Blijf op de hoogte
Geekster nieuwsbrief

Inschrijven

Film Fest Gent 2026: onze minireviews

De zusjes Valcke zijn dan misschien aan het genieten van films in Londen tijdens de eerste dagen van het Film Festival Gent, dat betekent niet dat ze niet al hun favorieten hebben kunnen oplijsten. De rest van de redactie kon wel van het begin bij Film Fest Gent aanwezig zijn, dus hier volgen getrouw onze minireviews.

Dag 1

Fjord © September Film

Coward

Om met de deur in huis te vallen: ik was geen fan van Girl en Close. Mijn grootste problemen met deze films heeft Lukas Dhont wel opgelost. Mijn issue was namelijk dat er te weinig vrolijke momenten inzitten die de personages menselijker maken en het drama beter laten werken. Hier zijn er wel degelijk vrolijke momenten aanwezig. We volgen immers een groep soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Coward focust vooral op hoe de soldaten elkaar moeten oppeppen naast het slagveld. De nodige camaraderie en joligheden die erbij horen. Er heerst verrassend veel samenhorigheid en vreugd naast het veld gewoon om alles dragelijk te maken.

Wat ik wel jammer vind is dat het hoofdpersonage eigenlijk het minst interessante personage uit de film is. Pierre voelt een beetje als een lege doos aan waardoor het tweede deel van Coward wat inzakt na een geweldig eerste uur. Het personage van Willem De Schryver is mijn persoonlijke favoriet, al is Valentin Campagne als Francis ook zeer intrigerend. Conclusie is dat dit wel de eerste keer is dat ik echt genoten heb van een Lukas Dhont-film. (Frédéric)

Fjord

Zet Sebastian Stan en Renate Reinsve samen en ik ben sowieso al half verkocht. In dit drama volgen we een gezin waarvan de vader een Roemeen is en de moeder een Noorse. Ze hebben 5 kinderen: 2 tieners, 2 lagereschoolkinderen en een baby. Sinds kort zijn ze verhuisd van Roemenië naar Noorwegen, dichter bij de ouders van de moeder. Beiden hebben elkaar leren kennen als lid van een conservatieve kerk, waar heel hun families ook al lid van zijn. Hun opvattingen over de samenleving en opvoeding vloeken met de waarden van de lokale bevolking.

Dit drama doet je zelf nadenken over de contradicties die we als vrijheidsdenkers onvermijdelijk hebben. De cast speelt alles voortreffelijk, al is een kale Sebastian Stan altijd wennen. De tweede act duurt wel echt te lang waardoor de totale speelduur bijna 2,5 uur bedraagt, wat misschien net te veel is voor het punt dat ze willen maken. (Frédéric)

Everybody Digs Bill Evans

Vorig jaar was een film over een jazzmuzikant nog een van mijn favoriete films van het festival. Everybody Digs Bill Evans (tevens de naam van een live album) start met de dood van Scott LaFaro, de bassist en muzikale soulmate van Bill Evans. In deze film zien we hoe Bill omgaat met dit verlies en zijn liefde voor muziek moet herwinnen. Aangezien drugs een belangrijk deel is van de verwerking, is er gekozen voor een nogal zweverige toon in de eerste en laatste act waardoor dit een beetje een hit or miss wordt. Voor mij deed dit het niet echt. Het middenstuk, met een geweldige Bill Pullman, zorgt er toch voor dat het niet volledig een teleurstelling geworden is. (Frédéric)

Dag 2

Jonah Was Here © Paradiso Filmed Entertainment NV

Jonah Was Here

Jonah was Here is een Vlaamse film die me harder raakte dan ik dacht dat hij zou doen. Koen De Bouw speelt Bob die net zijn zoon verloren heeft. Jonah, de zoon, is door plots hartfalen ineen gestuikt. Bob zijn ex-vrouw herinnert hem eraan dat het contract van Jonah’s studentenkot verloopt en ze dit moeten leeghalen. Wanneer Bob het kot begint op te ruimen, blijft hij daar veel te lang plakken om te achterhalen hoe het leven van Jonah eruit zag in zijn laatste weken. De keuzes van het hoofdpersonage zijn niet altijd te verdedigen maar Jonah was Here toont toch hoe verdriet iedereen anders kan treffen. De strafste Belgische film van 2026 tot nu toe! (Frédéric)

