Pokémon GO in 2019: waarom we nog spelen

0

Weet je nog, de zomer van 2016? Toen de Pokémon GO-gekte zowat heel de wereld in zijn greep had? De Antwerpse Zoo die overrompeld werd, het kleine dorpje Lilo dat plots een toeristische trekpleister bleek? Het ligt ondertussen al een tijdje achter ons. De hype is gaan liggen, maar de spelers zijn er nog altijd. Niet zoveel als op het hoogtepunt, maar toch blijven er naar schatting 150 miljoen mensen de game maandelijks spelen. Zo ook in België. Wie zijn ze? Wat drijft ze? Ik vroeg onze redactie waarom ze nog steeds Pokémon GO spelen in 2019 en wat ze verwachten van de game in de toekomst.

Nils

Ik heb me nog nooit zo oud gevoeld de dag dat ik Pokémon GO voor het eerst speelde. Ik zag meer dan 18 jaar terug in de tijd. Mensen ontdekten en herontdekten de eerste generatie Pokémon. Mijn koude veteranenhart werd er spontaan door opgewarmd. Oh, wat was ik jaloers op dat jeugdige enthousiasme waarmee de wereld collectief hun stadsparken indook op zoek naar een wilde Ninetales of Arcanine. Met weemoed naar het oude dacht ik terug aan die ene legendarische zomer in het jaar 2000. De gloriedagen van weleer, ik mis het zo enorm. Toen Pokémon nog simpel, straightforward was. En laat het net dat zijn waar Pokémon GO op inhaakte. Pokémon was doorheen de jaren steeds complexer en complexer geworden, waardoor het moeilijk nieuwe spelers kon aantrekken. Tijd voor een wild idee dus, dacht Nintendo. En, samen met een kleine mobile developer genaamd Niantic, bleek dat een ongezien succes. Pokémon GO sloeg harder in dan een Rhyperior die Explosion kan. Zo zie je maar, Pokémon is niet te onderschatten.

Het werd een game die zichzelf oversteeg en de samenleving vormgaf. Het maakte ook duidelijk dat er naast Candy Crush ook een ander soort game op je mobieltje kan gespeeld worden. Eentje die je zelfs aanzet tot beweging en meer sociale interactie. En dat is voor mij het allermooiste aan Pokémon GO. Het is een game die mensen letterlijk dichter bij elkaar bracht. Het is een game die voor het goede doel ingeschakeld wordt. Het is een game die honden dichter bij baasjes brengt. Het is zoveel meer dan gewoon een spelletje. Dat is voor mij de grote aantrekkingskracht. Door middel van slimme, geregelde updates houdt het ook de aandacht vast. Ik speel het niet elke dag, maar je kan er vanop aan dat ik en mijn vriendin op Community Day samen Brugge doorkruisen op zoek naar shinies en eitjes om uit te broeden. Er zijn weinig mobile games die het kunnen nadoen. Gible release, wanneer?

Louis

Ondertussen spelen we al meer dan twee jaar Pokémon GO. De tijd vliegt voorbij als je je amuseert, zeggen ze dan! En dat doe ik ook nog steeds met het spel. Al is mijn speelstijl wel wat afgezwakt in vergelijking met die beginperiode. Ik zet de game wel nog steeds open tijdens mijn loopsessies. Altijd leuk om wat Pokéstops te draaien of sporadisch een makkelijke Raid te doen tijdens dat (half)uurtje beweging om de twee dagen. De drang om de game echt dagelijks te openen voor de Stops en meer is echter geminderd in vergelijking met vroeger. Dat gebeurt nu meer als ik er eens aan denk of als er specifiek nieuwe Pokémon in het spel gekomen zijn.

Pokémon GO is voor mij gewoon een trage, casual verzamelgame geworden. Is dat niet waar het allemaal om draait in Pokémon, “Gotta catch ‘em all“? Gyms en Raids zijn leuk maar nemen voor mij persoonlijk net iets te veel tijd in beslag om aangenaam te zijn om te spelen in het passeren. Ook de battlefunctie moet ik eigenlijk nog ‘volledig’ ontdekken. Al heb ik eigenlijk al uitgemaakt dat die niet meteen aan mij besteed is. Wat indertijd wel een leuke toevoeging was en waar ik dus wel meer van wil zien, zijn de Field en Special Research. Van die leuke, trage, verhalende manieren van Pokémon ‘onderzoeken’ en daarna ontdekken en vangen mogen ze komend jaar nog veel meer toevoegen! Al mogen ze de quest om een Ditto te vangen toch gaan vervangen door iets anders!

