Over het finale seizoen van Stranger Things is ondertussen al genoeg geschreven, dus aan een review gaan we ons nu niet meer wagen. Iedereen die de reeks volgt, heeft ondertussen ook wel reeds de 8 afleveringen gezien. Maar toch zijn er een aantal zaken die ik zou willen aanhalen.
Timing is alles
Eerder dit jaar haalde ik al aan hoe bingewatchen onze tv-ervaring stilaan kapotmaakt (volgens mij). Dit derde seizoen werd gespitst in 3 delen, iets wat Netflix ook reeds deed met het laatste seizoen van Cobra Kai. Dit kwam dit laatste seizoen echt ten goede. De eerste afleveringen verschenen op 26 november en de laatste op 1 januari, hierdoor leefde Stranger Things bijna 6 weken lang in velen hun hoofd. Ook was het mogelijk om de finale relatief tegelijk te kijken met heel de wereld, aangezien we bij een drop van het hele seizoen een onderscheid hebben tussen de echte bingewatchers en zij die 1 of 2 afleveringen per dag kijken. De langere releasetijd gaf tijd om terug op internet mee te discussiëren over theorieën over de finale, wat voorheen niet echt kon omdat er altijd wel een sfeerverpester zou komen spoilen.
Het terugbrengen van een grote hoeveel kinderen was nodig om de onschuld van de slachtoffers terug duidelijk in beeld te brengen.
Dat 10 jaar te lang is om 5 seizoenen uit te brengen, is ook een open deur in trappen. Zeker wanneer de kracht van je show bestaat uit kinderen. In seizoen 3 en 4 werd altijd 1 jonger castlid erbij genomen om wat tegengewicht te geven aan de steeds ouder wordende hoofdcast. In dit vijfde seizoen (3 en half jaar na het vierde!) werd er zelfs een heel groot aantal van de cast aangevuld met nieuwe jongere cast. Zo erg zelfs dat Holly Wheeler (hier heel sterk vertolkt door Nell Fisher) in het merendeel van het seizoen eigenlijk de protagonist speelt. Niet dat dit erg is, maar dit geeft weer minder tijd om de vertrouwde cast hun ontwikkeling te laten doormaken.
Het terugbrengen van een grote hoeveel kinderen was nodig om de onschuld van de slachtoffers terug duidelijk in beeld te brengen. Dit valt extra op door de veel gebruikte flashbacks naar scènes uit seizoen 1 en 2. Als je dan de personages van Mike, Will, Dustin, Lucas en Eleven ziet, dan kan je in dit laatste seizoen echt niet meer van onschuldige kinderen spreken.
Hieruit kunnen we een beetje afleiden dat de reeks bijna de eigen hand overspeeld heeft. Financieel zal er zeker gepusht zijn voor meer seizoenen, maar dit seizoen balanceerde reeds op het randje om nog mee te gaan met de hoofdcast als tieners. Uiteraard zal de franchise nog uitgemolken worden met spin-offs, waar er al eentje van op de planning staat dit jaar. Vrij zeker gaat dit niet het succes halen van de hoofdreeks en langzaam zal dit uitdoven. De hoofdreeks heeft een mooi einde gekregen en voor het collectief geheugen laten we het best daarbij.
End of an era
Het feit dat Stranger Things begon in 2016, betekent ook dat de reeks in een andere Netflix gestart is dan waar het geëindigd is. In 2016 stonden de Netflix-originals bekend als de betere reeksen. Net niet de prestige van HBO, maar het scheelde niet veel. House of Cards, Orange is the New Black, Dark, Daredevil, Narcos, The Crown enzovoort. Ook Stranger Things behoorde tot deze reeksen. Vernieuwend, spannend, goed geschreven en nog een hoop complimenten. Alleen zijn alle deze andere reeksen die we onder de hoogdagen van Netflix kunnen klasseren, geëindigd net voor de pandemie. Enkel deze Stranger Things was nog niet afgerond.
Het einde van Stranger Things is dus niet enkel het einde van een geweldige reeks, maar eigenlijk het einde van wat Netflix ooit was.
