The Testaments review: coming-of-age-versie van zijn voorganger

In 2025 kwam er een einde aan The Handmaid’s Tale na 6 seizoenen. Nog voor het einde van de reeks wisten we al dat het vervolgboek The Testaments ook een eigen reeks kreeg. Een jaar later is het dan zo ver. En dan is de vraag: kan de reeks tippen aan de vorige reeks en kan je deze kijken zonder voorkennis. En heeft The Testaments een eigen stempel zonder een klakkeloze kopie te zijn?

The Testaments is in principe te volgen voor mensen die The Handmaid’s Tale nooit gezien hebben. Ik ga hieronder dus ook beschrijven waar The Testaments mogelijk een kleine spoiler bevat, maar ook bepaalde zaken niet benoemen die wel vanaf aflevering 1 duidelijk zijn voor fans van The Handmaid’s Tale.

Oké, de spoiler: Gilead bestaat nog. Wat er op het einde van The Handmaid’s Tale gebeurd is, heeft wel een impact nagelaten, maar we bevinden ons op een heel andere plek dan waar The Handmaid’s Tale zich afspeelde. Ondertussen zijn er ook al 4 jaar gepasseerd sinds het einde van The Handmaid’s Tale. De focus ligt hier ook niet meer op de dienstmaagden en het is ook onduidelijk wat de praktijken daaromtrent nog zijn binnen Gilead. De setting is deze keer een school onder leiding van Aunt Lydia waar meisjes klaargestoomd worden voor het huwelijk.

We bevinden ons nog steeds in een wereld waarin de vruchtbaarheid sterk achteruit is gegaan. Ondertussen bestaat Gilead al zo lang dat vele kinderen ondertussen opgegroeid zijn en mogelijk zelf in aanmerking komen om kinderen te baren. Alle meisjes worden samen op school gezet. Wanneer ze voor het eerst hun maandstonden krijgen, is dit een belangrijk moment. Deze meisjes moeten immers in een sneltempo klaargemaakt worden om hun goddelijke plicht te vervullen. En dat is natuurlijk zorgen voor een nageslacht. Liefst van de belangrijke mannen binnen Gilead, die uiteraard allemaal minstens dubbel zo oud zijn dan de meisjes zelf. En met dubbel zo oud ben ik nog vriendelijk.

Drie point-of-views

The Testaments heeft drie verschillende standpunten. Een van deze standpunten is van Aunt Lydia zelf, al is deze het minst voorkomend. Dit personage speelde ook een heel grote rol in The Handmaid’s Tale. Je krijgt de meeste achtergrond die je nodig hebt over haar wel meegelepeld in de eerste afleveringen. Al geeft het allemaal een extra laag als je weet wat ze allemaal heeft gedaan in The Handmaid’s Tale. In The Testaments is ze wel echt een beetje een ander persoon, ook grotendeels door de gebeurtenissen in de voorgaande serie en werkt ze het systeem van binnenuit ook een beetje tegen.

De twee andere standpunten, die veel belangrijker zijn in het verhaal van The Testaments, zijn deze van Agnes en Daisy. Beiden zijn ze jonge tieners die les volgen aan de school van Aunt Lydia. Al is les natuurlijk veel gezegd. Vrouwen mogen in Gilead immers niet leren lezen en schrijven. Dit gaat dus puur over hoe ze de ‘perfecte echtgenote’ moeten zijn in het regime waarin ze leven. Voor alle meisjes die volledig opgegroeid zijn onder dit regime, is dit de normaalste zaak ter wereld. Zo zien Agnes en haar vriendinnen geen graten in dit extreme patriarchaat omdat ze niets anders gewoon zijn. Natuurlijk wordt alles een beetje anders nu ze vruchtbaar worden en mannen toch anders naar hen kijken.

Daartegenover staat Daisy. Zij is een zogenaamd ‘parelmeisje’. Niet opgegroeid in Gilead, maar heeft zelf besloten om deel te worden van de gemeenschap. Al snel wordt duidelijk dat ze opgroeide in Canada. Haar ouders zijn vermoord door spionnen van Gilead en ze besluit zelf een spion te worden voor Mayday (de verzetsbeweging tegen Gilead). Ze is dus in Gilead terechtgekomen om het systeem mee van binnenuit kapot te maken. Haar blik zal dus altijd meer weerspiegelen wat wij als kijker ook voelen.

Beloftevolle cast en subtieler dan zijn voorganger

Voor de rol van Aunt Lydia keert actrice Ann Dowd terug. Niemand anders zou de rol ook kunnen spelen, dus het is een plezier dat ze de rol terug op zich wou nemen. Voor de grootste rol, zijnde Agnes, mag dan ook de revelatie van One Battle After Another opdraven, Chase Infiniti. En meteen wordt duidelijk dat we te maken hebben met een talent waar we nog veel van zullen horen. De rol van Daisy gaat dan weer naar de relatief onbekende Lucy Halliday, die ook een impressionante vertolking neerzet. Voor de rest is de cast vrij onbekend, maar speelt iedereen wel geloofwaardig. Enkel de rol van arrogante, verwende Shunammite, een vriendin van Agnes, wordt gespeeld door een iets grotere naam: Rowan Blanchard (Snowpiercer).

The Testaments gaat vooruit met een hoger tempo dan zijn voorganger. De reeks voelt ook geschreven voor een breder publiek. Het is zeer interessant om met een heel andere invalshoek te werken. Waar in The Handmaid’s Tale wraak centraal stond via het hoofdpersonage June Osborne, is dat hier niet het geval. De meisjes op de school, behalve Daisy dan, moeten immers nog ontdekken welk onrecht hen aangedaan wordt. Dat geeft een heel andere blik op de situatie.

Ook de jonge geesten van adolescenten kijken heel anders naar de materie dan de dienstmaagden uit de vorige reeks die vaak een pak ouder waren. Als kijker heb je dit natuurlijk veel sneller door dan de personages zelf. Wat The Testaments mogelijk enger maakt dan zijn voorganger, is immers het minder duidelijk onderdrukken van de meisjes. Dat voelt jammer genoeg realistischer aan in de huidige samenleving dan The Handmaid’s Tale. En dat is eng. Echt eng. Ik vrees dat er een hele groep mensen bestaat die eigenlijk de gruwel van deze oudere versie van Gilead niet helemaal zal inzien.

En oh ja, June Osborne keert ook terug in een lange cameo. Zij die The Handmaid’s Tale gezien hebben, weten dat er wel een punt gaat komen dat haar rol hier weer groter moet worden. Maar dat is iets om zelf te ontdekken!

The Testaments is nu volledig te zien op Disney+!