Op de weg naar de Oscars willen wij graag zo veel mogelijk van de genomineerden gezien hebben om jullie te vertellen of dat terecht was. Deze keer: Nomadland, genomineerd voor Beste Film, Beste Regisseur, Beste Actrice, Beste Bewerkt Scenario, Beste Cinematografie en Beste Montage.

Op het programma van Film Fest Gent was dit de film waar ik heel erg naar uitkeek. De nieuwste van Chloe Zhao had namelijk al naam gemaakt toen hij de maand daarvoor al de Gouden Leeuw won in Venetië en de publieksprijs op het filmfestival van Toronto. En ik was duidelijk niet de enige bij wie de film bovenaan het lijstje stond. De persvisie zat de persvisie zo afgeladen vol als maar kon met de geldende coronamaatregelen. En de hype was voor mij meer dan terecht, want voor deze durf ik het woord parel wel boven te halen.

Zen rondtrekken

Ik wil wel meteen vermelden dat Nomadland misschien niet voor iedereen zal zijn. Dit is namelijk geen film die het van het spectaculaire plot moet hebben, en dat is net het punt. Fern (Frances McDormand, Three Billboards) heeft net haar echtgenoot verloren. Ze woonden in het stadje Empire, dat uitblinkt in vergane glorie. Ooit was er een grote fabriek waar ze allebei werkten tot die gesloten werd. Sindsdien is er geen werk meer, waardoor er veel volk vertrokken is. Ook Fern kan het niet meer uithouden zonder job, dus besluit ze haar inboedel achter te laten en in een busje te leven op zoek naar werk.

nomadland

© Joshua James Richards / Searchlight Pictures

De eerste job die ze vindt, is bij Amazon (waar het er wel gemoedelijker aan toegaat dan volgens echte werknemers). Daar leert Fern Linda kennen, die haar vertelt over een ontmoetingsplek voor nomaden. Ze is eerst niet van plan om te gaan, maar wanneer het steeds kouder wordt en ze geen werk meer vindt, zakt ze toch af naar Arizona, waar ze van de andere nomaden leert. Haar nieuwe levensstijl brengt Fern op verschillende plaatsen waar ze vrienden maakt en ze eigenlijk ook meer over het leven leert.

Wat voor mij zo goed was aan Nomadland is dat ik er superrustig van werd. Je hebt meer het gevoel dat je naar een documentaire kijkt dan naar een fictiefilm. Het verhaal zelf is geïnspireerd door het non-fictieboek Nomadland: Surviving America in the Twenty-First Century van Jessica Bruder, dat verschillende nomaden volgt. De film neemt de tijd om het nomadenbestaan uit te diepen. Daarbijl ligt de nadruk op het werk, overleven en de relaties die ze toch vormen. Hierdoor ligt die zeker dichter bij het publiek dan de meeste Hollywood-films. Er worden dan ook thema’s aangehaald als verdriet, werkgelegenheid en gezondheidszorg.

© Joshua James Richards / Searchlight Pictures

Daarnaast spelen ook verschillende nomaden eigenlijk een fictieve versie van zichzelf, waardoor realiteit en fictie nog verder in elkaar vloeien. Dat was ook de bedoeling van de filmmakers: om het publiek in de waan te laten over wat echt was en wat niet. Dat doel wordt op alle vlakken geholpen door de productie.

Leve Frances McDormand

Eerst en vooral is er de vertolking van Frances McDormand. Dat ze een unieke actrice is, weten we al langer, maar hier kruipt ze toch echt in de huid van het personage. Volgens Chloe Zhao zelf moest McDormand eigenlijk ook een versie van zichzelf spelen. McDormand zou dan ook zelf de naam van haar personage bedacht hebben en baseerde haar dialogen en gedragingen op hoe zij zelf zou zijn als nomade. Ze deed dat zo goed dat de andere nomaden niet doorhadden dat ze een beroemde actrice was. Om zich voor te bereiden draaide ze dan ook echt enige tijd mee in de jobs die ze in de film doet. Haar prestatie en de interactie die ze heeft met de acteurs/nomaden, draagt echt bij aan het documentairegevoel dat ik eerder al vermeldde.

© Joshua James Richards / Searchlight Pictures

Een andere pluim gaat zeker naar de cinematografie van Joshua James Richards. Richards stond eerder ook al in voor de look van God’s Own Country en Zhao’s vorige film The Rider. Ik had het geluk om Nomadland op het grote scherm te zien en dat is echt de moeite. Omdat het nomadenbestaan nooit lang op dezelfde plek blijft, komen er veel verschillende locaties aan bod. De crew legde naar verluidt bijna 12.000 km af door 5 staten, om te filmen in 19 steden. En al die locaties zijn ook stuk voor stuk prachtig in beeld gebracht. Sowieso komen er veel prachtige landschappen in voor, want de nomaden zoeken meestal de dunbevolkte streken op. Maar de belichting geeft ook iets dromerigs, waardoor je bijna elk shot aan je muur zou willen hangen.

De muziek werd niet nieuw gecomponeerd maar bestaat uit bestaande tracks van componist Ludovico Einaudi. Die paar rustige tracks passen heel goed bij de sfeer die Chloe Zhao wil neerzetten. Je ziet, ik was dus helemaal fan. Als documentaires of slow burn-fictie niet je ding is, ben je het misschien niet met me eens. Maar geef deze toch een kans wanneer die uitkomt, want de kans is groot dat hij dit jaar de Oscar voor Beste Film mee naar huis neemt.

Nomadland verschijnt in de zalen wanneer de bioscopen terug open gaan en zou vanaf 30 april te bekijken zijn op Disney+ in de Star-sectie.

9 Uniek

Nomadland balanceert op het randje van de grens tussen documentaire en fictie en dompelt je zo onder in de unieke levensstijl van de hedendaagse nomaden. Als je een film zoekt met een geweldige Frances McDormand en prachtige beelden waarvan je helemaal zen wordt, zoek dan niet verder.

  • Verhaal 8
  • Personages 9
  • Visueel 9
  • Muziek 9
Share.

About Author

Jana Valcke

Ik woon bijna in de cinema. Thuis kijk ik ook graag films en series. There are worse ways to spend your life.

Reacties