De Gifdochter review: spicier met de minuut

In De Gifdochter springen we in een wereld vol politiek, speciale magie, bloeddrinkende wezens en vooral veel verraad.

Het verhaal

Iedereen die Harlow Carrenwell kust, sterft onmiddellijk, en dat is precies zoals zij het wil. De jongste dochter van de magische stichtersfamilie van Lunameade heeft haar kracht gebruikt om hun tegenstanders te vernietigen. Maar Harlow heeft een geheim. Wanneer ze niet aan het moorden is in opdracht van haar ouders, werkt ze ’s nachts als burgerwacht voor mishandelde vrouwen in hun ommuurde stad.

Haar eerste echtgenoot ligt al onder de grond, haar nieuwe verloofde Henry wordt de volgende. Totdat ze erachter komt dat haar kus des doods op Henry niet werkt. En nu weet hij van haar dubbelleven. In plaats van haar te verraden en de rivaliserende families tot een confrontatie te brengen, doet Henry iets veel ergers: hij neemt haar mee naar zijn fort en trouwt met haar. Harlow vertrouwt Henry niet, maar de enige manier om haar familie en de stad Lunameade te beschermen is door uit te zoeken wat zijn familie van plan is.

Vervloekt met een man die ze niet kan doden en gevangen in een fort mijlenver van huis, omringd door bossen vol vampieren, moet Harlow het onmogelijke doen om te overleven: de man die weet dat ze een moordenaar is toch verliefd op haar laten worden.

Fanfiction?

De korte beschrijving hierboven geeft het misschien niet meteen weg, maar wanneer ik het boek begon te lezen, begonnen bepaalde dingen wel zeer herkenbaar te worden. Ik kon zelf niet meteen zeggen waarom, maar had wel het gevoel dat ik bepaalde dingen al eerder had gelezen. Pas toen ik op Goodreads enkele andere reviews begon te lezen, besefte ik waarom. Het plot, of toch dat van deel één, leek wel vrij hard op dat van From Blood and Ash van Jennifer L. Armentrout. Na wat verdere opzoekingen, bleek dan ook dat De Gifdochter origineel FBAA-fanfiction was!

Hoewel er echt wel wat dingen zeer gelijkaardig waren – de creaturen in het bos rond de stad voornamelijk, maar ook bepaalde plotwendingen – heeft de schrijver wel echt haar best gedaan om haar eigen verhaal te maken en haar eigen wereld uit te werken. En ik moet eerlijk zeggen: ik vond De Gifdochter eigenlijk nog beter dan From Blood and Ash, en dat was zeer lang mijn favoriete boek. Het komt voornamelijk omdat De Gifdochter het hele verhaal vertelt in één boek. Dat is dan wel een klepper van 600 pagina’s, maar de FBAA-boeken tikken ook dicht tegen dit getal aan en tellen ondertussen al twaalf boeken in de reeks – en er zijn er nog in aantocht. Het is zeer aangenaam om eens een échte standalone romantasy te kunnen lezen.

Gefrustreerde seks

De Gifdochter wordt dan wel geadverteerd als een romantasy, maar heeft met momenten meer weg van een dark romance met wat fantasy-elementen. Het is ook moeilijk in te schatten in welke tijdsperiode het boek zich juist afspeelt, want soms voelt het heel middeleeuws, maar dan zie ik character art passeren waarop het mannelijke hoofdpersonage sweatpants aanheeft en ben ik helemaal verward.

Maar terug naar het dark romance-gehalte. Dit boek is een échte enemies-to-lovers, maar dat neemt de spicy scènes niet weg. Deze personages werken hun frustraties op mekaar uit door seks te hebben, en dat nog het liefst buiten tijdens een oud ritueel terwijl de rest van de clan toekijkt… Het gaat er hevig aan toe in dit boek, be warned.

Personages en plotwendingen

Zowel Harlow als Henry zijn niet de gemakkelijkste personages om te begrijpen en sympathie voor te voelen. Beiden ondernemen ze acties die soms dom en soms ronduit belachelijk zijn, maar tegelijk kan je ze wel nog begrijpen. Ze worden allebei op de een of andere manier gecontroleerd door hun ouders, bij de ene al wat erger dan bij de andere, en moeten daar de gevolgen van dragen. Ook hun acties in de ‘relatie’ met elkaar zijn niet altijd even gezond te noemen, maar te begrijpen wanneer er naar het volledige plaatje wordt gekeken.

De plotwendingen in dit boek waren er voor een keer een aantal die zelfs ik niet zag aankomen. Ik heb met opengevallen mond gelezen, ben rechtgesprongen uit mijn leeszetel tijdens een bepaalde revelatie en heb zelfs tranen moeten wegknipperen. Dit alles om te zeggen dat dit boek echt wat met me heeft gedaan.

Conclusie

De Gifdochter is zo’n boek dat ik niet snel zal vergeten, en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Het vinkte verscheidene van mijn vereisten voor boeken aan en eens het me in zijn klauwen had (want in het begin is het boek een beetje traag) liet het me niet meer los. Eentje die wel eens in mijn top vijf van dit jaar zou kunnen belanden!

Bestel De Gifdochter nu via bol.com!

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.