Pirate Outlaws 2: Heritage early access preview – kaARRRtje leggen, niemand zeggen

Het is een publiek geheim dat de early access-formule nuttig is voor zowel ontwikkelaar als speler. Het slaat ook duidelijk aan. Wij coverden dit uh vorig jaar meer EA-titels dan ooit tevoren. Een trend die dus niet snel lijkt te keren en eentje waar de gloednieuwe Pirate Outlaws 2: Heritage verder aan bijdraagt. Sinds begin december kunnen spelers zich botvieren op het vervolg van de succesvolle maar redelijk onbekende roguelike deckbuilder Pirate Outlaws. De formule blijft voor dit vervolg grotendeels hetzelfde maar breidt uit in elk opzicht. Meer personages, meer kaarten, meer unlocks en een fikse laag extra polish voor al de rest. Althans, dat is het idee, want in de praktijk moet er nog heel veel gebeuren. We nemen jullie alvast mee door wat er al is zodat jullie weten of deze early access nu al de moeite waard is, of jullie beter de boot afhouden (pun intended).

Slay the Spire – Pirate edition

Pirate Outlaws 2: Heritage is het vervolg van de eerste en speelt dus ook grotendeels als zijn voorganger. Kies een personage met bijhorend deck kaarten, gebruik deze in gevechten op een random gegenereerd level en probeer drie bazen te verslaan om te winnen. Heel Slay the Spire-geïnspireerd, tot de layout van gevechten zelfs, waar je ook te allen tijde kan zien wat je vijand zal doen om daarna zelf een gepast plan te formuleren. Niets mis hiermee natuurlijk. Pirate Outlaws kwam amper een half jaar na Slay the Spire uit, dus was surfen op die golf een quasi no-brainer. Nu doet het vervolg gewoon nostalgisch terugdenken aan de koning van het genre. Je weet alleszins in een oogopslag wat je te wachten staat. Of toch in grote lijnen…

“The devil is in the details” zeggen ze dan en net met die details onderscheidt Pirate Outlaws 2: Heritage zich van de concurrentie en z’n grote voorbeeld. Je vindt er vooral uitgebreidere mechanics die – naast een extra laagje complexiteit brengen – ook goed blenden met het piratenthema van het spel. De level select is bijvoorbeeld een zeekaart met verschillende eilanden. In plaats van deze lineair af te lopen, kies je zelf een pad en betaal je hiervoor de kost in rantsoen dat je mee op je boot hebt. Hierdoor kan je dus ook je pad achteruit varen of cirkeltjes draaien om herhaaldelijk schatten te vinden, al wordt elk gevecht moeilijker iedere keer je hetzelfde eiland bezoekt. Een ander detail is hoe Pirate Outlaws 2 ook afstapt van ‘mana’ in gevechten. Kaarten mag je afleggen zoveel je wil, maar iedere keer je dat doet, telt de vijand af om je aan te vallen. Het doet een beetje aan Wildfrost denken, waar je ook de balans tussen veel spelen en de timers van je vijanden in balans moet houden. En net zoals in Wildfrost kost nieuwe kaarten trekken ook beurten als je het te vroeg doet. Het is alleszins een leuk evenwicht om te zoeken en om in het achterhoofd te houden als je je deck uitbreidt.

Maar het zijn dus die details die Pirate Outlaws 2 ietwat uniek maken en voor het tiental uurtjes dat we ermee gespendeerd hebben, moeten we toegeven dat het fijn is om te spelen. Er is voldoende strategische ruimte op de zeekaart, de gevechten blijven fris dankzij een grote variatie vijanden en, samen met de vele relics die je in winkels kan kopen, zijn geen twee potten hetzelfde. Groot minpunt is dat er voorlopig veel te weinig verschillende speelkaarten beschikbaar zijn. Elk personage deelt bovendien deze kaartenstapel, waardoor je al snel (en vaak) op dezelfde decks en strategieën terugvalt. Een stevige afknapper dus, want als er nu eens iets is dat een goede deckbuilder nodig heeft, is het wel variatie in kaarten.

Meta-upgrades en skins

Gelukkig zijn er meta-upgrades om dit probleem op te vangen (en om zich ook verder te onderscheiden van Slay the Spire). Na elke expeditie keer je terug naar de hub met je piratenbuit. Hier kan je verschillende plekken bezoeken met elk hun eigen upgrades. Je vindt er cosmetics, compagnons (die wat starterkaarten toevoegen aan je deck), nieuwe startklasses en later ook de optie om nieuwe maps vrij te spelen, kaarten individueel te upgraden en zelfs kaarten te verbannen uit je startdeck. Leuk is dat je na elke expeditie, of je nu wint of verliest, met munten naar huis keert, wat in de eerste potten vooral betekent dat je steeds iets nieuws kan kopen. Niet elke upgrade maakt je dan sterker, maar de druppelsgewijze vooruitgang houdt je wel aan het spelen.