En dan zit je met een grote druk. De eerste drie seizoenen stammen af van de gouden jaren, terwijl seizoen 4 en 5 van 2022 en 2025 zijn. En laat ons eerlijk zijn, wanneer Netflix nu een originele reeks uitbrengt, dan staat niet iedereen even recht om beter te kijken. Dit is uiteraard niet volledig de fout van Netflix zelf, maar misschien eerder van het versplinterde streaminglandschap.
Het einde van Stranger Things is dus niet enkel het einde van een geweldige reeks, maar eigenlijk het einde van wat Netflix ooit was. Ik ken genoeg mensen die eigenlijk geen Netflix-abonnement meer hadden en wel speciaal voor deze finale even zijn terug gekomen. Ik denk persoonlijk niet dat Netflix dit met hun huidige en reeds aangekondigde programmatie nog klaar kan spelen. Al hoop ik dat ze me het tegendeel bewijzen.
Het internet is (soms) een vreselijke plek
Dat het einde van Stranger Things nooit goed ging zijn voor sommigen, was altijd te verwachten. Maar het internet heeft dan tegenwoordig de neiging om de reeks voor zoveel mogelijk mensen te verbrodden. ‘Als ik het niet leuk vind, mag niemand het leuk vinden’ is een jammerlijke leuze die op voorhand al zorgde voor reviewbombing. Neem daarbij nog eens de grote militante anti-LGBTQIA+-groeperingen die door een simpele ‘onthulling’ op hun achterpoten stonden. Voor velen kon de finale dus enkel teleurstellen. Ik heb het woord ‘onthulling’ bewust tussen haakjes gezet, want iedereen die een beetje deftig naar de reeks gekeken heeft, kon dit in de vorige seizoenen reeds zelf afleiden. Over het personage Robin (gespeeld door Maya Hawke) was dit dan om een of andere reden minder een probleem. Ik denk dat de reden waarom ook duidelijk is.
Dat Stranger Things bijna evenveel eindes heeft als The Lord of the Rings was ook te verwachten en past volledig in de reeks. Het grote gevecht is gedaan 45 minuten voor het einde van de laatste aflevering. Hierna volgt een epiloog die duidelijk maakt waar de reeks echt om draait. Een coming-of-age-verhaal van 4 ‘sukkeltjes’ die een ongelofelijke metamorfose meemaken. Hiermee doel ik niet op het feit dat ze fysiek 10 jaar verouderd zijn, maar echt inhoudelijk. Ook de outing van Will is hier superlogisch in. Het had pas vreemd en gratuit geleken als de outing pas in de epiloog had plaats gevonden. Dat zijn plaatsing nu in de voorlaatste aflevering niet optimaal was, is te begrijpen. Maar het was ook moeilijk om het ergens anders te plaatsen.
Een deel van de negatieve commentaar op Wills outing komt van het feit dat het vreemd is dat iedereen zo accepterend is wanneer de AIDS-epidemie net op zijn hoogtepunt zat. Maar als je het andersom bekijkt, is dit misschien net een logische verklaring waarom Will zolang gewacht heeft. En ja, iedereen reageert misschien te hedendaags op de coming-out, maar dat is nu eenmaal hoe tv werkt. Stranger Things is geen echte historische reeks, de jaren 80 is immers gewoon een sausje dat sfeer moet scheppen. En de reactie op het internet toont jammer genoeg aan dat het toch nog nodig is om te tonen dat de mensen die je graag zien, je altijd zullen accepteren. Dat ook andere personages een bitterzoet einde krijgen, is nu eenmaal deel van het leven en opgroeien. De echte kern van het verhaal. Kijkers die enkel de fantasy en de actie konden appreciëren, hebben jammer genoeg de echte waarde van de reeks gemist. En misschien is het voor hen dat de huidige Netflix Originals nogal formulaïsch zijn en het einde van de gouden tijd van Netflix mogelijk ook deels bij het publiek ligt.
Maar om af te sluiten: Stranger Things was een geweldige reeks, maar door de lange pauzes tussen de laatste seizoenen, verdween de reeks altijd ver in het achterhoofd waardoor het hoofdverhaal altijd even zwaar terugdenken was. Zelf heb ik het nooit herbekeken, maar ik ben zeker benieuwd wat een rewatch nu teweeg zal brengen. En in welke mate stond het einde echt al vast bij het maken van seizoen 1?
Stranger Things is nu volledig te bekijken op Netflix.