Paper Tiger

In Paper Tiger spelen Adam Driver, Miles Teller en Scarlett Johansson de hoofdrollen. Meer had ik op voorhand niet nodig om overtuigd te geraken. En dat bleek gegrond. Irwin (Teller) en Gary (Driver) Pearl zijn twee broers. Irwin is een ingenieur en heeft een klassiek gezin terwijl Gary een ex-agent bij de NYPD is en gescheiden is van zijn vrouw. Het verhaal speelt zich af in 1986 wanneer Gary zijn broer overtuigt om mee in een consultancyzaak te stappen met enkele Russische klanten. De aanwezigheid van de Russen is nieuw en Gary kent vooral de codes van de oude, klassieke maffia. Onbedoeld komen ze terecht in veel dreigendere situaties dan ze hadden verwacht. Het is zeer opvallend hoe dreigend Paper Tiger aanvoelt zonder continu het echte geweld te tonen. Paper Tiger moet het volledig van zijn sfeer hebben en ik zat de hele tijd op het puntje van mijn stoel. En de kindacteurs doen het ook goed! (Frédéric)

Forêt Ivre

In Forêt Ivre volgen we 3 verhalen van 3 afzonderlijke vrouwen die elk in afzondering leven op dezelfde berg in het noorden van de Alpen. De vrouwen zullen elkaar nooit ontmoeten en de verhalen zijn ook niet verbonden. Elke vrouw beleeft de afzondering op haar manier. In de film gebeurt eigenlijk nauwelijks iets en veel beelden zijn van echte wandelaars die voorbij komen en even passeren in de berghutten. Voor mij was dit een vrij lange zit die me geheel niet kon boeien. Ik ben duidelijk niet het publiek. (Frédéric)

The Other Side of the Sun

Dit is een documentaire over de Syrische Sednaya-gevangenis. Vijf overlevers keren na de val van Bashar al-Assad terug naar hun hel op aarde. Ze vertellen wat ze in deze cellen hebben meegemaakt en spelen dit ook na. Alle emoties zijn echt en aangenaam is dit niet om naar te kijken. Pakkend is de documentaire zeker, maar weet op voorhand waar je aan begint! (Frédéric)

The Only Living Pickpocket in New York

Het leven als zakkenroller is niet gemakkelijk in 2026. Niemand heeft nog cash op zak. Niemand draagt nog écht dure horloges, want die houden je stappen, hartslag en Whatsapp-berichtjes niet bij. Het werkveld voor ons hoofdpersonage Harry, uiterst sympathiek vertolkt door John Turturro, is dus niet wat het geweest is. Op een dag steelt hij de portefeuille van Dylan, de kleinzoon van een maffiafamilie en blijkt dat er in de portefeuille een belangrijke USB-stick zat. Dylan kan Harry vinden en bedreigt hem om deze stick terug te vinden die hij ondertussen al verpatst had. The Only Living Pickpocket in New York heeft weinig actie maar is toch spannend genoeg. Gedurende de anderhalf uur durende speeltijd wordt er veel op dialoog geleund en zakt het tempo nooit in. Met Steve Buscemi en Giancarlo Esposito in ondersteunende rollen kan je ook weinig verkeerd doen. Het mopje dat oude mannen niet mee zijn met technologie begint naar het einde toe wel wat te vervelen. (Frédéric)

Dag 3

We nemen een dagje vrij!