Dit tempo neemt wel razendsnel af. Enerzijds omdat elke nieuwe upgrade meer kost dan de laatste, maar vooral ook omdat Pirate Outlaws 2 een wat ons betreft overbodig levelsysteem bevat. Door deze extra horde op je pad, ben je plots niet meer vrij om meta-upgrades te kopen zoals het je het beste uitkomt. Je krijgt ook steeds een vaste hoeveelheid XP afhankelijk van hoeveel bazen je kan verslaan. Als dit dus niet lukt omdat je niet de juiste kaarten vond of slecht gevaren hebt, stapel je eindeloze hoeveelheden cash op zonder iets hiermee te kunnen doen. De upgrades die je over de streep zouden kunnen trekken, zitten dan pijnlijk achter slot en grendel. Een frustrerende situatie, want samen met het gebrek aan gevarieerde kaarten slaat de repetitiviteit van Pirate Outlaws 2 genadeloos toe. Wat eerst een leuke dopamine-trickle feed was, is nu een engagementloze grind tegen dezelfde paar bazen met dezelfde tien beste kaarten.

Ieders tolerantie voor repetitiviteit is anders, en als je er tegen kan, zijn bovenstaande argumenten eerder een compliment voor de levensduur. Alleen moet je deze grind in de grotere context bekijken: Pirate Outlaws 2 is nog in early access. De vraag is dus niet of je hier waar voor je geld krijgt, maar of je niet beter iets anders speelt met je beperkte tijd op aarde, en in dat opzicht doet Pirate Outlaws 2 nog onvoldoende om die tijd te rechtvaardigen. Het houdt je eerder aan het lijntje dan je lang te vermaken.

Laagje per laagje

Grafisch brengt Pirate Outlaws 2 het er enigszins wat beter van af. De artstyle – met een mix van low poly- en marionet-animatie – is misschien wel wat doorsnee, met een stijl die je net dat tikkeltje te veel tegenkomt in de mobiele gamingwereld. Desalniettemin zijn de omgevingen, personages en kaarten leuk vormgegeven en vol details. De makers spelen ook slim met de verschillende tekenlagen. Ze voegen van nature al veel leven toe, maar worden hier ook mooi gebruikt om enkele verhaalmomenten en scèneovergangen te animeren. Het geheel voelt hierdoor dynamischer aan dan screenshots doen geloven. Het gekozen kleurenpalet is ook heerlijk zomers en kleurrijk, wat je echt wel in de juiste pirate-mood brengt zonder al te veel moeite.

Toch is ook de presentatie in Pirate Outlaws 2 verre van een doorslaggevende factor. Ondanks alle charme ontbreken de visuals wat aan variatie. De verschillende regio’s waar je uit kan varen, zijn uit hetzelfde hout gesneden en na de zoveelste dikke/dunne piraat met een attribuut, heb je het wel gehad met de lijst vijanden. Aangezien vijanden ook elite variaties kunnen zijn met extra bonussen, had het hier niet misstaan om deze bonussen ook een visuele component te geven, al was het met een colourswap.

Nog on topic van de presentatie: de muziek. Een soundtrack met een paar leuke deuntjes die net als de vormgeving het piratenthema uitstraalt, maar ook net als die vormgeving niets speciaals doet. Het steekt alleszins niet tegen na enkele uren, en dat is op zich al geen klein bier om te doen. Spijtig wel dat de loop niet naadloos aansluit, waardoor je elke 3 minuten een knarsetandende record skip krijgt die niet per se stoort, maar wel steeds opvalt. Ook hier dus – en net zoals voor de grafische kant – een aspect dat werkt maar niet echt opvalt. Of toch niet voldoende om je al in het early access-bad te trekken.

Niet zo smooth sailing

Tot nu toe kunnen we Pirate Outlaws 2: Heritage nog niet lauweren maar kan je het nog begrijpen of vergeven. Op technisch vlak is het andere koek. Het spel zit nog vol bugs. Een aantal zijn klein maar storend, zoals transities die haperen of animaties die spaak lopen als je te snel speelt. Het leeuwendeel is echter gamebreaking. Kaarten die niet gespeeld kunnen worden, een UI die plots wegvalt of de camera die op de zeekaart uit de voegen van het level vast zit. Wat het ook is, het verplicht je om onherroepelijk je run stop te zetten (als dat al kan) en opnieuw te beginnen. Je verliest unlocks, je krijgt geen loot of XP en de tijd die je in de soms lange potjes hebt gestoken, krijg je nooit terug. De eerste keer is het frustrerend maar overkomelijk, de 5de keer haal je de ALT+F4-trekker sneller over dan een cowboy bij high noon.

Opnieuw, het is en blijft early access. Je kan moeilijk kwaad zijn dat het spel niet af is als dit letterlijk het businessmodel is. Dit artikel is daarom ook maar een preview en geen eindrapport voor de titel. Tegelijk ben je als betalende betatester ook niet gedoemd alles te slikken en je bek te houden. Je mag heus een speelbaar spel verwachten, gewoon nog niet een full package. Een delicaat evenwicht dat hier helaas niet behaald wordt.

Voorlopig kunnen we Pirate Outlaws 2: Heritage dus niet aanraden in early access. Het deckbuilder-aspect is nog niet uitgebreid genoeg, de presentatie en audio mogen nog een fikse laag schoensmeer krijgen en de technische prestaties zijn lastig in het beste geval, maar frustrerend in alle andere. Fabled Games heeft nog veel werk voor de boeg. Het deckbuilder-landschap is al een oververzadigde niche waar het knokken is voor een plek in de zon. Je hiervoor laten betalen voor het af is, is iets dat enkel de koningen van het genre kunnen vragen. En ironisch genoeg is dat exact wat Slay the Spire 2 en diens early access gaan doen in maart volgend jaar. De tijd zal uitwijzen of David ook deze keer kan winnen van Goliath maar met wat we nu zien, vrezen we er een beetje voor.