Jeroen

Ik ben eigenlijk nooit gestopt met Pokémon GO. Het is leuk tijdverdrijf tijdens de dagelijkse wandeling van en naar het werk of wanneer ik de stad in ga om boodschappen te doen. Maar meer dan wat ook is Pokémon GO de ultieme killer der verveling gebleken tijdens de vele kilometers die ik vorig jaar gejogd heb. Intussen ben ik dermate getraind dat ik perfect Pokéstops kan draaien en curveballs kan gooien terwijl ik er evenzeer in slaag op m’n omgeving te letten en niemand voor de voeten (of wielen) te lopen. Op zo’n afstanden bereik je ook best veel in het spel, en voelt het minder aan alsof je vast zit in de eindeloze grind naar level 40. Het motiveert me bovendien om toch maar naar buiten te gaan en die kilometers te crunchen.

pokémon go community day charmander

Niantic doet er bovendien alles aan om onze aandacht vast te houden. Pokémon mondjesmaat releasen is een slimme zet, en met Legendary Raids en verschillende evenementen is er altijd wel wat interessants te beleven. Maar het allerbeste idee dat ze ooit gehad hebben, moeten toch wel de Community Days zijn. Een goede bonus, exclusive moves en een dikke kans op shinies van je favoriete Pokémon? Sign me up. Wat wel voelt als een gemiste kans, is de PvP-omgeving. Momenteel is het de enige – en ontzettend frustrerende- manier om een felbegeerde Sinnoh Stone te scoren, maar andere redenen om je eraan te wagen zijn er eigenlijk niet.

Niels

In 2016 maakte mijn hart een vreugdesprongetje toen bleek dat Pokémon GO, na de eerdere aprilgrap van Nintendo, dan toch werkelijkheid werd. Ik wachtte – net als vele anderen – de officiële release niet af en liet met plezier de API draaien op mijn smartphone. Na een tijdje dagelijks actief bezig te zijn met het spel, voelde ik de interesse echter wat wegebben. Ik startte het spel niet zo vaak meer op, researchtaken bleven een maandje liggen, eitjes raakten niet uitgebroed… Tot afgelopen zomer.

’s Zomers heb ik altijd het goeie voornemen om mezelf in conditie te houden voor het nieuwe volleybalseizoen, kwestie van geen hele voorbereiding te lopen vloeken omdat ik de zomerkilootjes te laat opgemerkt heb. In 2017 voegde ik echter eindelijk de daad bij het woord en trok ik er quasi elke dag op uit met de smartphone in de hand. Niet dat ik dagelijks een marathon aflegde, maar ik maakte er een punt van om de drie gyms in mijn buurt te gaan opzoeken en onderweg aan een boel pokéstops te draaien. Ondertussen is de hele heropleving opnieuw een klein beetje stilgevallen – het is toch zo koud buiten, mijnheer – maar dat betekent niet dat ik mijn queeste om Pokémaster te worden ook laten varen heb. Komt wel goed, vooral zodra het volleybalseizoen in april weer op zijn einde loopt.

Olivier

Hoewel de release van Pokémon GO een gekste van jewelste was in 2016, mis ik die sfeer eigenlijk wel. Akkoord, de game zorgde voor overlast in enkele steden, maar ik herinner me nog de zomer in Brugge waar de Burg vol zat met spelers, een gezelligheid die weinig Brugse evenementen kunnen evenaren. Mensen brachten tuinstoeltjes mee, koelboxen en liepen samen door de straten toen die ene Dratini in de buurt opdook. Te gek voor woorden, maar zo memorabel. De Burg wordt momenteel enkel nog platgelopen door toeristen, maar ik hoop terug op een zomer waar we het gezellig als een spontane meeting plaats gebruiken.

pokémon go generation 1

Tot die tijd speel ik Pokémon GO op een laag pitje, tijdens het wandelen met de hond voornamelijk. Het maakt de dagelijkse wandeling net iets leuker en bij speciale events is de hond blij met een extra paar wandelingen. Ik heb mezelf voorgenomen om te stoppen wanneer ik de eerste 151 in mijn Pokédex zitten heb. Maar daarvoor ga ik niet speciaal gaan ruilen of me bij Facebook-groepen aansluiten. Daardoor kan ik zelfs in 2019 nog blijven genieten van de game.

GeeksterEn jij? Waarom speel jij nog steeds Pokémon GO? Laat het ons weten via Facebook, Twitter of Discord.

Share.

About Author

Yves Doutreligne

Probeert wanhopig Nintendo te begrijpen. Heeft een chronische hekel aan Digimon. Staat constant op het punt om geblokkeerd te worden op Twitter.

Reacties