Batman: Black & White is bijna perfect

Mocht je mij in deze dagen op straat tegenkomen, dan zou je kunnen zien dat ik met een licht gebogen rug rondloop. Waarom? Omdat ik mijzelf vertild heb aan de enorme klepper die Batman: Black & White is.

In ruim 1200 pagina’s bijten diverse comicmakers hun gebit stuk op de wereld van de gemantelde kruisvaarder. Een wereld die is getekend in zwart-wit.

Deze bundel is een samenraapsel van comics die verschenen rond de eeuwwisseling en wat recente deeltjes. De recente deeltjes zijn te herkennen aan het feit dat Clayface daarin grotere rol speelt. Waarschijnlijk werd hier al geanticipeerd op de film die rondom dit personage in productie zou worden genomen.

Ja, inderdaad, dit is een anthologie. Het cliché luidt dat dit soort titels hit and miss zijn, maar deze berg papier bevat geen uitglijders. De makers die door DC Comics gestrikt zijn, zijn allemaal goed. Het zijn mensen die hun sporen verdiend hebben. Dat wil overigens niet zeggen dat ze allemaal goed omgaan met Batman.

Visie

in feite krijg je in een titel als deze een persoonlijke blik op Batman. Het spreekt in het voordeel van het personage dat hij door iedereen anders geïnterpreteerd kan worden. In de kern gaat het natuurlijk om een miljardair die door een trauma in zijn jeugd besluit om het kwaad in zijn stad te bestrijden in een vleermuiskostuum.

Sommige makers focussen heel erg op dit trauma, anderen op de detective, en weer anderen op personages uit zijn wereld of op de fantasierijke kanten van het verhaal. Sinds de jaren 80 ligt de focus natuurlijk op de duistere kant van Batman, maar het personage was daarvoor een wat droge detective en daarvoor weer het vehikel voor fantasierijke strips.

Batman is in de kern hetzelfde maar hoe mensen hem bekijken is natuurlijk een persoonlijk iets. De kracht van die interpretatie bepaalt ook de kwaliteit van het verhaal. Is het vulsel of iets wat zal voortleven in het hart van de fans?

Wat niet werkt is wanneer de makers ervoor kiezen om Bats een innerlijke monoloog te laten voeren waarin ze hem laten vertellen hoe erg hij is vervlochten met Gotham City en dat het zijn lot is om… Nu ja, de rest spreekt voor zich.

Tekenaars van vroeger en nu

Het voelt als een verlaat cadeau om het werk van mensen te zien die ons inmiddels zijn ontvallen. Oude giganten als Gene Colan, Neal Adams, Dan DeCarlo, Joe Kubert, John Buscema en Richard Corben lieten zien waarom ze ook alweer zo goed waren.

Ook mensen van nu weten te verrassen. James Harren, Adam Hughes, Chris Samnee en Dan Mora zijn slechts enkele namen die hele fraaie dingen laten zien. Zoals gezegd zakt grafisch gezien niemand door een ondergrens.

Wat werkt

Oké, het is duidelijk welk type verhalen niet werken. Welke verhalen werken dan wel? Oeh, er zijn veel verhaaltjes die heel degelijk zijn en zeker zullen amuseren. Het gaat om de verhalen die net een stapje verder gaan.

Voorbeelden: Batman Zombie, A Game of Bat and Rat, Monster Maker, Heroes of Tomorrow

Goed gebalanceerd drama, een pitch voor een nieuwe serie of gewoon gekkigheid. Voel je vrij om het ermee oneens te zijn.

Conclusie

Niks is perfect maar deze comic komt daar dichtbij. Als Frank Miller een strip had aangeleverd in plaats van een covertje, dan was deze bundel perfect geweest. Dan was het een dwarsdoorsnede geweest van 80 jaar Batman en echt zo’n titel die je mee zou kunnen nemen naar een onbewoond eiland. Die dwarsdoorsnede is het nu ook, en toch is het door de afwezigheid van Miller niet perfect.

Nu krijgt deze bundel slechts een 9. Haal hem snel in huis!

Batman: Black & White verscheen op 7 oktober 2025 bij DC Comics