cooper ook een deel van de charme van het verhaal kwijtgeraakt. Ik wil niet te veel in nationaliteitenclichés vervallen, maar deze opzet is nog zotter als het om gesloten Britten gaat dan extravertere Amerikanen.

Dat comedyaspect komt hier niet zo goed tot zijn recht. Meer nog, die scènes zijn door het soms vreemde tempo en claustrofobische, instabiele camerawerk vaker nogal vlak of soms zelfs neigend naar irritant. Alex verwerkt er zijn problemen, en humor is dan niet altijd het doel, maar op deze manier is het niet duidelijk waarom hij het graag doet én het publiek voor hem valt. De scènes met Alex’ comedycollega’s zijn overtuigender in dat opzicht.

Dualiteit

Verder schippert de film ook te veel tussen karakterstudie en liefdesverhaal. We komen te weinig te weten over Tess om haar als gelijke te zien in dit verhaal, terwijl je dat wel nodig hebt om in deze complexe situatie met hen allebei mee te voelen. De chemie tussen Will Arnett en Laura Dern is er wel degelijk, maar wordt onderuit gehaald door de soms al te analytische en psychologische dialogen. Tijdens hun discussies komen ze niet altijd natuurlijk over. De beste scènes zijn dan ook de stillere, zoals een onverwacht tedere scène waarbij het gezin elkaar op luizen moet controleren. Ook de jonge acteurs die hun zonen spelen, zijn hier zeker een troef.

Iets minder een troef is helaas Bradley Cooper zelf, die de beste vriend van Alex speelt. Net als ‘Balls’ (de bijnaam van het personage) denkt Cooper blijkbaar dat hij in een stonerkomedie speelt en geen karakterdrama. Balls is een zwoegende acteur die heel onzeker en ook best egoïstisch is, en zelf in een slechte relatie zit. Nuttig advies krijgt Alex niet, een beetje steun dan gelukkig wel nog. Maar eigenlijk voegt hij buiten onnodige comic relief niks van waarde toe aan het verhaal.

Die tijd had de film kunnen gebruiken om Alex en Tess meer ruimte te geven. Ook in de scènes met de ouders van Alex, gespeeld door de geweldige Ciarán Hinds en Christine Ebersole, zat meer potentieel. Maar dan had Is This Thing On? ook wat dieper moeten inzoomen op Alex zelf. Uiteindelijk voelt geen enkel aspect van de film voldoende uitgewerkt en blijf je eerder onbewogen achter. Is This Thing On? Ja, maar de boodschap is niet zo duidelijk overgekomen.

Is This Thing On? is vanaf 17 februari te zien in de bioscoop.