Dag 4

Tegenwoordig heet iedereen Sorry © Paradiso Filmed Entertainment NV

Tegenwoordig heet iedereen Sorry

Een verfilming van het gelijknamige jeugdboek van Bart Moeyaert, dat ik uiteraard niet gelezen heb. Bianca voelt zich een beetje verloren in het leven. Zelf is ze een puber en haar ouders zijn gescheiden en haar broertje heeft wat medische problemen waardoor ze zich een beetje genegeerd voelt in het leven. Haar broertje heeft op zomerkamp een vriendje gemaakt dat komt spelen en ook de moeder van dit vriendje komt mee langs. Bianca is dan ook volledig starstruck wanneer de moeder haar favoriete soap-actrice blijkt te zijn. In de interactie van haar eigen moeder met deze actrice en de drang om haarzelf te bewijzen leert Bianca haarzelf beter kennen. Ik vond het op zich wel een interessante en leuke film, maar ik denk wel dat de stijl niet zo hard aanspreekt voor het doelpubliek van vermoedelijk kinderen tussen 9 en 12 jaar oud. Er worden wat artistieke keuzes gemaakt die volgens mij te bevreemdend zijn voor jonge kijkers. Ook vind ik dat de conclusie en de klik die Bianca maakt te snel komt waardoor deze ongefundeerd aanvoelt. Maar al bij al wel een leuke film. (Frédéric)

Everybody to Kenmure Street

Een documentaire over een protest waar ik nog nooit van had gehoord. Ergens tijdens de covid-pandemie is de overheid in het Verenigd Koninkrijk ook bezig met deportaties van zogenaamde illegale migranten. Zo willen ze 2 bewoners uit een rustige wijk uit hun woonst halen om te deporteren. Maar waar ze niet op gerekend hadden was een buur die besliste om moeilijk te doen. Zo snel hij kon liep hij naar het geparkeerde busje, kroop eronder en hield zich vast aan de as onderaan het busje. Hierdoor kon de politie dus niet vertrekken met de 2 mannen omdat dit gevaarlijk zou zijn voor de held onder het busje. Het nieuws verspreidt zich langzaamaan en traag maar zeker loopt de straat vol met vreedzame protestanten die mee verhinderen dat het busje kan vertrekken.

De documentaire bestaat voornamelijk uit echte livebeelden en talking heads, maar sommige mensen, zoals de man onder het busje worden door acteurs gespeeld omdat deze onherkenbaar willen blijven. Zo neemt niemand minder dan Emma Thompson de rol van ‘Van Man’ op zich. Deze documentaire toont heel sterk wat een vreedzaam protest teweeg kan brengen als iedereen respectvol is. Ook de politie wordt eerlijk in beeld gebracht zonder te veroordelen. Dit is een heel mooie en eerlijke documentaire geworden die mogelijks in mijn top 3 van dit Film Fest zal eindigen. (Frédéric)

A Family

Deze Nederlandse film wordt toch met zijn Engelse titel in de markt gezet om vermoedelijk een breder publiek aan te trekken. Met Carice Van Houten, gekend van Game of Thrones, in een belangrijke rol, is dit te begrijpen. A Family gaat over een vechtscheiding waarin Van Houten de moeder speelt en onze eigenste Pieter Embrechts de vader. Het verhaal wordt echter uit het standpunt van hun twee kinderen verteld. Celeste Holsheimer speelt de 16-jarige dochter en Finn Vogels de 14-jarige zoon. Beiden zijn absoluut de sterren van de film. De film is eerst opgedeeld in 2 lange delen uit elk perspectief waardoor we bepaalde scènes dubbel zien om te eindigen in een gezamenlijk laatste deel. De aandacht voor de kinderen in deze situatie is altijd interessant om te zien en het belang van een goede broer/zus-relatie wordt nogmaals in de verf gezet. Het enige wat ik een beetje miste was een deftige afronding van het verhaal. (Frédéric)

