Godzilla Minus Zero review: menselijke monsterfilm

Na het ietwat onverwachte monstersucces (hehe) van Godzilla Minus One kon een sequel niet uitblijven. In Godzilla Minus Zero bedreigt niet Godzilla, maar wel een nieuwe kaiju Japan: Gidorah, de vliegende draak. Deze persvisie was een van de meest gegeerde op het filmfestival van Londen, maar we raakten toch binnen! Was dat een voorbode voor het succes van de film?

Nieuwe dreiging

Twee jaar na de doortocht van Godzilla en vier jaar na het einde van WOII is Japan nog altijd aan het herstellen. Dr. Noda (Hidetaka Yoshioka) is ondertussen wel het hoofd geworden van een taskforce die met mogelijke andere kaiju’s moet omgaan, nu Godzilla uitgeschakeld is. Kiochi (Ryunosuke Kamiki) en Noriko (Minami Hamabe) wonen samen met hun dochter Akiko nog altijd in Ginza. Noriko heeft nu een weeshuis samen met Sumiko (Sakura Ando). Het koppel draagt wel nog de gevolgen van de Godzilla-aanval. Noriko kan nog maar één oog gebruiken en is nog angstig, net als Kiochi. Hij vliegt niet meer en wil alleen consultant zijn bij de taskforce van Noda.

Je kan al raden dat dat niet lang duurt, want Japan wordt getroffen door een andere dreiging. Niet uit de zee nu, maar uit de lucht. Uit een meteoriet (!) komt een tweekoppige draak die meteen wat dieren-DNA absorbeert en dus al meteen buitengewoon sterk is. De mutant veroorzaakt orkaanachtige windhozen en zwaartekrachtstralen in Matsumo City, en dus moet de taskforce in actie komen. Noda krijgt nu hulp van weervrouw Makoto Aoyama (Masami Nagasawa) en bioloog Kanji Murakami (Min Takada) om de beste aanpak te bepalen. Alleen gaat dat toch een klein beetje verkeerd en evolueert de draak zelfs nog naar drie koppen: King Gidorah, zoals de ingewijden zullen weten. En tja, de titel bevat een Godzilla, dus het is geen spoiler om te zeggen dat hij ook weer opduikt en alles nog ingewikkelder maakt.

Gegrond en realistisch

Met groot succes komt meer budget, maar het siert regisseur Takashi Yamazaki dat hij het niet alleen opsoupeert aan meer actie en visuele effecten. Er zijn uitgebreidere en grootschaligere gevechtsscènes met de kaiju, die slim opgezet zijn en gevarieerd, maar ook nog altijd gegrond en realistisch aanvoelen. De mensen hebben een plan, en de monsters mogen niet zomaar een volledige stad platleggen in de achtergrond. ‘Realistisch’ klinkt ironisch als je het over een film met haast mytische wezens hebt, maar hoe dit alles gefilmd is, geeft vrijwel nooit de indruk van een gigantisch groen scherm met computergegeneerde achtergronden.

Maar bovenal: de mensen verdwijnen hier nooit in het gedruis van de vernietiging. In tegendeel. Wat Godzilla Minus Zero en zijn voorganger beter doen dan de Amerikaanse monsterfilms is de menselijke tol vooropstellen. Dat verhoogde budget gebruikt Yamazaki ook om exact dat te tonen. De personages zijn nog getraumatiseerd door de nasleep van de aanval in Ginza, met chaos in de ziekenhuizen en duizenden mensen die wanhopig hulp zochten, duizenden doden op straat en families verscheurd. Godzilla was destijds ook bedoeld als een allegorie op de gevolgen van de atoombommen op Nagasaki en Hiroshima, en dat maakt Yamazaki hier opnieuw expliciet.

Zo is er prof. Murikami, de wetenschapper die Noda helpt maar tegelijkertijd een geheim onderzoeksproject doet naar mogelijke biologische gevolgen van de kaiju op de mensheid. Zelf heeft hij flashbacks naar WOII, want hij overleefde de atoombom als enige van zijn familie. Ook Ginza overleefde hij, en daarom is hij vastbesloten om de kaiju niet te laten winnen. Ook de weervrouw is nog bezig met de gevolgen van de oorlog, net als Noda, en heeft diepgaandere redenen om zich bij de taskforce te sluiten. Tot slot worden ook de naoorlogse spanningen tussen Japan en de VS niet uit de weg gegaan. De Amerikanen hebben er nu legerbasissen, maar willen niet helpen met de kaiju. Of toch niet samen met de Japanners, want ze werken wel aan hun eigen uitschakelingsplan.

Als je al een over-the-topcommentaar kan geven, dan zijn het wel de karikaturale Amerikanen in de film. Houterig geacteerd en dus houterig op het scherm, maar ook wel heel denigrerend en niet heel snugger. Maar goed, daar hebben wij uiteindelijk niet zo’n sterke mening over, aangezien een clown vandaag het land leidt. Yamazaki zelf liet zich nog ontvallen dat hij vermoedt dat de Godzilla-films Amerikanen raken omdat zij veel meer oorlog voeren. Tja, enige satirische kritiek is in dat opzicht wel te verstaan. In de persvisie merkten we ook wel dat veel mensen nog altijd niet gewend zijn aan de soms extraverte manier van acteren in Japan. Als je je daarover kan zetten, is het duidelijk dat deze cast hun personages nog meer eigen hebben gemaakt. Vooral Hidetaka Yoshioki, Ryunosuke Kamiki en nieuwe toevoeging Min Takada zetten memorabele vertolkingen neer. En vooral daarom zal deze monsterfilm ook bijblijven.

Godzilla Minus Zero is vanaf 4 november te zien in de bioscoop.