Westenwind is deel twee in Alexandria Warwicks De Vier Winden-reeks, waarbij ze deze keer koos voor de mix van Griekse mythologie, katholiek geloof en het Schotse sprookje Tam Lin.
Het verhaal
Brielle van Thornbrook is toegetreden tot een klooster. Ze brengt haar dagen door met ijzersmeden en haar avonden met de bestudering van de Tekst, allemaal als voorbereiding op een leven als toegewijde volgeling. Ze is al eenentwintig jaar op deze aarde en heeft nog nooit een man aangeraakt. En dat zal ze ook nooit doen.
Maar als ze in het bos een gewonde vreemdeling ontdekt, kan Brielle de drang om hem te helpen niet weerstaan. De ontmoeting leidt haar naar het rijk van Under, en daar ontdekt ze dat de man die ze heeft geholpen eigenlijk een god is: Zephyrus, Westenwind, Brenger van de Lente.
Er zijn in Under maar weinig mensen die Brielle kan vertrouwen, en zeker Zephyrus niet. Hij is charmant, gevaarlijk, en nog nooit is ze zo in de ban van iemand geweest. In Under riskeert Brielle niet alleen haar toekomst, maar ook haar leven.
Iets te traag
De korte beschrijving hierboven vertelt je op het eerste gezicht eigenlijk bizar weinig over het verhaal. Waarom zit ze in Under, wat is haar drijfveer, hoe komt het dat ze haar leven moet riskeren… Dat komt omdat de korte beschrijving een belangrijk detail van de eerste helft van het verhaal weglaat; de queeste die Brielle moet ondergaan om een mythisch zwaard terug te vinden in Under. De beschrijving kiest om vooral te focussen op de aantrekkingskracht die blijkbaar tussen Brielle en Zephyrus zindert. Ik zeg blijkbaar, want zelf heb ik daar weinig van gemerkt in die eerste helft; pas vanaf deel twee komt het echt wat op gang.
Het is een slow burn, maar dan een die volledig tot as vergaat wanneer je al 262 pagina’s gelezen hebt. Het boek probeert ons ervan te overtuigen dat er iets is tussen de twee hoofdpersonages, maar er is nooit echt bewijs van. Zephyrus is volledig overtuigd van zijn gevoelens voor Brielle, terwijl zij voornamelijk gewoon verward is over zijn overgave en de queeste wil volbrengen.
De traagheid van het verhaal en de relatie tussen de twee maakt van het boek een vrij zware missie om uit te lezen. Ik betrapte me er vaak op dat ik gewoon aan het lezen was zonder de woorden volledig tot mij te laten komen. Ik betrapte me er nog meer op dat ik eigenlijk weinig kon zeggen over het verhaal zelf, omdat er gewoon zo weinig van was.
Conclusie
Jammer genoeg was ik geen fan van Westenwind, terwijl ik wel erg genoten had van de voorganger, Noordenwind. Dit boek mocht met zijn 510 pagina’s voor mij gerust een 200-tal korter geweest zijn. Dan was er veel filler verdwenen en had het verhaal niet zo gesleurd.
Wil je zelf ontdekken of de Westenwind voor jou wel snel genoeg gaat? Bestel het boek op bol.com.
In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.
