The Chronology of Water review: chaotische visie

In haar regiedebuut The Chronology of Water toont Kristen Stewart meteen wat ze in haar mars heeft, maar ze maakt ook meteen een film die niet heel erg toegankelijk is.

Fragmentarisch

Kristen Stewart is de laatste jaren een van de meest interessante actrices van haar generatie geworden, dankzij haar eclectische en soms onverwachte keuzes. Die trend zet ze door met haar regiedebuut. Vanaf de eerste seconde weet je al meteen welk soort film The Chronology of Water wordt. De jonge Lidia (Imogen Poots) draagt een gedicht voor terwijl we fragmenten zien met een poëtische voice-over. Druppels water, een zwemmende vrouw, maar ook flikkerend zwart en niet-identificeerbare beelden.

Het verhaal van Lidia wordt redelijk chronologisch maar heel fragmentarisch verteld. Ze is een gesloten, timide meisje dat veel te vroeg volwassen moet worden. Haar vader misbruikt haar, en haar moeder kan of durft niet voor haar op te komen. Lidia probeert weg te raken uit haar thuissituatie, maar dat is niet evident. Ze neemt niemand in vertrouwen, maar vindt een uitlaatklep in het zwemmen. Gaandeweg probeert ze zich open te stellen, maar haar jeugd zorgt ervoor dat ze niet altijd de juiste mensenkennis heeft.

Uiteindelijk gaat ze studeren, waar ze losbandig begint te leven. Ze vindt naast heel wat onenightstands ook een vriendengroep, maar komt al snel in aanraking met drugs, waar ze heel vatbaar voor blijkt. Lidia zoekt ook naar de liefde, maar valt op de verkeerde mannen of saboteert zichzelf en de relatie wanneer ze wel iemand stabiel vindt. Zwemmen laat ze links liggen, maar ze vindt wel heil in een oude hobby en liefde: schrijven. Langzaamaan probeert ze via poëzie haar verleden te verwerken en aan een toekomst te werken.

Klare kijk

Het verhaal van The Chronology of Water is er niet een dat je meteen omver zal blazen. Daarvoor zagen we te veel van dit soort verfilmingen. Maar zoals ik vorig jaar ook bij The Outrun aanhaalde, moeten films als deze het hebben van de uitwerking. Daarbij had ik nu net gemengde gevoelens.

Flitsen van herinneringen, voorwerpen, natuur en licht, close-ups van lichaamsdelen die gevoelens weergeven, fragmenten van vroegere en latere scènes, veel poëtische voice-overs en vreemde geluidseffecten als muziek – het is al even geleden dat ik in een regiedebuut zo’n originele en duidelijke visie zag. Kristen Stewart toont zich meteen als een regisseur met een klare kijk. Die keuzes reflecteren ook de stijl van de gelijknamige autobiografie van Lidia Yuknavitch. Visueel en auditief is deze bewerking heel erg geslaagd. Hulde daarbij ook aan het prachtig kleur- en lichtwerk van cinematograaf Corey C. Waters en zijn team, en monteur Olivia Neergaard-Holm (The Apprentice).

Hoewel ik de film daarom heel erg bewonder en hij nog even door mijn hoofd bleef spoken, kan ik niet zeggen dat ik er ook even veel van genoot. Het poëtische aspect is mijn ding niet, in eender welke film, dus daar probeer ik dan zo goed mogelijk door te kijken. In The Outrun kon het me bijvoorbeeld wel charmeren door de kwaliteit van de rest van de film. Maar The Chronology of Water laat verhaalgewijs wel wat steken vallen. De film duurt toch twee uur en tien minuten; het overgrote deel daarvan maakt Lidia de ene foute keuze na de andere, zonder veel lichtpuntjes om dat in balans te brengen. Na verloop van tijd sleept de spiraal waar Lidia in zit te veel aan en begint het — samen met die soms chaotische poëzie — te vervelen en vervelend te worden. Een halfuurtje minder had me wellicht wat milder gemaakt.

Daar tegenover staat dan weer de schitterende vertolking van Imogen Poots. In haar handen verliest Lidia wel nooit helemaal je sympathie. Ze laat alles achter op het scherm en stelt zich dan ook heel erg kwetsbaar op. Het is een rol die al lijkt onder te radar te vliegen nu het awardsseizoen opstart, maar we hopen dat Poots toch nog de nodige vermeldingen krijgt. Een volgende samenwerking met Stewart moedig ik dan ook graag aan, want ze tonen hier beiden een onbevreesdheid die de filmindustrie niet mag verliezen.

The Chronology of Water is vanaf 7 januari te zien in de bioscoop.