If I Had Legs I’d Kick You review: indrukwekkend maar nooit meer

Rose Byrne is al jaren een van onze favoriete actrices. We kenden haar tot nu toe vooral van haar komische rollen in onder andere Bridesmaids, Platonic en onze eeuwige aanrader Spy. Maar ze liet ook al haar dramatische krachten zien in bijvoorbeeld Insidious. Toch komen die pas echt tot hun recht in het memorabele If I Had Legs I’d Kick You. Wij gingen kijken tijdens filmfestival Oostende, maar bij die ene keer zal het misschien ook blijven.

Mujer al borde…

Linda (Rose Byrne) maakt een moeilijke tijd door. Haar dochter lijdt aan een eetstoornis, waarvoor ze dagelijks een behandeling volgt en ‘s nachts sondevoeding krijgt. Linda staat er momenteel alleen voor, want haar man is weg voor z’n werk als kapitein. Tot overmaat van ramp stort het plafond van hun huis in door een lek, waardoor het deels overstroomt. Daarop gaan ze tijdelijk in een motel wonen, waar ze de sarcastische maar behulpzame baas James (ASAP Rocky) leert kennen.

Linda slaapt ‘s nachts amper, ook door de machine van haar dochter, en gaat dan vaak naar buiten om wijn te drinken en junkfood te eten. Ze laat haar dochter ook vaak achter om te gaan controleren of de werken vlotten. Tegelijk werkt ze overdag ook nog als psychologe en krijgt ze onder andere patiënte Caroline (Danielle Macdonald, The Tourist) over de vloer, die het moeilijk heeft met haar prille moederschap. Wanneer Linda dan ook nog van de dokter hoort dat haar dochter een streefgewicht moet halen om de behandeling te mogen blijven volgen, komt ze onder nog meer druk te staan.

Slopend

Ik val met de deur in huis: If I Had Legs I’d Kick You is een van de meest enerverende kijkervaringen die ik ooit heb gehad. Dat is waarom ik zei dat het waarschijnlijk bij die ene keer zal blijven. Al vanaf het begin is het voor de kijker duidelijk dat Linda op ontploffen staat. Toch uit zich dat vaak niet in grote emotionele scènes. Ze kropt veel op, maar de spanningen staan op haar gezicht te lezen. De camera staat vaak superdicht bij haar gezicht om dat nog wat duidelijker te maken. Je voelt zelf de frustratie en de opbouwende spanning die ze voelt, en zo blijf je sympathie voor haar voelen, ook als ze rare keuzes maakt.

Byrne zet hier dan ook een ongelooflijke vertolking neer en is ook de voornaamste reden waarom ik zou aanraden om toch te gaan kijken. Ze won er vorig jaar al de Zilveren Beer voor op het filmfestival van Berlijn en ook tijdens dit awardsseizoen mocht ze al wat prijzen ophalen. Ik gun haar de Oscar voor Beste Actrice ook nog net iets meer dan Jessie Buckley voor Hamnet. Niet omdat zij niet goed was, maar omdat deze rol net iets meer onder je huid kruipt en misschien minder “awardsvoer” schreeuwt.

Schaduwkant van zorgen

Dat de focus vooral op Linda ligt, is al snel duidelijk door het feit dat we de hele film lang het gezicht van de dochter niet te zien krijgen. We horen haar alleen bijzonder veel van Linda verlangen, waardoor dat ook een afstand creëert. Scenarist en regisseur Mary Bronstein schreef de film dan ook om om te gaan met het trauma dat ze meemaakte toen ze voor haar 7-jarige dochter moest zorgen, die ernstig ziek was. Deze film toont als geen ander hoe alles zich opstapelt als je amper tijd voor jezelf kan nemen, en dat dan ook je omgeving beïnvloedt. Het roept ook de gekende vraag op: wie zorgt er voor de verzorger? Ze aanvaardt niet zomaar hulp, bijvoorbeeld van James, maar wil tegelijk wel dat iemand haar zegt wat ze moet doen.

Er zijn ook een paar magisch-realistische momenten wanneer ze in het gat in het plafond kijkt, die ineens een heel andere, verontrustende sfeer meebrengen. Naast Byrne spelen ook komiek Conan O’Brien (als de psycholoog van Linda) en ASAP Rocky goeie bijrollen, terwijl ze beiden toch weinig dramatische ervaring hebben. Byrne en O’Brien zijn wel nog maar eens het bewijs dat komieken veel vaker goeie drama-acteurs kunnen zijn dan omgekeerd.

Naar het einde toe zit de spanning en het overweldigend gevoel bij zowel Linda als het publiek zo hoog dat je deels ook blij bent dat de credits gaan rollen. Een heel goede film dus, die zal nazinderen, maar niet eentje die je snel voor je plezier zal herbekijken.

If I Had Legs I’d Kick You is vanaf 04/03 te zien in de bioscoop.