Hostage review: snelle politieke thriller vol wendingen

In Hostage wordt de Britse premier onder druk gezet met, je raadt het al, gijzelaars. Het wordt allemaal veel ingewikkelder wanneer ook de Franse president betrokken raakt. Deze miniserie bevat meer wendingen dan een bergpas, maar voor je je kan afvragen of die steek houden, is het voorbij en heb je je goed geamuseerd.

Afleveringen gezien: 5/5

Op het spel

Er staat veel op het spel voor het Verenigd Koninkrijk en premier Abigail Dalton (Suranne Jones, Vigil). Ze won de verkiezingen met de belofte om de crisis in de gezondheidszorg op te lossen, maar heeft nog niet veel kunnen verwezenlijken. Er is een groot medicijnentekort, vooral voor erg zieke mensen, en de frustratie in het land groeit. Daarom wil Dalton een deal sluiten met de Franse president Vivienne Toussaint (Julie Delpy, Before-trilogie). Zij wil dan weer dat Groot-Brittanië hun migratieprobleem mee aanpakt door Franse politie op hun grenzen toe te laten. Dat wordt onderhandelen, dus.

Maar dan wordt het allemaal nog een stuk ingewikkelder. Daltons man Alex (Ashley Thomas, The Serpent Queen) wordt met zijn collega’s ontvoerd tijdens een missie voor Artsen Zonder Grenzen in Frans-Guyana. De anonieme gijzelnemers willen maar een ding: dat Dalton haar ontslag indient als premier. Dat weigert ze. Gezien de gijzelaars op Frans grondgebied zitten, schakelt Dalton de hulp in van president Toussaint voor een reddingsoperatie. Voor het zover kan komen, trekt Toussaint echter haar staart in. Anders komt er een wel heel beschadigende video van haar online.

Wilde rit

Vanaf dan wordt Hostage werkelijk een wilde rit, met bijna even veel intrige als de gemiddelde aflevering van Thuis of Familie. Maar dan van de iets hoogstaandere hand van toneelschrijver en Bridge of Spies-scenarist Matt Charman. Verraad, geweld, politieke spelletjes, rellen — het komt allemaal aan bod. En dat in vijf afleveringen van om en bij de 30 minuten. Die duur zorgt ervoor dat het tempo hoog blijft en het dus allemaal voorbijraast.

Dat wil niet zeggen dat de serie ook snel uit je gedachten is. De setting hier voegt veel toe. ‘Binnenkijken’ achter de schermen van een van de belangrijkste politieke rollen ter wereld is fascinerend, ook al stel je je de nodige vragen. Hoe veel kan de echte premier op zichzelf en voor zichzelf verwezenlijken? Hoeveel geheimhouding is er mogelijk? Hoe gaat het er echt aan toe tijdens een crisis? Lopen onderhandelingen soms echt zo dicht tegen chantage aan? Hostage wekt alleszins die interesse aan. Het toont ook dat politici soms inderdaad moeilijke keuzes moeten maken, die achteraf dan nog kunnen ontploffen in hun gezicht.

Herkenbaar

Daarnaast voegt Charman enkele hete hangijzers toe die het geheel wat herkenbaarder maken en zelfs een dystopische bijklank geven. De NHS, de publieke gezondheidsorganisatie van het VK, heeft het inderdaad al jaren moeilijk. De hulpdiensten hebben te weinig middelen voor te weinig hulpvragen. Ambulances laten soms uren op zich wachten, en er waren al stakingen door arts-assistenten. Een crisis zoals die in Hostage is dus niet uit de lucht gegrepen. En dan is er ook nog migratie, dat al in verschillende landen een belangrijk verkiezingspunt was en blijft. Hostage laat zien hoe sommige politici dat soort polemische onderwerpen gebruiken om aan de macht te komen of het voor anderen te verhinderen.

Bovendien kan de serie rekenen op een goede cast, geleid door de geweldige Suranne Jones. De nieuwe leading lady van de Britse tv (naast Keely Hawes) is werkelijk altijd geloofwaardig, een afgestudeerde van de school van de emotieve gezichten. Julie Delpy acteert iets ondoordringbaarder, maar kan heerlijk stekelig zijn, zeker in de scènes met Toussaints ex-man. Verdere casthoogtepunten zijn ook Lucian Msamati (die zo goed was in Conclave) als de stafchef van Dalton en Isobel Akuwudike, die haar dochter Sylvie vertolkt.

Zoals we eerder al bij Bodyguard en Adolescence zagen, blijven Britse thrillers goed voor meeslepend entertainment. En mogen we zeggen dat ze zo mee het imago van Netflix wat verbeteren? De series en films die echt de moeite zijn, kan je de laatste tijd op een hand tellen, dus laat Hostage niet links liggen.

Hostage is vanaf 22 augustus te zien op Netflix.