Fatherland

We zien misschien Robert Pattison en Zendaya veel in de cinema dit jaar, maar ook Sandra Hüller verschijnt abnormaal vaak op het witte doek dit jaar. In Fatherland kan ze zowel in het Frans, Duits als Engels spelen, wat perfect toont waarom ze in de internationale cinema zo populair is. In dit verhaal volgen we auteur Thomas Mann en zijn dochter Erika op reis door het verdeelde en vernielde Duitsland van 1949. Beiden hebben het Nazi-regime overleefd in de Verenigde Staten en nu wordt Thomas Mann geëerd in zowel het Westen als het Oosten van Duitsland waar andere herstelregimes heersen. Doorheen de reis komen gevoelens over thuis en vroeger terug naar boven. Voor mij persoonlijk ging er veel van de film aan mij voorbij omdat ik niet zo thuis ben in de cultuur van deze periode. Het is niet echt een film voor mij omdat het onderwerp me niet aansprak. Gelukkig steelt Sandra Hüller wel weer elke scène waar ze in voorkomt waardoor dit toch niet te vervelend werd voor mij. (Frédéric)

Dag 5

Nog eens een dagje vrij

Dag 6

Frédéric heeft versterking gekregen!

The Weight © The Searchers

The Uprising

Na de doortocht van de pest is England vol van verdriet en krap bij kas. Wanneer de koning onder invloed van zijn raad belastingen oplegt voor het volk zijn zij het moe. Een van hen is Ploughman (Andrew Garfield), die met een verzetsdaad een golf van protest ontkent die verrijkende gevolgen heeft, zelfs tot in het paleis.

Ondanks wat de marketing mischien beweerde, is dit geen Robin Hood-film, maar het verhaal van de inspiratie daarvoor. Paul Greengrass heeft er een film van gemaakt die deels historisch-politiek drama, deels actiefilm is. Het gewone volk vraagt zich af waarom ze zoveel moeten lijden en zoeken naar betekenis door God, terwijl ze zelf overgaan tot geweld. The Uprising heeft best wat te zeggen over de sterktes en valkuilen van volksprotest, valse leiders en democratie. Met een rits aan sterke Britse acteurs onder leiding van Andrew Garfield is dit een mooie aanvulling op het cv van Greengrass. (Elien)

The Weight

In The Weight moet Ethan Hawke voor Russell Crowe samen met andere arbeidsgevangenen een hoop goud doorheen de wildernis verplaatsen in de jaren 1930. Ethan Hawke doet dit om sneller vrij te geraken om terug naar zijn dochter te kunnen. Doorheen de reis blijkt het extra gewicht toch op meerdere vlakken een obstakel. Door heen de reis voelde ik veel vergelijkingen met Sorcerer uit 1977 en de spanning is echt wel te vergelijken. Het einde daarentegen kon me iets minder bekoren. Daarvoor blijft The Weight voor mij wat in de middelmaat hangen. (Frédéric)

Late Fame

Ed Saxburger (Willem Dafoe) werkt nubal jaren bij het postkantoor, maar schreef vroeger een gedichtenbundel. Hij wordt op straat aangesproken door de jonge Wilson Meyers (Edmund Donovan), die grote fan is van z’n werk. Hij nodigt hem uit bij z’n groep gelijkstemde vrienden, genaamd de Enthusiams Society. Het zijn jonge schrijvers, toneelschijvers en actrice Gloria Gardner (Greta Lee) die terug willen grijpen naar klassiekers en tegen technologie zijn. Ze hemelen Ed op en overtuigen hem om iets nieuws te schrijven voor hun lezing. Hij lijkt wel heel erg opgezet met hun aandacht en vooral die van Gloria.

We zijn het ondertussen al zo gewend dat Dafoe excentrieke rollen speelt dat we bijna zouden vergeten hoe hij gewone mensen speelt. Dit is een heel ingetogen rol, met een innemendheid je inpakt. Ook de voor mij onbekende Edmund Donovan maakt indruk met z’n vertolking van de intense en aandachtshongerige Meyers. Greta Lee heeft ook hier weer een interessante rol als de flamboyante actrice. Het verhaal heeft ook wel wat te zeggen over cultuur en snobisme, maar gaat nooit helemaal over naar geweldig. (Jana)

Dag 7

© Cinéart

La bola negra

In dit generationele drama volgen we drie Spaanse jongemannen die worstelen met hun identiteit. In 1932 wordt Carlos lidmaatschap geweigerd voor een plaatselijk casino omdat er geruchten zijn dat hij homoseksueel is. Tijdens de Spaanse burgeroorlog vijf jaar later wordt het dorp van Sebastián gebombardeerd en vervoegt hij het nationalistische leger om te overleven. Daar moet hij een Republikeinse gevangene bewaken die iets in hem doet ontwaken. In 2017, ten slotte, krijgt Pedro een onverwachte erfenis die voor deining zorgt in zijn leven en familie.

