Ik noemde The Voice of Hind Rajab op voorhand een van de belangrijkste films op Film Fest Gent, mede door het onderwerp maar ook het onthaal in Venetië. Daar kreeg de film een staande ovatie van 24 minuten. Ook op Film Fest Gent won hij de Grand Prix. Het blijft ook een belangrijke film, maar vooral om het onderwerp, want de vorm leidt soms af van de essentie.
Onmogelijke situatie
In januari 2024 volgen we de medewerkers van de noodcentrale van de Rode Halve Maan in Ramallah. Daar worden noodoproepen uit Gaza naartoe gestuurd. In Gaza wordt de auto waarin de jonge Hind Rajab met haar familie zit onder vuur genomen door het Israëlische leger. Alleen Hind blijft in leven, maar ze is omsingeld en wil dat iemand haar komt halen.
Haar familie kon nog bellen naar haar oom, waarop hij belt naar de noodcentrale om hulp te vragen. Want alleen zij kunnen een ambulance sturen. Het team blijft met haar aan de lijn terwijl ze op veel moeilijkheden stoten om haar te redden. Zo zijn er nog maar weinig ambulanciers in de regio en moeten alle acties goedgekeurd worden door verschillende organisaties, waaronder ook een Israëlische.
Onwennige focus
Alleen al om het persoonlijke verhaal van een van de duizenden slachtoffers in Gaza te vertellen, heeft deze film bestaansrecht. Alleen ligt de focus niet altijd juist, waardoor het de aandacht afleidt van dat verhaal. Omdat er in het begin gebrek is aan echte beelden, worden de hulpverleners in de noodcentrale vertolkt door acteurs. Zij spelen hun rol zeker goed, maar ik vond dat er wat te veel aandacht ging naar hun onderlinge spanningen dan naar waar het echt om draaide.
De focus ligt niet altijd juist waardoor het de aandacht afleidt van het verhaal van Hind.
We krijgen niet zo veel context over wat ze de voorbije maanden meemaakten, waardoor sommige reacties wat extreem of plots lijken. Ik zou ook denken dat het als medewerker in de noodcentrale belangrijk is om je emoties zo goed mogelijk onder controle te houden. We kunnen ons hun stress niet voorstellen, maar het voelde vreemd om zo lang op die eigen emoties te focussen.
Daarnaast worden echte beelden vermengd met fictie. Zo worden de medewerkers dus gespeeld door acteurs maar zijn de opnames van de stem van Hind wel echt. Dat leidt in het begin wel tot wat verwarring, want ook de echte hulpverleners zijn te horen en de stemmen van de acteurs zijn natuurlijk niet hetzelfde als van de echte hulpverleners, waardoor het niet meteen duidelijk was dat dit dezelfde mensen moesten voorstellen. Deze film had voor mij dan ook beter gewerkt als documentaire, zoals bijvoorbeeld No Other Land, die desnoods beroep deed op fictieve reconstructies, want het mengen ervan had niet altijd het gewenste effect. De stem van Hind had nog meer centraal moeten staan, want nu was er soms een rare deconnectie omdat het deels fictief is.
Essentieel verhaal
Wat het meest aangrijpt, is wat echt is aan deze film.
Op het einde van de film maakten ze dan wel op een creatieve en impactvolle manier gebruik van die vervaagde grenzen. Wanneer de hulpverleners rond de tafel zitten met de gsm om Hind bij te staan terwijl de teams onderweg zijn, filmt iemand anders hen met de gsm. De beelden die we op het scherm van de gsm zien, zijn die van de echte hulpverleners die zelf filmden op dat moment, met in het achtergrond dan hun fictieve tegenhangers.
Een filmreview kan film als format niet negeren, maar ondanks het feit dat de dramatisatie dus minder geslaagd is, vind ik dat deze film gezien moet worden. Alleen al om te beseffen welk menselijk leed er bij de bevolking en hulpverleners heeft plaatsgevonden. Want wat het meest aangrijpt, is wat echt is aan deze film: de stem van Hind die blijft zeggen dat ze bang is en vraagt wanneer ze haar komen halen. Dat gaat echt door merg en been. Ook de wanhoop van de hulpverleners komt zeker over, want hoe leg je aan een kind uit dat dat niet zo makkelijk gaat?
Als de credits rollen en we te zien krijgen hoe Hind en de ambulanciers om het leven kwamen, kan je niet anders dan verdriet en schaamte voelen om wat er zich allemaal in Gaza afspeelde en nog steeds afspeelt. Dat is zonder twijfel ook waarom grote namen als Rooney Mara, Joaquin Phoenix, Brad Pitt en Jonathan Glazer deze film mee produceerden. Alleen al omdat de film een gezicht geeft aan de slachtoffers, moet je gaan kijken.
The Voice of Hind Rajab is vanaf 19/11 te zien in de bioscoop.
