Greenland: Migration review – minder verrassend

Greenland: Migration is, in tegenstelling tot wat je misschien zou denken, géén propagandafilm van Donald Trump om zijn zin te krijgen en het land in te lijven. Maar net zoals zijn tweede ambtstermijn lijdt het vervolg op het onverwacht succesvolle Greenland aan een klassiek geval van sequelitis. Meer en groter is niet altijd beter.

Het bunkerleven

In juli 2020 verscheen Greenland wellicht alleen op onze radar omdat het een kleinschalige pandemiefilm was. Een rampenfilm met Gerard Butler, dat levert toch vooral plezierige maar kitscherige films als Geostorm en Londen Has Fallen op? De film van Ric Roman Waugh gooide het over een andere boeg. Het leverde Butler een verrassend alledaagse, nuchtere rol op in een even gegronde film. Het nakende einde van de wereld werd concreet door te focussen op één gezin. Dat doet Greenland 2 ook, maar de alledaagsheid verdwijnt grotendeels door het verhaal.

We treffen de wereld aan vijf jaar nadat de komeet Clarke een groot deel van de wereld vernielde en een groep geselecteerden onderdook in bunkers. John Garrity (Butler) is in Groenland nu vooral onderhoudsman en verkenner van hun omgeving, terwijl zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) de bunker mee leidt en hun zoon Nathan (Roman Griffin Davis, Jojo Rabbit) vooral bezig is met puberen.

Het ondergrondse leven is niet te onderschatten, zeker door de onvoorspelbaarheid van de Aarde. De komeetinslag heeft namelijk nog altijd gevolgen. Er vallen nog regelmatig stukjes naar beneden die vastzaten in een baan rond de planeet, en de schokgolf van weleer doet nog altijd tectonische platen verschuiven. En dus: aardbevingen. Je hoort me al komen. De bunker in Groenland blijft geen veilige haven, en dus begint een helse tocht om ergens onderdak te vinden. Want hoe langer ze buiten blijven in een onveilige zone, hoe meer de straling en luchtvervuiling hen aantast. Dat merkt John, met zijn bijbaan als buitenverkenner, al aan zijn gezondheid…

Op de vlucht

Greenland: Migration is een paar films ineen. Post-apocalyptisch drama, survivalthriller en zelfs een beetje oorlogsfilm. De Garrity’s trotseren eerst de race naar een reddingsboot, dan de zee en het herschapen Europa. Het Kanaal dat Groot-Brittannië en het Europese vasteland verbindt, dat is opgedroogd en nu een hindernissenparcours vol kloven. Op verschillende plaatsen duiken er ook milities op die de macht willen over bepaalde stukken grond, waarvoor ze strijden met overgebleven legerfracties.

De wereldopbouw is in deze sequel opnieuw erg intrigerend. Helaas gaan ze er nog te weinig op in en is de conclusie vooral dat wapens wellicht de enige zekerheid zullen zijn als de wereld vergaat. (Zucht.) De personages worden ook minder toegankelijk zodra ze op weg zijn, omdat het plot hen vooral voortstuwt. En toch kunnen vooral Baccarin en Butler een paar memorabele scènes neerzetten, vooral wanneer ze opnieuw beseffen hoe vergankelijk hun tijd op Aarde wel is, ook nadat de wereld vergaan was.

Ook enkele kleine bijrollen zorgen voor de nodige menselijkheid tussen de actie door, zoals Sophie Thompson als een oude vriendin van de Garrity’s die zich op een mooie wijze heeft neergelegd bij wat de wereld nog is, en William Abadie als oprechte en wanhopige echtgenoot van een zieke vrouw en vader van een tienerdochter. Misschien had een spin-offaanpak in deze wereld, zoals A Quiet Place dat deed met Day One, een betere keuze geweest. Uiteindelijk is Greenland: Migration vooral slachtoffer van het succes van de eerste film. Die was zo’n aangename verrassing dat de verwachtingen bij deze film automatisch hoger waren. Hoewel Migration ze dus niet helemaal inlost, is er wel nog voldoende om de ramptoerist tevreden te stellen.

Greenland: Migration is nu te zien in de bioscoop.