La bola negra is de Oscarinzending van Spanje en al gehypt in de filmwereld, getuige ook de uitverkochte voorstellingen op FFG. Ambitieus en grootschalig is de film zeker, en slim uitgewerkt met de drie verschillende verhaallijnen. Toch leefde ik minder mee met de personages dan verwacht, omdat bepaalde onthullingen net te laat kwamen. Ook een bepaald filosofisch stuk in de film is gewoon minder mijn ding. Voor een film van 2,5 uur zat het tempo wel opvallend goed. Deze film neemt het in de strijd voor de Oscarshortlist op tegen Coward, en ik moet zeggen dat ik gezien de thematische gelijkaardigheden meer fan ben van onze inzending. (Elien)

Dag 8

© The Walt Disney Company Benelux / Searchlight Pictures

Wild Horse Nine

In Wild Horse Nine volgen we een terminaal zieke CIA-agent gespeeld door John Malkovich. Zijn collega, gespeeld door Sam Rockwell, reist met hem mee naar Paaseiland voor een laatste, op het eerste zicht onschuldig lijkende, missie. Langzaam komen we meer te weten over het verleden van Malkovich zijn personage. Zoals we van filmmaker Martin McDonagh gewoon zijn, ligt de kracht weer in de interactie en relatie van die twee hoofdrolspelers. Het buddy-copgegeven tussen Malkovic en Rockwell werkt zeer goed en weer zit er een film van McDonagh vol zwarte humor en absurde situaties. Weer een absolute voltreffer op het al legendarische palmares van McDonagh. (Frédéric)

Victorian Psycho

Ergens in het Victoriaanse tijdperk komt Winifred Notty (Maika Monroe) aan bij Ensor House voor haar nieuwe opdracht als gouvernante bij het gezin Pounds. Ze is heel rechtaan en een beetje raar, wat na verloop van tijd steeds erger wordt naar redelijk gestoord. Daarbij is ze ook niet bang om slachtoffers te maken als die haar positie in het huis in gevaar brengen. Deze film was toch wel een verrassing: in het begin nemen droge, zwarte humor en wenkbrauwfronsende momenten de overhand tot het ook wat meer de horrorsfeer en gore in gaat. In de bijrollen zitten al uitstekende keuzes zoals Ruth Wilson, Jason Isaacs, Thomasin McKenzie en de na Hamney opnieuw indrukmakende Jacobi Jupe. Maar deze film is echt van Maika Monroe. Wat zij hier doet met haar gezicht is echt schrikwekkend en bezorgde me een paar keer kippenvel. (Jana)

Dag 9

© De Mensen

Jean

Dit langspeeldebuut van Jolke Van Aerde is een filmische documentaire. We volgen de titulaire Jean, die foute keuzes in zijn leven gemaakt heeft en uiteindelijk vast zit in het BUSO en denkt dat hij wel kan doorgroeien naar een reguliere school. We starten direct met een gemotiveerde Jean, om dan wisselend terug te keren naar het verleden en ook het ‘heden’ een jaar verder te laten lopen. De focus ligt echt op de coming-of-age van Jean zelf. We zien hem tot het besef komen dat al zijn problemen door zijn eigen keuzes komen. We zien ook echt een gemotiveerde tiener. Los van dit warme groeiverhaal van de adolescent zien we ook de rigiditeit van het schoolsysteem dat soms te weinig op de mens zelf focust. In de documentaire wordt geen echt standpunt ingenomen, we volgen gewoon Jean met zijn broer en mama. En je haalt er zelf uit wat je wil. Maar voor mij was het een zeer interessante karakterstudie. (Frédéric)

Bucking Fasterd

De zussen Joan en Jean Holbrooke (Kate en Rooney Mara) zijn zo onafscheidelijk dat ze naast dezelfde kleren aan te doen, ook tegelijkertijd spreken. Dat leren we eerst op de rechtzaak die hun lief (Orlando Bloom) aanspant. Na een contactverbod gaan ze ergens anders wonen en helpt sociaal werker Timothy (Domnhall Gleeson) hen om zelfstandiger te worden. Maar dat blijkt niet zo eenvoudig.

