The Conjuring: Last Rites review – minder eng, meer familie

Het is geen geheim dat ik fan ben van de Conjuring-films. Niet per se omdat de horror van het allerbeste niveau is, maar wel omdat ze met Vera Farmiga en Patrick Wilson een iconisch koppel gecast hebben. Na 12 jaar komt er een einde aan de filmreeks en dus hun verzekerde samenwerking, met The Conjuring: Last Rites. Is het een waardig einde voor m’n favoriete duo en hoe zit het met het griezelen? Wij namen onze paternoster ter hand en gingen kijken.

Terug naar het spookhuis

De vorige film, met de ondertitel The Devil Made Me Do It, maakte 4 jaar geleden een omzwerving van de gekende formule door te focussen op een bovennatuurlijke rechtzaak die zich afspeelde in 1981. Last Rites begint niet daarna, maar neemt een sprong terug in de tijd naar 1964. Een jonge Ed en Lorraine (Orion Smith en Madison Lawlor) interviewen een meisje wiens vader zelfmoord pleegde nadat hij stemmen hoorde, en nu heeft zij hetzelfde probleem. Lorraine is op dat moment zwanger van Judy en voelt dat een geheimzinnige oude spiegel er voor iets tussenzit. Wanneer ze de spiegel aanraakt, gaat het echter mis en hangt het leven van haar en de baby aan een zijden draadje.

22 jaar later, in 1986 dus, verhuist het gezin Smurl (als het niet waargebeurd was, zou je deze naam nooit gebruiken) naar een nieuw huis in Pennsylvania. Dochter Heather krijgt van haar grootouders een antieke spiegel cadeau voor haar vormsel, maar al snel beginnen er dingen mis te gaan in het huis.

Ed en Lorraine (Patrick Wilson en Vera Farmiga) zijn intussen op semi-pensioen en nemen geen zaken meer aan door de hartproblemen van Ed. Ze geven nog steeds lezingen, maar die trekken amper nog publiek. Ze besteden dan ook meer tijd aan hun gezin, inclusief dochter Judy (Mia Tomlinson), die intussen volwassen is en haar vriend Tony (Ben Hardy) voor het eerst mee naar huis brengt. Zij begint, net als Lorraine, meer en meer visioenen te zien. Uiteindelijk blijken Judy en het gezin Smurl toch op een of andere manier verbonden.

Niet altijd juiste focus

Ofwel ben ik intussen te veel gewoon qua horror, maar eigenlijk vond ik deze film niet zo eng. Ik heb nog maar net de eerste film, gewoon The Conjuring, herbekeken en daarvan sliep je toch even niet goed. Het lijkt dan ook niet echt de bedoeling van Last Rites. Dit is meer dan ooit een familieverhaal, waarbij de Warrens echt centraal staan, en een ode aan de mensen die deze franchise groot hebben gemaakt.

Toch wrong het bij mij een beetje, want in plaats van het goud dat ze in handen hebben met Patrick Wilson en Vera Farmiga ten volle te gebruiken, is het toch dochter Judy die meer in de spotlight staat. Ik snap wel dat je de volgende generatie ook wat wil tonen en de cirkel rond wil maken (het is dan ook niet uitgesloten dat er nog Conjuring-films komen maar dan zonder Ed en Lorraine), maar niet alle dingen die Judy hier meemaakt zijn even interessant of belangrijk voor het plot.

Aan de andere kant is actrice Mia Tomlinson dan wel heel goed gecast om je toch wat te hechten aan een personage dat in de andere films niet zoveel schermtijd heeft gekregen. Ook Ben Hardy is een leuke toevoeging aan de cast. De openingsscène pakt het ook goed aan om wat meer achtergrond te geven bij het verhaal van Judy, de band van het gezin en waarom ze dan toch betrokken zijn. Eerst wilden ze Wilson en Farmiga digitaal verjongen, maar Vera Farmiga stelde zelf voor om gewoon jongere acteurs te casten en dat was wel een goeie keuze. (Die Wilson-jukbeenderen van Orion Smith!)

Eerbetoon aan de Warrens

Dat wil niet zeggen dat er helemaal niet gegriezeld wordt. De openingsscène is best spannend en vooral in het begin bij de Smurls zit de verontrustende sfeer er toch in. Voor mij blijven de meest effectieve scares dan ook die waarbij er goed gebruik gemaakt wordt van het donker en er veel aan de verbeelding wordt overgelaten. Ze spelen ook vaak in op de anticipatie dat er iets komt, waardoor je al stress krijgt, ook al komt er niks. Deze films gebruikten de laatste jaren ook meer fysieke verschijningen van geesten en ook hier is dat zo, wat mij toch wat minder angst in boezemt. Toch zitten er wel een paar goeie jump scares in.

Een minpunt is ook wel de duur van de film. Eigenlijk is Last Rites niet veel langer dan de andere films, maar voor mij voelde het wel zo, omdat het meer dan een uur duurt vooraleer de Warrens bij het getroffen gezin aankomen. Tot dan heb je vooral de enge dingen die het gezin overkomt, en de visioenen die Judy en Lorraine te zien krijgen. Dat laatste vond ik persoonlijk minder interessant en lijken ook niet veel met het andere te maken te hebben, tot er wel wat duidelijkheid komt. Vooral van de laatste confrontaties was ik niet meer zo onder de indruk en dan wordt het toch een beetje over-the-top.

Hoewel de horror dus een beetje ondergeschikt is aan de rest, is The Conjuring: Last Rites wel een passend eerbetoon aan de franchise tot nu toe. Oude bekenden, geliefd en berucht, steken de kop op, er zijn genoeg parallellen te trekken voor de fans, en vooral de relatie tussen Ed en Lorraine blijft wel een van de sterkste punten. We zien hen met een volwassen Judy en haar vriend ook wel van een andere kant dan gewoonlijk. De laatste scènes, met enkele leuke verrassingen, zijn dan ook best emotioneel als je ook vooral voor hen keek. Een van de artikels over de film kopte “Horror’s mom and dad say goodbye” en dat voelt wel zo, ook voor de acteurs zelf.

De film is al sinds vorige week uit in sommige gebieden en heeft intussen al 194 miljoen dollar opgebracht, tegenover een budget van 55 miljoen. Ondanks het feit dat ze de originaliteit van de eerste film niet echt meer halen, blijft het wel de moeite om het beste horrorkoppel ooit uit te zwaaien. Want zoals deze post ook zegt:

En dat zullen anderen hen niet snel nadoen.

The Conjuring: Last Rites is vanaf 10/09/25 te zien in de bioscoop.