Jarenlang hoopten fans op meer achtergrond bij de Games van Haymitch. Uit de boeken was duidelijk dat ze een grote impact gehad hadden en dat alles niet zo koosjer was verlopen. Sowieso was het duidelijk dat ze Haymitch gemaakt hebben tot wie hij was. Toen vorig jaar het boek met precies die details verscheen, was de anticipatie enorm. Het boek overtrof de verwachtingen en heeft menig fan ontroerd. De film zou een jaar later verschijnen, en ook die dag is nu aangebroken. Maar kan Sunrise On The Reaping ook de verwachtingen inlossen? Toch niet helemaal.
24 jaar eerder
Haymitch Abernathy (Joseph Zada) is een redelijk gewone jongen uit District 12. Hij woont in de Seam, heeft een hechte band met z’n moeder en broer Sid, en is smoorverlief op z’n vriendin Lenore Dove (Whitney Peak). Wanneer de tweede mannelijke tribute probeert te ontsnappen, wordt alles in scène gezet en moet hij uiteindelijk naar de 50ste Hongerspelen, samen met 3 anderen uit z’n District.

Ze worden “bijgestaan” door Drusella Sickle (Glenn Close), die geen vertrouwen in hen heeft; cameraman Plutarch Heavensbee (Jesse Plemons), die vooral alles goed in beeld wil brengen zoals hij het wil en uiteindelijk ook styliste Effie Trinket (Elle Fanning), die wel echt haar best voor hen wil doen. Haymitch veracht het Capitool en wil vermijden dat zijn dood hun campagne voedt. Door zijn gedrag komt hij wel op de radar van president Snow (Ralph Fiennes), maar ook op die van het verzet. Zo probeert hij z’n medetributen te beschermen, en ondertussen ook z’n steentje bij te dragen om de Spelen een halt toe te roepen.
Te gehaast
Waar je in het boek tijd hebt om alle personages te leren kennen en alle gebeurtenissen te verwerken, voelt dat zelfs in een film van 2,5 uur nog niet genoeg.
Ik heb het boek gelezen, en had op voorhand al wat twijfels of het goed zou vertaald kunnen worden naar het grote scherm. Voor iedereen die het ook gelezen heeft, is het geen geheim dat dit boek best een zware bedoening was, zeker als je weet hoe Haymitch uiteindelijk wordt. Maar waar je in het boek tijd hebt om alle personages te leren kennen en alle gebeurtenissen te verwerken, voelt dat zelfs in een film van 2,5 uur nog niet genoeg.
Daardoor voelt het geheel toch te gehaast, en gebeurt alles in zo’n sneltempo dat het ook moeilijker binnenkomt. Het feit dat er zoveel personages zijn, zoals je in ons artikel kan zien, helpt eigenlijk ook niet. Veel van hen hebben we hier zelfs nog niet opgenoemd. In het boek breng je sowieso meer tijd met de personages door, en net die tijd mis je hier, waardoor het ook wat zwaar wordt. Ook een expliciete connectie naar de originele trilogie is wel leuk, maar krijgt niet genoeg ruimte om helemaal tot z’n recht te komen.

Het zal sowieso niet makkelijk geweest zijn voor scenaristen Billy Ray en Michael Lessie, want als je te veel dingen weglaat, krijg je natuurlijk de fans op je dak. Het verhaal blijft op zich natuurlijk wel goed, en ook de boodschap is in deze moeilijke tijden niet min: positieve sociale verandering bereik je niet alleen en vaak ook niet snel. Daarnaast zie je ook wel hoe dictatoriale regimes aan de macht kunnen blijven: via angst en vergelding. Het toont ook nog meer de sinistere kant van deze Spelen en van Snow zelf.
Goeie en minder goeie castingkeuzes
Een uitschieter is Joseph Zada, die een heel sterke vertolking neerzet als de jonge Haymitch.
De verzamelde cast van Sunrise on the Reaping is alleszins ook indrukwekkend. Een uitschieter is Joseph Zada, die een heel sterke vertolking neerzet als de jonge Haymitch. Hij heeft het accent dat Woody Harrelson gebruikte goed beet, is ook zeer expressief en heeft goed de balans tussen hard en zacht. Vooral in enkele scènes meer naar het einde toe maakt hij echt indruk. Ook Mckenna Grace is heel goed gecast als fan favourite en pittige medetribuut Maysilee Donner, al heeft ze niet zoveel schermtijd als verwacht.
Bij de volwassenen, en vooral de terugkerende personages, zijn niet alle keuzes even geslaagd. Bij de betere keuzes heb je Glenn Close, gepast creepy en onuitstaanbaar; Kelvin Harrison Jr, die de intonatie van Jeffrey Wright goed vat en vooral ook Jesse Plemons, die niet zozeer klinkt als Philip Seymour Hoffman maar ook de essentie van zijn Plutarch laat zien. Vooral de laatste scène tussen hem en Joseph Zada blijft bij als een van de beste.

Andere rollen zijn eerder cameo’s geworden, of toch niet helemaal goed gekozen. Zo geeft Kieran Culkin misschien net te veel als Flickerman en vergroot ook Elle Fanning net te veel de subtiele zaken die Elizabeth Banks in haar vertolking stak. Ralph Fiennes, ten slotte, is natuurlijk een topacteur, maar hij vormt deze keer voor mij minder goed de connectie tussen de versie van Tom Blyth en die van Donald Sutherland. En dan gaat het niet zozeer over uiterlijk, maar vooral qua intonatie. Het is voor veel personages toch een delicate balans tussen je eigen ding doen, maar ook de herkenbaarheid niet verliezen.
Kleur in contrast
Op productioneel vlak is er weinig op Sunrise on the Reaping aan te merken. Jo Willems verzorgt weer de fotografie, en hoewel er iets minder contrast merkbaar is dan bij de vorige films, zijn er opnieuw enkele prachtige shots te zien. Ook het gebruik van kleur valt op: zowel in de grading, want groen gras ziet er ook zo uit, maar ook in de kostuums van Bina Daigeler (Tar) en het productiedesign van Uli Hanisch. De sets in het Capitol voelen heel retro en jaren 80, met veel oranje en ronde vormen. Het valt ook in de positieve zin op dat de omgeving voor de arena een echte locatie is.
Op productioneel vlak is er weinig op Sunrise On The Reaping aan te merken.
De VFX zien er ook weer uitstekend uit, met speciale vermelding voor een bepaalde vuurscène. Verder keert ook James Newton Howard terug als componist. Eigenlijk is zijn muziek nog de meest doeltreffende manier om de connectie te maken. Hij gebruikt z’n bestaande thema’s op de gepaste momenten en zorgt daarbij soms voor kippenvel. Voor de nieuwe muziek gebruikt hij ook wat piano en ligt er meer focus op de soloviool die we bijvoorbeeld bij Beetee of in de eerste film hoorden.
Ik vraag me af of het positiever of net negatiever uitdraait voor de film als je het boek gelezen hebt. Allezins wil ik ook niet te negatief zijn, want het blijft gewoon bijzonder om in deze wereld te vertoeven. Dus als Suzanne Collins nog een boek wil schrijven en dit team nog een film wil maken, zal ik sowieso gaan kijken.
The Hunger Games: Sunrise on the Reaping is nu te zien in de bioscoop.
Lastige adaptatie
Lastige adaptatieRaak
- Trouwe adaptatie
- Joseph Zada als hoofdrol
- Connecties en thema’s mooi aangepakt
- Ziet er goed uit
Braak
- Voelt toch nog te gehaast en zwaar
- Niet alle castingkeuzes werken even goed