Pillion review: (on)gewone relatie

De spraakmakende film Pillion belicht de voor velen onbekende BDSM-gemeenschap. Maar het is vooral een goed coming-of-ageverhaal en liefdesdrama. Wij zagen de film al op Filmfestival Oostende.

Schoenen kussen

De jonge en timide Colin (Harry Melling) leidt een rustig leven in Bromley, Londen. Hij is parkeerwachter en zingt met zijn vader in het lokale barbershopkwartet. Zijn moeder is ongeneeslijk ziek en vastbesloten om de liefde te vinden voor haar zoon. Maar de datingscène in Bromley is niet top, en Colin ook niet erg sociaal. In zijn stamcafé ontmoet hij op een avond een motorrijder genaamd Ray (Alexander Skarsgård). Hij voelt de interesse van Colin en regelt een afspraakje met hem. Dat verloopt wel anders dan verwacht. Ray verwacht alleen een pijpbeurt, waarbij hij Colin ook nog eens zijn schoenen laat kussen. Colin is verward, maar niet beledigd. Integendeel, hij blijft Ray opzoeken.

Een etentje bij Ray thuis test opnieuw Colins verwachtingen. Hij moet de maaltijd zelf nog koken terwijl Ray wat vrije tijd neemt en ook achteraf de afwas doen. Blijven slapen mag hij ook, maar dan op de grond naast Rays bed. De hele tijd blijft hij heel stoïcijns en afstandelijk. Colin voelt zich wat ongemakkelijk, maar toch blijft hij. Niet veel later krijgt Colin een hangslot rond zijn nek, het symbool dat hij de ‘sub’ (’onderdanige of ondergeschikte’) van Ray is geworden. Hij wordt ook lid van de motorbende van Ray, van wie de meeste leden ook een BDSM-relatie hebben. Dat alles probeert Colin te navigeren onder het bezorgde oog van zijn ouders (mooie rollen voor Lesley Sharpe en Douglas Hodge), die wel heel veel verandering bij hun zoon zien.

Uit de taboesfeer

Pillion is de Engelse term voor een bijzitter op een motor, en dat heeft hier dus symbolische waarde. Regisseur en scenarist Harry Lighton kiest er bewust voor om Colin centraal te stellen en Ray zo goed als ondoordringbaar te laten. Zoals alle jongeren is Colin nog erg op zoek naar zichzelf, maar in zijn omgeving krijgt hij weinig kansen om te experimenteren. De ontdekkingstocht waar Ray hem in meeneemt is dan natuurlijk best extreem, maar uiteindelijk is dit proces in elke relatie hetzelfde. Colin moet zelf bepalen waar zijn grens is. Ray wil geen officiële, ‘normale’ relatie van afspraakjes en romantiek. Tegelijk laat hij op bepaalde momenten wel intimiteit toe. Kan Colin zich vinden in zijn visie? Pillion toont via een nichevoorbeeld het belang van gelijke waarden en verwachtingen in een relatie.

Hoewel de film dus zeker een bredere boodschap heeft, is het BDSM-gegeven hier natuurlijk wel belangrijk. Pillion doet dan ook goed werk om de gemeenschap uit de taboesfeer te halen door de dynamieken en regels goed uit te leggen. BDSM’ers gebruiken leibanden, sloten, seksspeeltjes enz. De motorbende van Ray voegt daar ook nog lederwaren zoals kontloze broeken aan toe. In hun gemeenschap zijn er al eens seksfeestjes waar er van partner gewisseld kan worden of meerdere koppels tegelijk zijn.

Ja, doms en subs hebben een strikte hiërarchie in hun relatie. De sub is onderdanig en voert bevelen uit die als buitenstaanders de wenkbrauwen doen fronsen. Dat zien we in Pillion ook in een scène met Colins ongeruste ouders. Zij beschuldigen Ray ervan Colin te misbruiken en hem niet graag te zien, wat Ray dan weer bekrompen vindt. Maar opnieuw, net als bij elke andere relatie mag er nooit sprake zijn van uitbuiting in een BDSM-relatie. Beide partijen moeten er met volle overtuiging in staan. De film toont dat die levensstijl niet voor iedereen is maar roept op om niet te veroordelen wat je niet kent.

Geloofwaardig

Bij een gevoelig onderwerp als dit moet je een cast hebben die geloofwaardig met het materiaal kan omgaan. Lighton en zijn crew hebben daarbij wel de hoofdvogel afgeschoten. Harry Melling kennen de meesten wellicht nog als bullebak Dudley Dursley uit Harry Potter, maar de acteur heeft sindsdien interessante rollen opgezocht, zowel op het scherm als toneel. Zijn Jan-met-de-petgehalte werkt goed als de verlegen Colin, maar bij personage én acteur zit er veel onder de oppervlakte. Het is een kwetsbare vertolking die Colin tegelijk nooit als deurmat doet lijken, zeker naarmate de relatie vordert.

Daarentegen staat de verschijning van Alexander Skarsgård, die op een normale dag al indrukwekkend is. Hier speelt hij het toonbeeld van verleidelijkheid, want zelfs met zijn geslotenheid valt Colin als een blok voor hem. Daardoor moet Skarsgård wel veel overbrengen met weinig woorden. Rays ogenschijnlijke afstandelijkheid naar Colin toe zou een publiek namelijk vlug kunnen afstoten. Skarsgård kan gelukkig ook een aantal keer de zachte en zelfs onzekere kant van zijn personage laten zien. Want uiteindelijk zoekt hij ook maar verbinding waar hij het kan. En hoe dat eruit ziet, zal voor iedereen anders zijn.

Pillion is vanaf 4 maart te zien in de bioscoop.