Moonlight is nu sowieso al een succesverhaal. De indiefilm ging in september in première op het relatief kleine filmfestival van Telluride. De al even kleine filmproducent en -verdeler A24 bracht Moonlight vervolgens in de Amerikaanse zalen, en nu ook bij ons. Op 26 februari kan de film dat succes misschien verzilveren met acht Oscar-beeldjes. Maar zou dat ook verdiend zijn?

Black Lives Matter

Laat het meteen duidelijk zijn: voor het zotte verhaal moet je niet naar Moonlight gaan kijken. Dit is een karakterstudie pur sang, en niet iedereen zal zich in dat genre kunnen vinden. Eén personage staat centraal in deze film: de Afro-Amerikaanse, homoseksuele Chiron. We volgen hem als kind, tiener en jongvolwassene, en daarom is de film ook ingedeeld in drie even lange delen. In het eerste leren we Chiron (Alex Hibbert) vooral kennen dankzij zijn omgeving, want hijzelf zegt heel weinig. De jongen wordt gepest op school en heeft weinig tot niets aan zijn drugsverslaafde moeder Paula (Naomie Harris, Skyfall, Mandela: Long Walk to Freedom). Als hij probeert te ontkomen aan zijn pesters, vindt drugdealer Juan (Mahershala Ali, Hidden Figures, Luke Cage) hem in een drugspand. Hij biedt Chiron een lift naar huis aan, maar die weigert te vertellen waar hij woont. Juan neemt de jongen noodgedwongen mee naar zijn thuis, waar Juans vriendin Teresa (Janelle Monáe, Hidden Figures) hem langzaam aan de praat krijgt. Het koppel heeft al snel door dat de thuissituatie van Chiron verre van ideaal is, en hij brengt meer en meer tijd bij hen door. Maar het ontgaat Chiron natuurlijk niet dat zijn moeder niet zonder drugs kan en zijn surrogaatvader mensen zoals zijn moeder gewoon hun gangetje laten gaan.

Hoewel Chiron al in deel 1 vragen stelt over geaardheid (je hart breekt als hij aan Juan vraagt of hij “een flikker” is), komt dit deel van het verhaal pas echt tot uiting in deel 2. Hij is nu een nogal magere tiener (Ashton Sanders) die duidelijk nog meer in zichzelf gekeerd is. Zijn moeder kan helemaal niet meer functioneren zonder drugs en leent constant geld van haar zoon. Chiron kan nog steeds terecht bij Teresa, maar hij kan tegen haar ook niet alles vertellen. Hij worstelt met zijn seksualiteit, en op een avond geeft hij toe aan zijn gevoelens voor zijn beste vriend Kevin (Jharrel Jerome). Maar wat er de dag erna gebeurt, verandert het leven van ons hoofdpersonage voorgoed. Uiteindelijk zien we in deel 3 hoe het Chiron (Trevante Rhodes) een aantal jaar later vergaat, maar daar ga je in deze review verder niets over lezen.

moonlight chrions barry jenkins

De drie Chirons met regisseur Barry Jenkins.

Net geen meesterwerk

Ik wil deel drie dus zeker niet spoilen, maar ik kan wel zeggen dat het mijn minst favoriete deel is. De grote thema’s van de film, zwart zijn in de VS en homoseksualiteit binnen die community, worden aangekaart doorheen de film. Maar in vergelijking met de eerste twee delen blijft deel drie van Moonlight – tot één van de laatste zinnen – heel erg op de oppervlakte met de volwassen Chiron. We zien wel wat voor persoon hij geworden is, ook aan de manier waarop hij zichzelf gedraagt, maar als niet-gedachtelezer vond ik het toch moeilijk om te weten wat er nu echt in hem omging. Bij een karakterstudie is alles sowieso eerder impliciet, maar Moonlight vervalt in het laatste halfuur net iets te veel in het impliciete. Toch kan ik de film dat mankementje vergeven, dankzij letterlijk al het andere aan Moonlight.

De cast is fenomenaal. Zoals ik bij de review van Hidden Figures reeds vermeldde: het is tijd voor een Oscar voor Beste Ensemble. De drie hoofdrolspelers, Hibbert, Sanders en Rhodes, zijn stuk voor stuk verbazingwekkend als Chiron. Ze laten elk zijn kwetsbare en licht ontvlambare kant zien, en hoewel ze niet echt op elkaar lijken geloof je zonder moeite dat ze hetzelfde personage spelen. Aangezien Trevante Rhodes al gecast is in de Predatorreboot, heeft Hollywood duidelijk zijn potentieel al opgemerkt. Nu de andere twee acteurs nog.

moonlight ali monae harris

Mahershala Ali, Janelle Monáe en Naomie Harris schitteren naast de jongere cast.

Ook voor de supporting cast niets dan superlatieven. Mahershala Ali heb ik ook al eerder bejubeld, maar als je zijn laatste twee vertolkingen vergelijkt, zie je hoe anders de acteur wordt bij elk personage. Een drugdealer kan al snel stereotiep worden, maar daar is hier geen sprake van. Hetzelfde geldt voor Naomie Harris, die Paula menselijk maakt en zo niet enkel de herinnering van de waardeloze drugsverslaafde moeder bij je achterlaat. Janelle Monáe is ook hier enorm charmant en naturel; ik kijk echt uit naar wat zij hierna zal doen.

Naast Beste Film, Acteur en Actrice in een Bijrol, maakt Moonlight ook kans op Beste Regisseur, Cinematografie, Muziek en Montage. Allemaal terechte nominaties. Barry Jenkins is net als zijn hoofdrolspelers een veelbelovend talent en gebruikt verschillende hoeken en standpunten om het verhaal te kaderen. De cinematografie is heel erg mooi, met levendige kleuren die een mooi contrast vormen met de ingetogenheid van Chiron. De muziek is net zoals de film ingetogen en delicaat maar emotioneel. Er wordt af en toe een streepje klassieke muziek/opera gebruikt dat verrassend goed past. Moonlight is een film waar de makers trots op mogen zijn, ook al is hij voor mij net geen homerun.


Moonlight speelt nu in de Belgische zalen.


Lees nog meer reviews van films die kans maken op de Oscar voor Beste Film:

8 Mooi menselijk

Moonlight volgt de evolutie van een zwarte, homoseksuele jongen tot een volwassen man. Dit visueel hoogstaand, ingetogen en diep menselijk portret wankelt een beetje in het laatste halfuur, maar is je tijd meer dan waard.

  • Verhaal 7
  • Personages 8
  • Soundtrack 8
  • Visueel 9
Share.

About Author

Elien Valcke

Gepassioneerd door taal (Nederlands-Engels-Spaans) en heeft er dan maar haar studies en carrière aan gewijd. Helft van een tweeling. Kijkt veel te veel films en tv-series. Oh, well.

Reacties