Lessen in verboden magie review: een dikke buis

In Lessen in verboden magie ontdekken we een speciaal magiesysteem gebaseerd op alchemische formules en rituelen. Maar niet elk soort magie in dit boek is even veilig…

Het verhaal

De vierentwintigjarige Ellsbeth Storer wil maar één ding: promoveren in magie aan de prestigieuze Newlyn-universiteit, ook al is ze door tragische omstandigheden gezakt voor het toelatingsexamen. Ze besluit de colleges van de charismatische professor Thaddeus Rawlins te infiltreren, die haar enthousiasme niet kan weerstaan en haar toch toelaat.

Al snel stuiten de twee op een gedeelde fascinatie: een verboden vorm van magie waarmee je anderen je wil kunt opleggen. In naam van haar proefschrift onderwerpt Ellsbeth zich gewillig aan een serie steeds krachtigere rituelen. Wat begint als wetenschappelijk onderzoek verandert echter in een gevaarlijk spel van macht en verlangen. Want kunnen twee mensen die met dat soort krachten spelen elkaar ooit echt vertrouwen?

Enkele bedenkingen vooraf

Laten we een belangrijk iets eerst bespreken voor we verder gaan met deze review, want dit heeft mijn hele ervaring wel zeer sterk gekleurd. Ik wist niet dat Lessen in verboden magie een student x professor romance was. En laat dat nu net één van de tropes zijn waar ik absoluut geen fan van ben. Dit boek is niet mijn eerste stap in de dark romance-wereld en ik kan gerust om met power play, maar het student/professor-gegeven heeft me nooit echt gelegen. Misschien omdat ik net zelf afgestudeerd ben en daardoor het gewoon vreemd vind om dat soort romance te lezen? Ik wist alleszins dus niet dat deze trope aanwezig was voor ik begon te lezen en merkte heel snel dat dit mijn visie op de personages heel hard aan het aantasten was.

Want Ellsbeth is jong. En ze gedraagt zich ook zeer jong. Zowel zij als Rawlins mogen dan zo vaak benoemen dat ze matuur is en zich beter gedraagt dan haar studiegenoten, ze is nog altijd zeer zeer naïef. Het student x professor-gehalte had voor mij minder ‘pijnlijk’ geweest als ze haar tien jaar ouder hadden gemaakt en wat meer levenservaring gegeven. Nu kwam het boek voor mij vooral over als een soort rare fantasie van een student waarbij er eigenlijk verder niet veel aan de hand was.

Weinig lessen, te veel verboden magie

Dat niet veel aan de hand zijn trekt zich dus ook gewoon heel hard door in het plot zelf. Waar het boek zeer interessant begint, met een geheim ritueel in veel vage termen en geheimzinnigheid, lijkt het plot in het midden van het boek gewoon even op te houden met bestaan. Ellsbeth blijft hameren op haar beweegredenen om haar proefschrift te schrijven en om de experimenten uit te voeren. Zelfs de reden om Rawlins te verleiden heeft te maken met de grote zoektocht naar antwoorden. En wanneer ze dan de relatie met Rawlins start, lijkt het alsof ze alles daarrond ietwat vergeet en enkel gefocust is op de gevoelens tussen hen twee. Ze verandert van een gepassioneerde onderzoeker met een grote focus op haar eigen beweegredenen naar “houdt hij wel nog van mij?”. En dat is zeer jammer.

Zeker omdat Rawlins zelf ook zo geschreven is. Ik geloof echt niet dat iemand die jarenlang aan een carrière getimmerd heeft en zo gepassioneerd is door zijn onderwerp, dat allemaal zou laten vallen voor een knappe studente. Waar Rawlins eerst nog zeer afstandelijk en vooral theoretisch spreekt met Ellsbeth, vervalt hij tegen het midden van het boek ook in een soort puberjongen wiens eerste liefje zijn hart breekt.

Daarnaast belooft dit boek een dark academia te zijn met romantiek, maar is het voornamelijk een dark romance met een vleugje academia. Waar zijn de beloofde lessen in de verboden magie? Ik bemerk eigenlijk weinig leren en vooral veel meteen-het-juiste-antwoord-vinden waarna experimenten ook direct lukken. Waar is de try and retry en het falen van experimenten, het effectief in de theorie duiken? Waarom wordt het academische aspect volledig opzijgeschoven voor de BDSM-scènes?

Vreemde opbouw

Dat Ellsbeths hele beweegredenen opzijgeschoven worden naarmate het verhaal vordert, heb ik hierboven al vernoemd. Maar ook het hele geheime cultgebeuren lijkt bijna een sidenote te worden. Enkel in het begin van het boek en dan helemaal op het einde wordt hier rond gebouwd. Terwijl het toch zoveel dreigender had geweest om doorheen het boek enkele geheime vergaderingen te stoppen, zodat de spanning opgedreven werd? Nu kwam alles rond de cult (en ook álles rond een zeer specifieke speler daar in, trouwens) bijna uit het niets.

Daarnaast valt het verhaal ook vaak stil, en dat is vooral te wijten aan een bepaalde stilistische keuze. Want de helft van het verhaal wordt verteld door middel van e-mails die Ellsbeth en Rawlins met elkaar uitwisselen. Die e-mails bestaan dan ook nog eens voornamelijk uit een theoretische lore-dump rond het magiesysteem van deze wereld. Hierdoor valt het verhaal gewoon iedere keer helemaal plat, omdat er droog uitgelegd wordt hoe alles in elkaar zit. Geef dit dan toch mee aan je lezer via dialogen? Zelfs hele lessen, experimenten én romantische gebeurtenissen worden uitgelegd via mails!

Conclusie

Ik had gedacht Lessen in verboden magie leuk te vinden, want ik hou wel van mysterieuze dark academia met een vleugje romantiek. Maar hoe verder ik raakte in het boek, hoe meer ik het eigenlijk gewoon wou opzij leggen. Jammer.

Misschien is dit boek wel meer iets van jou? Test het vooral zelf uit door Lessen in verboden magie te bestellen via bol.com!

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.