The Plague review: een pestdrama dat écht onder je huid kruipt

Regisseur Charlie Polinger debuteert met een psychologisch drama dat pesten op een zomerkamp voor waterpolo tot in de kern blootlegt. Geen spektakel, geen makkelijke lessen, maar een ongemakkelijk precieze blik op hoe groepsdruk en wreedheid zich onder kinderen verspreiden. Een film die vooral blijft hangen bij wie het zelf heeft meegemaakt.

Een persoonlijke voltreffer

Er is een heel specifiek soort ongemak dat je voelt wanneer je een film over pesten bekijkt terwijl je het zelf hebt meegemaakt. Charlie Polingers regiedebuut, The Plague, begreep dat ongemak volledig, en wist het bij mij helemaal terug naar boven te halen op een manier waar ik niet op voorbereid was. Ik was zelf ook dat kind met “de pest” tijdens mijn jeugd, dus deze film raakte me anders dan gemiddeld.

De film speelt zich af op een zomerkamp voor waterpolo, exclusief voor jongens, en volgt een sociaal angstige twaalfjarige die wordt meegesleurd in een wrede traditie tegen een buitenstaander die zogezegd een ziekte draagt die de anderen “de Pest” noemen. Wanneer de nieuwe jongen, Ben, de uitgestotene een moment van simpele vriendelijkheid toont, wordt hij zelf gebrandmerkt met datzelfde label en het volgende doelwit van de groep. Het is een eenvoudig gegeven, maar het is het soort eenvoud waar veel coming-of-age-films de mist mee ingaan; Polinger doet dat niet.

De mechanismen van kinderlijke wreedheid

Wat me het meest opviel, is hoe natuurlijk de film de mechanismen van kinderlijke wreedheid vastlegt. Het voelt nooit als een lesje of een probleemfilm; het toont gewoon hoe een groep iemand vindt om te haten, en hoe snel die haat zich verspreidt zodra één iemand er toestemming voor geeft. Ik heb zelden een film pesten zo precies zien portretteren.

Het is zeldzaam dat een film dat specifieke gevoel terugbrengt zonder geforceerd of manipulatief over te komen, maar deze film slaagt daar wel in. Dat komt niet alleen door het scenario, maar minstens even hard door hoe die dynamiek visueel en akoestisch wordt opgebouwd, iets waar ik verderop nog op terugkom.

Sterke jonge cast, subtiele volwassenen

De vertolkingen dragen een enorm gewicht, en ze doen dat goed. De jonge cast, van Everett Blunck als de nieuwe jongen die tussen twee vuren zit tot Kayo Martin als de charismatische tiran van de groep, voelt natuurlijk en doorleefd aan in plaats van gespeeld, waardoor de zwaardere scènes nog harder aankomen.

Joel Edgerton (Train Dreams, Dark Matter) in een bijrol als kampcoach voegt een stille, ongemakkelijke volwassen aanwezigheid toe zonder ooit de aandacht van de kinderen weg te trekken, en dat is precies waar het moet blijven. De film vertrouwt zijn jonge cast om het verhaal te dragen, en die keuze betaalt zich uit.

Horror die je hoort

The Plague wordt aangeprezen als een psychologisch drama met bodyhorror-elementen, en die horror zit vooral in suggestie en sfeer eerder dan in expliciete gruwel. Eerlijk gezegd had ik graag gezien dat het verder ging in dat bodyhorror-register; er zit duidelijk potentieel in het gegeven voor iets nog viezer en visceraler dan wat we krijgen.

Waar de film dat compenseert, is in zijn thriller-elementen, die strak genoeg zijn om dat potentieel niet helemaal verloren te laten gaan. De echte uitschieter is echter het sounddesign. Het doet een fantastische job om je in het hoofd van het hoofdpersonage te plaatsen, en verandert doodgewone kampgeluiden in iets verstikkends, waardoor je als kijker even opgesloten voelt als hij.

Een tikkeltje voorspelbaar

Als er een echte zwakte is, dan is het dat het verhaal zelf vrij rechtlijnig en voorspelbaar is in zijn opbouw. Je ziet meerdere wendingen ruim op voorhand aankomen, en de film neemt weinig risico’s op vlak van structuur.

Het stoorde me eerlijk gezegd niet zo erg, omdat de emotionele juistheid van de film die tekortkomingen bij mij overstemde. Het is wel het vermelden waard voor wie een verhaal verwacht dat even scherp draait als het sounddesign dat doet.

Waarschuwing

Dit is een film die blijft hangen. Hij is zwaar, ongemakkelijk, en blijft nog lang na de aftiteling bij je, zeker als pesten iets is dat je zelf uit je jeugd meedraagt. Aanrader, met de waarschuwing dat hij iets kan heropenen waarvan je dacht dat het gesloten was.