Minions & Monsters review: dom kabaal met een hart voor cinema

Zeven films ver in de Despicable Me-franchise en we hadden stilaan wel door wat we van de kleine gele blobjes mochten verwachten: veel kabaal, weinig verhaal. Aan dat recept verandert Minions & Monsters in de kern weinig: het verhaal blijft dun en de herrie is nooit ver weg, maar regisseur Pierre Coffin weet er toch iets extra’s aan toe te voegen dat de film boven de rest van de reeks uittilt.

Waar het over gaat

We reizen terug naar het Hollywood van de jaren 20, nog ver voor Gru ooit op het toneel verschijnt. Een aparte stam Minions belandt via hun vriend James, die stiekem droomt van een carrière als filmmaker, in de begindagen van de filmindustrie. Wanneer regisseur Max (Christoph Waltz, Inglorious Basterds, Django Unchained, Frankenstein) hen ontdekt, worden de Minions al snel de nieuwe lievelingen van studiobazen Frank en Elwood Bright (Jeff Bridges, The Big Lebowski, Tron, Iron Man). Maar zodra de geluidsfilm zijn intrede doet, valt hun kabbelende gebrabbel plots niet meer in de smaak. Wanneer Max hen alsnog een camera in de handen duwt, grijpt James zijn kans om zijn eigen monsterfilm te maken, met wisselende medewerking van onder meer een klein Cthulhu-achtig wezen (ingesproken door Trey Parker, South Park) en een robot genaamd Dort (Jesse Eisenberg, The Social Network, Now You See Me, Zombieland).

Een liefdesbrief aan het maken van films

Wat Minions & Monsters wél onderscheidt van de rest van de franchise is dat al dat kabaal er ditmaal in dienst staat van een groter, ouderwets charmant idee: de liefde voor cinema zelf. In plaats van weer een wereldveroveringsplot krijgen we een ode aan de vroege dagen van Hollywood, van stomme film tot de overgang naar geluid. Die insteek geeft de film een onverwacht meta-laagje, en net dat maakt hem interessanter dan pakweg een klassiek Gru-avontuur, ook al blijft het narratieve fundament even flinterdun als altijd. Dit is zeker niet de sterkste film uit de reeks, maar het is ook verre van de zwakste. De film weet perfect wat hij is: een dolle, aandoenlijke knipoog naar de filmgeschiedenis, verpakt in flauwe humor die vaker landt dan ze mist.

Een pretpark voor cinefielen

Wat deze liefdesverklaring extra kracht bijzet, is hoeveel moeite Coffin en scenarist Brian Lynch steken in de referenties. Dit blijft niet steken bij een paar losse knipoogjes voor de ouders in de zaal: Chaplin, Buster Keaton en Harold Lloyd worden expliciet opgevoerd als inspiratiebron voor de fysieke humor van de Minions zelf, terwijl de klassieke Universal-monsters, Citizen Kane en Casablanca op subtielere wijze hun weg vinden doorheen de beeldtaal en de vele nepfilmposters die het scherm vullen. Zelfs een cameo van George Lucas (Star Wars) ontbreekt niet. Voor wie de filmgeschiedenis een beetje kent, is dat des te leuker om te ontdekken, en het maakt van Minions & Monsters bijna een verplicht kijkstuk voor elke zichzelf respecterende cinefiel, ook al blijft de film in essentie gewoon een familiefilm.

Technisch een klasse apart

Ook op technisch vlak toont Illumination dat ze niet stilzitten. De studio herschrijft de animatie zelf niet radicaal, maar zet ze wel overtuigend in dienst van het verhaal: de art-decoarchitectuur van het Hollywood Boulevard uit de jaren 20 oogt levendig en gedetailleerd, en de sequenties die teruggrijpen naar de stomme film hebben een aanstekelijke, ietwat ruwe energie die perfect bij het onderwerp past. De grootste troef is echter de score van John Powell, die voor het eerst in de franchise de honneurs waarneemt. Zijn weelderige, bijna ouderwetse orkestrale werk flirt bewust met de gouden Hollywoodjaren en tilt zelfs de chaotischere actiesequenties naar een hoger niveau. Waar de vorige films het vooral moesten hebben van kabaal, voelt de muziek hier bijna nostalgisch en warm aan, alsof je naar een vergeten studioklassieker zit te kijken.

Charme wint het van ambitie

Je voelt doorheen de hele film dat de makers plezier hadden. Dat enthousiasme is aanstekelijk, ook als je normaal niet meteen naar de bioscoop rent voor een Minions-film. De gags zijn dom in de goede zin van het woord, maar net dat gebrek aan pretentie zorgt ervoor dat de film je vaker aan het grinniken krijgt dan je zou verwachten. Groots vernieuwend is het allemaal niet, maar Minions & Monsters weet zijn beperkte ambities om te zetten in een goedgemutst, verrassend zoet uitje.

Minions & Monsters is nu te zien in de bioscoop.