The Long Game review: frustrerend lang spel

Na de grote hype rond Heated Rivalry konden ook wij niet weerstaan om toch eens te ontdekken wat er zo speciaal is aan deze ijshockeyromances. Wij skipten Heated Rivalry even en gingen meteen door naar The Long Game, waar Ilya en Shane hun verhaal verder gezet wordt!

Het verhaal

Tien jaar. Dat is hoelang Shane Hollander en Ilya Rozanov al samen zijn. Zo lang houden ze hun relatie ook al geheim. Voor vrienden, familie… Voor de competitie. Als Shane nummer één wil blijven, moet wat hij en Ilya delen geheim blijven. Hij houdt van Ilya, maar wat als het openbaar maken van hun relatie alles verpest?

Ilya is de geheimen zat. Shane is zo goed geworden in het verbergen van zijn gevoelens dat Ilya zich soms afvraagt of ze wel bestaan. Niet meer stiekem hoeven afspreken, maar gewoon samen kunnen zijn. Al is het een groot risico, voor Ilya is het dat allemaal waard.

Het is tijd dat ze beslissen wat het belangrijkst is: ijshockey of liefde.

Heated Rivalry: wat voorafging

We gaan even tien jaar terug in de tijd om de achtergrondinformatie die nodig is voor The Long Game te begrijpen. Want Shane en Ilya hun verhaal begon natuurlijk in Heated Rivalry, het tweede boek in de Game Changers-reeks van Rachel Reid. Daar leren we hen kennen als beginnende professionals in de NHL, de National Hockey League in de Verenigde Staten en Canada. Ze zijn beiden jong en zeer getalenteerd én spelen elk voor andere teams en landen, wat hen al snel tot rivalen maakt. Er zijn echter nog andere gevoelens die ontluiken doorheen de competitie, want Shane en Ilya ontdekken al snel dat ze meer voor elkaar voelen dan enkel de rivaliteit. Dit resulteert in geheime afspraakjes in hotelkamers.

Doorheen de jaren ontdekken ze echter dat zelfs daar nog meer achter schuilt dan enkel even snel afspreken en seks hebben. Want Ilya en Shane worden verliefd op elkaar, in een omgeving waar het nog niet zo vanzelfsprekend is voor mannen om op elkaar verliefd te worden. Samen besluiten ze hun relatie geheim te houden.

Té inclusieve wereld?

In The Long Game zijn we tien jaar verder, en dus ook vele jaren nadat Scott en Kip live op televisie met elkaar kusten (die twee zijn trouwens het hoofdkoppel van het eerste boek, dat binnenkort ook een Nederlandse vertaling krijgt). Dat er meer aandacht is voor inclusiviteit in de fictieve sportwereld van Reid is duidelijk omdat het ene na het andere personage uit de kast komt. Koppels van de vorige boeken komen enkele keren aan bod, wat wel wat raar leest aangezien ze besloten hebben om eerst boek 2 en 6 (Ilya en Shane hun verhaal) te vertalen, en dan pas de rest van de reeks. We krijgen hier dus wel al een beetje spoilers over andere personages.

Die andere personages gaat het trouwens wel goed af. Scott en Kip hebben een gelukkige relatie. Er zijn twee nieuwe personages die ook een relatie uitbouwen samen doorheen het boek, en zo komen we nog een aantal koppels tegen. Ook zijn er enkele personen die letterlijk net geïntroduceerd worden, die dan plots als queer uit de kast komen. Het voelt met momenten een beetje veel.

Vooral omdat het hele verhaal van dit boek draait rond het gevaar van uit de kast komen, de zwaarte die ze ervaren bij het geheimhouden van hun relatie. Terwijl elke situatie die we krijgen (uitgezonderd die met commissaris Crowell en Shanes team) eigenlijk vrij positief uitdraait. Het voelt dan ook niet zo realistisch om hier zo’n grote struggle van te maken die meer dan 300 pagina’s lang voortgaat, omdat het amper voelt alsof er zo veel op het spel staat voor hen. En hierdoor begint het boek wel wat langdradig te worden na een tijd, jammer genoeg.

Ik ben lid van de anti-Shane Hollander-club

De reden van die langdradigheid kan misschien ook liggen aan het feit dat ik Shane Hollander absoluut geen aangenaam personage vind. Misschien is hij zo geschreven voor dit boek, maar ik vond hem zeer frustrerend. We krijgen meer van de POV van Ilya in The Long Game, waar we leren dat hij nog steeds veel moeite heeft met het heengaan van zijn moeder en zelf vreest dat hij ook wel eens een depressie zou kunnen hebben. Deel hiervan heeft te maken met de druk om zijn relatie met Shane geheim te houden. Terwijl enkele mensen in Shanes dichte kring wel weten van hen (zijn ouders, een teamgenoot, enkele vrienden…) is dat bij Ilya niet het geval. Wanneer hij voorzichtig polst bij Shane of hij het aan iemand mag vertellen, wordt die laatste meteen kwaad en bang.

Het legt enorm veel druk op Ilya, die doorheen de jaren al enorm veel opgegeven heeft voor Shane. Zo wisselde hij van een vrij sterk team naar een team dat veel minder presteert, ging hij in Canada wonen, en houdt hij zelfs geheim dat hij biseksueel is, terwijl Shane zelf wel uit de kast is gekomen. Daarbovenop probeert Ilya ook steeds rekening te houden met Shanes reacties op bepaalde dingen, waardoor hij bijvoorbeeld niet eens zegt dat hij afgesproken heeft met een therapeut.

En wat doet Shane tijdens The Long Game? Hij heeft zichzelf een strikt dieet opgelegd om een nog betere atleet te worden, en zit tijdens de hele tijd te zeuren over hoe ongezond Ilya eet. Kan dit Reid zijn die probeert om zonder het té hard te benadrukken te zeggen dat Shane een eetstoornis heeft? Misschien wel, maar voor mij komt hij voornamelijk echt over als een eikel.

Conclusie

Ik heb me jammer genoeg doorheen dit boek voornamelijk zeer hard gefrustreerd. Waar ik bij Heated Rivalry het lastig had omdat er maar weinig plot was dat de seksscènes konden ondersteunen, was er hier te veel nietszeggend plot, waarbij ik me dan ook nog eens stoorde aan de helft van dat plot. Jammer, want ik vind de wereld die Reid gemaakt heeft wél interessant. Personages zoals Scott en Kip lijken me dan net wel zeer leuk om over te lezen. Misschien zijn Ilya en Shane niet het juiste koppel voor mij.

Wil je zelf ontdekken hoe het na Heated Rivalry verdergaat met Ilya en Shane? Bestel The Long Game via bol.com!

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.