Death of a Unicorn review: magisch bloederig

Met Death of a Unicorn krijgen we een meer absurde ‘horror’-komedie voorgeschoteld met een topcast. Er is een groepje filmliefhebbers die studio A24 als een kwaliteitslabel beschouwen. Zo ver durf ik niet gaan, al ben ik meestal wel zeer geïnteresseerd in de keuzes van deze verdeler. Hoe zit het met deze telg?

Simpele opzet

Het verhaal van Death of a Unicorn is vrij simpel, en verbazend genoeg bijna helemaal samengevat in de filmtitel. Elliot en Ridley Kintner, vader en tienerdochter, zijn op weg naar het landhuis van Elliots baas. Onderweg rijden ze per ongeluk een dier aan, dit blijkt een kleine eenhoorn te zijn. Ze stappen uit en Ridley raakt de hoorn aan waardoor ze enkele kosmische visioenen krijgt. Deze worden plots gestopt wanneer haar vader het dier uit zijn lijden wil verlossen met een ijzeren baar.

Aangekomen op het landhuis van de familie Leopold (zo heet Elliot’s baas), hebben ze de dode eenhoorn nog mee in de koffer en blijkt dat de bloedspetters van de eenhoorn het slecht zicht van Elliot en de acne van Ridley genezen hebben. Wanneer de Leopolds het eenhoornveulen en zijn magische krachten ontdekken, beginnen ze zich te moeien. Maar ondertussen zijn de ouders van het veulen ook al op zoek naar hun kind… Met alle bloederige gevolgen van dien.

Mythisch goed gecast

Voor het vader-dochterduo krijgen we de alomgeliefde Paul Rudd (Ant-Man, Ghostbuster: Afterlife) en Jenna Ortega (Scream, Wednesday) te zien. Regisseur Alex Scharfman heeft met Death of a Unicorn als regiedebuut alvast een heel goed duo gecast. De dynamiek tussen beiden is heel herkenbaar. Rudd speelt overtuigend een onhandige maar liefhebbende vader en Ortega kan de typische puberale frustraties goed overbrengen. Maar daarboven is de ster van Death of a Unicorn eerder voor Will Poulter (Guardians of the Galaxy 3, The Maze Runner). Hij speelt de verwende zoon van de Leopolds met een komische timing die de film naar een hoger niveau brengt.

Vooral in het eerste uur is Death of a Unicorn een sterke film dankzij de cast. Daarna gaan we eerder over in het meer slasher-gedeelte. Ook dit deel is zeer amusant, al kan het voor enkelen te grafisch worden (geen paniek, het zijn geen toestanden zoals in The Substance). Deze sequentie duurt net iets te lang met niet altijd even goede CGI-beelden van de eenhoorns, waardoor je soms uit de film getrokken wordt. Al maakt de humor veel goed.

Tussen de scenes door is het vooral de kracht van Jenna Ortega die een extra laag aan Death of a Unicorn geeft. Waar het verhaal, zeker in de tweede helft, een voorspelbare route volgt, brengt zij extra hart in het verhaal. Dit vooral via de relatie met haar vader (en overleden moeder). Zij geeft ook de meest ‘normale’ blik op eenhoorns in vergelijking met de wereldvreemde rijke stinkerds en haar iets te pleasende vader. Leuk extraatje is dat er tijdens het verhaal regelmatig verwezen wordt naar de eenhoorntapijten die momenteel in handen zijn van het Metropolitan Museum van New York. Deze tapijten zijn vervaardigd in Brussel en zo hebben we toch een Belgisch kantje in deze leuke prent.

Death of a Unicorn is te verkrijgen op VOD vanaf 30 juli.