De zusjes Vlacke zijn dan misschien aan het genieten van films in London tijdens de eerste dagen van het Film Festival Gent. Dat betekent niet dat ze niet al hun favorieten hebben kunnen oplijsten. De rest van de redactie kon wel van het begin bij Film Fest Gent aanwezig zijn. En hier volgen getrouw onze minireviews.
Dag 1
Coward
Om met de deur in huis te vallen: ik was geen fan van Girl en Close. Mijn grootste problemen met deze films heeft Lukas DHont wel opgelost. Mijn issue was namelijk dat er te weinig vrolijke momenten inzitten die de personages menselijker maken en het drama beter laten werken. Hier zijn er wel degelijk vrolijke momenten aanwezig. We volgen immers een groep soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Coward focust vooral op hoe de soldaten elkaar moeten oppeppen naast het slagveld. De nodige camaraderie en joligheden die erbij horen. Er heerst verrassend veel samenhorigheid en vreugd naast het veld gewoon om alles dragelijk te maken. Wat ik wel jammer vind is dat het hoofdpersonage eigenlijk het minst interessante personage uit de film is. Pierre voelt een beetje als een lege doos aan waardoor het tweede deel van Coward wat inzakt na een geweldig eerste uur. Het personage van Willem De Schryver is mijn persoonlijke favoriet al is Valentin Campagne als Francis ook zeer intrigerend. Conclusie is dat dit wel de eerste keer is dat ik echt genoten heb van een Lukas Dhont-film. (Frédéric)
Fjord
Zet Sebastian Stan en Renate Rensve samen en ik ben sowieso al half verkocht. In dit drama volgen we een gezin waarvan de vader een Roemeen is en de moeder een Noorse. Ze hebben 5 kinderen: 2 tieners, 2 lagere school kinderen en een baby. Sinds kort zijn ze verhuisd van Roemenië naar Noorwegen, dichter bij de ouders van de moeder. Beiden hebben elkaar leren kennen als lid van een conservatieve kerk, waar heel hun families ook al lid van zijn. Hun opvattingen over de samenleving en opvoeding vloeken met de waarden van de lokale bevolking. Dit drama doet je zelf nadenken over de contradicties die we als vrijheidsdenkers onvermijdelijk hebben. De cast speelt alles voortreffelijk als is een kale Sebastian Stan altijd wennen. De tweede act duurt wel echt te lang waardoor de totale speelduur bijna 2,5 uur bedraagt, wat misschien net te veel is voor het punt dat ze willen maken. (Frédéric)
Everybody Digs Bill Evans
Vorig jaar was een film over een jazzmuzikant nog een van mijn favoriete films van het festival. Everybody Digs Bill Evans (tevens de naam van een live album) start met de dood van Scott LaFaro de bassist en muzikale soulmate van Bill Evans. In deze film zien we hoe Bill omgaat met dit verlies en zijn liefde voor muziek moet herwinnen. Aangezien drugs een belangrijk deel is van de verwerking, is er gekozen voor een nogal zweverige toon in de eerste en laatste act waardoor dit een beetje een hit or miss wordt. Voor mij deed dit het niet echt. Het middenstuk, met een geweldige Bill Pullman, zorgt er toch voor dat het niet volledig een teleurstelling geworden is. (Frédéric)
