The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires review: geen leuke vampier

Grady Hendrix’ The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires heeft een prachtige cover, maar schuilt daarachter ook een even mooi verhaal? Kyria las, bedacht en schreef erover voor Geekster.

Over het boek

Patricia Campbells leven heeft nooit kleiner geleken. Haar man is te druk met zijn werk, haar kinderen hebben hun eigen levens, haar demente schoonmoeder heeft constante zorg nodig, en zelf loopt Patricia alleen maar achter de feiten aan. Het lichtpuntje is haar leesclub, een hecht groepje vrouwen die elkaar vinden in hun liefde voor true-crime en thrillers. Tijdens hun bijeenkomsten gaat het zowel over seriemoordenaars als het moederschap, hun huwelijk, en de buurtroddels.

Aan dit voorspelbare leven komt een eind als Patricia James Harris ontmoet, een knappe vreemdeling die in de buurt is komen wonen om voor zijn zieke tante te zorgen, en die zich uiteindelijk bij hun leesclub aansluit. James is gevoelig en belezen, en hij bezorgt Patricia gevoelens die ze al jaren ontbeert. Maar iets aan hem klopt niet. Hij heeft geen bankrekening, hij komt overdag niet buiten, en Patricia’s schoonmoeder beweert bij hoog en bij laag dat ze hem kende toen zij nog een jong meisje was – onmogelijk.

Plat feminisme, onnodig racisme

The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires is een horrorkomedie, een satire, maar dan wel zo eentje die niet volledig geslaagd is. Ja, ik kan tussen de lijnen door de humor wel vinden, maar grotendeels is het boek een zeer lange samenvatting van het leven van een huisvrouw die niemand aan haar kant heeft, zelfs haar man niet. Hendrix zegt zelf dat het boek een feministische inslag heeft, maar ik weet niet waar ik die moet gaan zoeken. De vriendschappen tussen de vrouwen zijn zo wisselvallig dat ik gewoon niet kon geloven dat Patricia zelfs nog met hen omging en geen enkele van de vrouwen durft iets te zeggen wanneer hun mannen tegen hen ingaan. Ook Patricia zelf zit de hele tijd vast in een ellendige inwendige monoloog over hoe vuil haar huis wel niet is en wat een slechte vrouw ze is dat ze niet alles piekfijn in orde kan houden. Pas helemaal op het einde begint ze te twijfelen of ze wel de juiste keuzes heeft gemaakt nadat ze haar grote droom – verpleegster worden – opzij geduwd had voor haar man.

Dan is er ook nog het racisme dat aanwezig is in dit boek. De enige drastische en fatale geweldadige voorvallen gebeuren enkel bij de personen van kleur in dit boek. Mrs Greene wordt voor 80% van het boek weggezet als een fantaserende vrouw die te veel in sprookjes gelooft, tot Patricia haar nodig heeft voor haar eigen plot. Verder zijn er maar enkele personages van kleur die een naam krijgen, de meeste zijn naamloze én gezichtsloze butlers, barmannen of zelfs een “gevaarlijke gang” die Patricia omsingelt in de armere buurt, zodat we als lezer toch vrezen voor Patricia haar leven in deze zo-ver-weg-van-haar-comfortzone-buurt. Het is een goedkope truc om ons medeleven voor die groep mensen weg te halen, zodat het plot toch voort kan gaan en het pas belangrijk wordt om in te grijpen wanneer de rijkere, witte mensen ook pijn voelen.

En ja, dit is een pastiche op de jaren ’90 in het diepe zuiden van Amerika. En ja, er zijn zelfs nu nog altijd zo’n plaatsen op de wereld. Maar dit boek gaat over een vampier. Het is dus sowieso al geen realistisch relaas van een dorp uit de jaren ’90, waarom kan er dan niet nog een kleine aanpassing gedaan worden?

Onnodige shock en beschrijvingen

Voeg aan het bovenstaande dan ook nog eens enkele zéér onnodige dingen toe aan dit verhaal, en dan heb je een heel langdradig en traag boek. Die onnodige dingen? Een verkrachting van een religieus persoon als shockeffect. Zeer onnodig want op dat punt was er al geweten wie de dader was en wat voor dingen hij durfde te doen. We hadden de vrij grafische beschrijving ervan niet nodig.

Maar het bleef niet bij de verkrachting van één persoon. Ook Patricia’s minderjarige dochter werd verleid door de vampier, en de auteur kon het niet laten om in die scène de dochter haar lichaam tot in detail te beschrijven. Er zijn meerdere momenten waarbij in dit boek vrouwenlichamen worden beschreven als “triest”, of “zakkend” en zelfs geslachtsdelen een kleurrijke beschrijving krijgen. Gewoon totaal onnodig voor het plot of wat dan ook, maar de auteur gebruikt het om de horror te versterken, denk ik dan? Want er is niets zo griezelig als een verouderend vrouwenlichaam?

Conclusie

Ik startte aan dit boek met licht enthousiasme, want je weet wel, vampieren en zo. Ik was benieuwd hoe badass de characters gingen zijn van de vampire slaying book club. Er kwam echter enorm weinig vampire slaying en bizar weinig book club aan te pas in dit boek. In de plaats kreeg ik een beschrijving van een triest leven van platte personages, die zogezegd feministisch waren in hun negeren van alles wat er gebeurde rond hen en het toelaten van moord op kinderen van kleur. Teleurgesteld, dat ben ik voornamelijk.

Het boek is in het Nederlands te koop via bol.com. Lees het vooral zelf en laat ons weten als het jou wel kan entertainen of je het even hard ge-hate-read hebt!

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.