The Last House review: post-covid, ecologisch overlevingsdrama

We weten sinds 2020 allemaal wat het is om “in ons kot te moeten blijven”, maar wat als je er echt niet meer buiten kan? The Last House op Netflix drijft het nog wat verder in een entertainend thrillerdrama.

Regenvloed

Aan het begin van The Last House verschijnt een quote van Arthur C. Clarke: “How inappropriate to call this planet Earth when it is quite clearly Ocean.” Onze planeet bestaat voor 70 procent uit water, maar toch zijn we vooral bezig met wat er zich op het vasteland afspeelt. Daar komt hier al snel verandering in, wanneer op een dag een gigantische regenbui over de VS trekt. Jason (Wagner Moura, The Secret Agent, Shining Girls) komt net thuis bij zijn vrouw Ann (Greta Lee, Past Lives) en hun twee kinderen. Plots kan geen enkel raam of deur nog open. Ze zitten vast in hun eigen huis.

Ze zijn niet alleen, want iedereen in de buurt heeft hetzelfde probleem. De regen heeft er iets mee te maken, want als Jason op onderzoek gaat, lijkt die alle openingen af te sluiten. En dus is het afwachten tot ze weer buiten kunnen. Het gezin schiet meteen in overlevingsmodus, want ook de wifi- en telefoonverbindingen zijn weggevallen. Ze kunnen niemand contacteren en zijn dus op zichzelf aangewezen. Elektriciteit, gas en water worden spaarzaam gebruikt, mochten die ook wegvallen. Eten wordt meteen gerantsoeneerd.

Eerst valt het hen allemaal nog mee. Het gezin brengt quality time met elkaar door, ook al hebben ze als entertainment alleen twee dvd’s, Annie en Air Force One. (Nog een argument om je kijkgerief fysiek te kopen!) Ze geven de kinderen thuisonderwijs en proberen wat te bewegen. Buren die elkaar alleen begroeten in het voorbijgaan, leren elkaar nu kennen van veraf. Maar de regen stopt niet, en het isolement blijft duren. Weken gaan voorbij. Buren zonder veel voorraden komen in moeilijkheden, wat het mentaal moeilijker maakt. De regen vertoont ook mysterieuze kantjes, want die lijkt soms te reageren op de aanrakingen van mensen door de ramen. Het waarom van dit alles wordt gaandeweg duidelijker.

Analogie

Bij deze opzet denkt iedereen onder ons wellicht vrijwel meteen aan de covidperiode. Alleen nog erger, want toen konden wij tenminste gaan wandelen en naar de winkel gaan, ook al was er een stormloop op wc-papier. Die evolutie van onzekerheid naar relatieve aanvaarding en appreciatie van de rust die de lockdown met zich meebracht, naar toch weer snakken naar vrijheid wordt ook hier goed weergegeven. Maar de film heeft ook iets te zeggen over hoe we omgaan met de planeet, en vooral over de oceanen, zoals de openingsquote al deed vermoeden. Daar kunnen we zonder spoilers niet veel meer over zeggen, maar er is dus wel meer dan één boodschap te vinden.

Het gezin is wel bovengemiddeld in overlevingsvindingrijkheid. Jason is een ingenieur en bedenkt allerlei systemen om het huis draaiende te houden. Ann legt zich à la Mark Watney toe op binnenshuis moestuinieren. Toch slaat ook bij hen de twijfel toe, zeker wanneer hun huis al eerder structurele gebreken vertoonde die ze voor de regen net wilden oplossen. Het is de eerste grotere film van Wagner Moura sinds zijn Oscarnominatie, maar het is niet zomaar een wegwerprol. Hij en Greta Lee, die ook snel een meerwaarde wordt in alles wat ze doet, maken het materiaal net nog wat beter. Ook de kindacteurs doen het uitstekend. Het scenario van Matthew Robinson (Good Luck, Have Fun, Don’t Die) is een rollercoaster aan geloofwaardige emoties, want ook het mysterie rond de regen zelf wordt maar mondjesmaat verklaard.

Ook visueel is The Last House wel aantrekkelijk. Regisseur Louis Leterrier (Now You See Me, Lupin) en cinematograaf Pål Ulvik Rokseth (The Lost Bus) kiezen voor een kleurenpalet met valere, donkere tinten en hogere saturatie, met opvallende belichting. Alles werd gefilmd op 35 mm, wat ook bijdraagt aan de bijzondere look, scherpte en lichte korrel op beeld.

The Last House is dus voor 90% een heel inventieve en doeltreffende film, maar het einde doet er een beetje afbreuk aan. Dat wordt nogal snel en onhandig afgehandeld. Moet je hem daarom links laten liggen? Zeker niet, want deze wereld is heel interessant. In dat opzicht deed het me wat denken aan A Quiet Place, want er zijn veel mogelijkheden met dit concept. Wat met lagergelegen gebieden of aan watermassa’s? Worden dat onderwaterbuurten? Wat met mensen die op hun werk waren of in een winkel? Wat er met de mensen buiten is gebeurd, krijgen we deels te zien, maar ook daarover valt meer te ontdekken. Na deze eerste kennismaking willen we dat alleszins wel.

The Last House is nu te zien op Netflix.