Preacher is een comicbookreeks die velen verslonden tijdens hun tienerjaren. Met een mix van geweld, perversiteit, humor en sacrilegie is het de perfecte cocktail voor menige puberende tiener. Daarnaast serveert de reeks ook diepere gedachten over geloof, je plaats in een wereld als de onze en de zoektocht naar iets meer. De serie liet echter intelligentie nooit in de weg staan van brutaal geweld, en laten we eerlijk zijn, welke comicreeks doet dat niet? Het is dan ook enigszins verbazend dat het bronmateriaal tot nu toe nooit het grote/kleine scherm heeft weten te bereiken. Het idee was er wel, maar werd meermaals door verschillende studio’s afgewezen voor zowel film als serie, tot het uiteindelijk zijn thuis vond bij AMC met een collaboratie van Hollywoodduo Seth Rogen en Eva Goldberg voor de regie.

Met Rogen en Goldberg achter het stuur en Sam Catlin (Breaking Bad) als schrijver, krijgen we een team dat het bronmateriaal eer wil aandoen alsook de serie ‘toegankelijk’ genoeg wil maken om op het kleine scherm te kunnen verschijnen. Het is verwonderlijk dat een show die te controversieel is voor HBO het wel haalt bij AMC, die enige controverse (in de andere zin van het woord) niet schuwt. Alle vooroordelen opzij gezet, begon ik gretig aan de pilot.

Preacher jesse custer

Jesse Custer, geconflicteerde priester van dienst

En wat een pilot! De hoofdpersonages worden meteen met veel vertrouwen geïntroduceerd. Jesse Custer (Dominic Cooper) is een priester in het stoffige stadje Anville Texas, die geplaagd wordt door daddy issues en desillusie. Hoewel ik geen grote fan ben van Cooper, weet hij me toch te overtuigen; hij speelt een priester met een donker verleden die in strijd ligt met zijn geloof. Tulip (Ruth Negga) is een letterlijke moordgriet (en ex-vlam van Jesse) die achternagezeten wordt en zich een weg door de aflevering blaast, inclusief een op z’n MacGyvers’ in elkaar getimmerde bazooka. Negga zet een ronduit badass personage neer dat snode plannetjes niet schuwt.

De show wordt echter nog het meest gestolen door Cassidy (Joseph Gilgun), die een van de beste introducties van een tv-personage ooit krijgt; terwijl hij een vliegtuig vol vampierenjagers zonder veel moeite neerhaalt, crasht hij brutaal neer vlakbij het dorp van Jesse. Gilgun doet dat met zijn typische vuilgebekte flair, en dit zelfs beter dan ooit. Gooi daar wat ontploffende priesters, grafisch geweld en bovennatuurlijk mysterie bij en je krijgt een show die tjokvol ambitie zit. Naast de hoofdpersonages krijgen we ook enkele zij-figuren voorgeschoteld, die ongetwijfeld voor de nodige intrige zullen zorgen, maar mij nu enkel maar met vragen achterlaten. Met name Ian Colleti als de sympathieke Arseface – ja, dat lees je goed – laat een, euh, blijvende indruk achter…

Preacher Cassidy

Badass Cassidy, van geen kleintje vervaard

De sterke van deze Preacher-pilot stelt meteen ook een probleem. De introducties lopen stevig door elkaar waardoor het geheel vaak onsamenhangend aanvoelt. Op sommige momenten heeft de pilot moeite met het hele gebeuren: het lijkt alsof de serie zelf nog niet goed weet waar ze naartoe wil of wat ze nu juist wil zijn. De moeilijkheid daarin ligt hem wanneer de serie wisselt van toon, het ene moment batshit crazy, het andere moment diepzinnig willen zijn.

Die diepzinnigheid komt voornamelijk van Jesse, die het grootste deel van de episode afgebeeld wordt als een depri stumperd die zijn kudde probeert bij elkaar te houden, maar daar hopeloos in faalt. Hij krijgt welgeteld één actiescène in de vorm van een bar fight, die weliswaar fijn is, maar te functioneel aanvoelt. Het probleem is dat wanneer je wilt tonen dat iemand faalt in het helpen van andere mensen en falen leidt tot knokken, het niet meteen voor heel dynamische televisie zorgt. In de slotminuten worden onze main guys samengebracht en is het gevoel van een geweldig kickass team uiteindelijk onmiskenbaar. Alles bij elkaar is Preacher stevig van start gegaan en toont het bakken potentieel die ik maar al te graag op de voet volg.

Ja!

Preacher neemt in deze pilot een raketstart met veel ambitie en vertrouwen in zijn personages. Dit zorgt echter voor ruwheid en incoherentie, maar het uiteindelijke resultaat levert een premisse af boordevol potentieel die je dit najaar niet zal willen missen.

Share.

About Author

Nick

Houdt van muziek luisteren maar vooral zelf maken. Het spenderen van een ongoddelijk aantal uren anime en films kijken & games spelen is daarnaast het tijdverdrijf bij uitstek.

Reacties