Blijkbaar is dit losjes geïnspireerd op een echt verhaal, vooral het begin van het verhaal. En dat valt wel op want dat stuk deed me meer dan de stukken die erna kwamen en toch wat richting misten. Het geheel is ook redelijk raar en heeft op zich niet heel veel te zeggen. Gelukkig zijn het de vertolkingen van Kate en Rooney Mara die je altijd wel blijven boeien. (Jana)

Breendonk

In de oorlog zijn er wij en zij, maar dat wordt bemoeilijkt als ze elkaar kennen. In 1942 komen drie mannen in het fort van Breendonk terecht. Leon (Koen De Bouw) en Rik (Jolan De Bouw) zijn politieagenten die respectievelijk weigerden een razzia te doen en betrapt werden met een wapen na een verzetsmissie, terwijl Hendrik (Kevin Janssens) bij de nazipolitie werkt maar net tolk is geworden van de topman in het fort. De mannen weten dingen van elkaar, en dus kruisen hun wegen in het kamp meermaals.

In de eerste twee afleveringen van deze Streamz- en VRT-serie zit veel meer verhaal dan we hier uit de doeken kunnen doen. Wel wordt meteen duidelijk dat goed en slecht niet zo makkelijk af te bakenen zijn onder een bewind dat voor weinig terugdeinst. We krijgen al wat inzicht in de werking en machtsverhoudingen bij het verzet en de nazi’s, maar voelen vooral snel mee met vader en zoon die een helse periode tegemoet gaan. Ook de collaborateur kan zelfs wat sympathie opwekken, en dat zorgt voor de nuance die Kevin Janssens en comaker Filip Lenaerts in de serie willen. Beide De Bouws en Janssens zelf houden je moeiteloos in hun greep. De vier overige afleveringen bekijken we zeker. (Elien)

Dag 10

© The Searchers

Le Faux Soir

In de nieuwste film van Michaël R. Roskam krijgen we te zien hoe het verzet een valse versie van Le Soir publiceerde om het bezette België te motiveren en de Duitsers te kijk te zetten. We hebben deze dus mogen zien, maar meer mogen we door embargo’s helaas nog niet zeggen. (Jana)

Wildwood

Ik had Wildwood in de voorbeschouwing een beetje over het hoofd gezien. En jongens, wat ben ik blij dat ik er toch geraakt wel. Wildwood is een soort epische fantasy stop-motion die vertrekt vanuit onze wereld. Tiener Prue moet op haar baby broertje letten en wanneer ze hem mee op pad neemt gebeuren er zeer vreemde zaken waardoor ze samen met haar broertje en een nerdy klasgenootje in een magisch bos terecht komt. In dit bos zitten sprekende dieren, verschillende stammen van mensen en natuurlijk een heks. Uiteindelijk mondt dit uit in een soort mengelmoes van Narnia, Lord of the Rings, Jumanji en Zootopia. En dat is enkel in de positieve zin. De humor zit goed, nooit in overdaad maar toch duidelijk aanwezig. De visuals zijn prachtig. Het plot is oprecht zeer spannend en terecht PG-13 want het wordt soms echt wel bruut. Wildwood is trouwens met 131 minuten de langste stop-motion film ooit gemaakt en toch hebben ze nergens een steek laten vallen. Dit moet een heel zwaar werk geweest zijn, maar het loont. Ik zeg het niet graag, maar ik denk dat Toy Story 5 een heel sterke concurrent heeft op de Oscars. En dit is waarschijnlijk het beste wat ik dit jaar op Film Fest Gent zag! (Frédéric)

Total
0
Shares
Gerelateerde artikels