Dodji en zijn vrienden zijn uit Neosalem kunnen vertrekken, maar het lijkt er niet op dat ze daarmee aan het gevaar ontsnapt zijn. Dodji’s vermoedens dat hij wel eens het Middernachtkind zou kunnen zijn, zorgen voor wrijving en ook in Neosalem staan de zenuwen gespannen.

Schrijver: Fabien Vehlmann
Tekenaar:
Bruno Gazzotti
Uitgever: Dupuis
Aantal pagina’s: 48
Winkelprijs: € 7,50
Verschijningsdatum: 4 november 2015

Zonder dat we er veel erg in hadden, is Alleen uitgegroeid van een ambitieuze nieuwkomer tot een gevestigde waarde in stripland, waarvan elk nieuw album een reden tot vieren is. Behalve uiteraard voor DodjiLeïlaYvanCamille en Terry, de kinderen van Markstad. Hun situatie ziet er steeds benarder en vooral vreemder uit, en de cover van Voor het middernachtkind, het negende album en tevens het laatste deel van de tweede cyclus, verraadt al dat ze ook deze keer weer heel wat te verduren krijgen.

De families van Neosalem zijn immers niet van plan de kinderen van Markstad zomaar te laten vertrekken en zetten de achtervolging in. En gezien de doden in Limbus niet lang dood blijven, is de genadeloze Toussaint, die blijkbaar heel wat te zeggen heeft in Neosalem, niet van plan erg zachtzinnig te werk te gaan. De jacht is geopend. Dodji, die op zoek gaat naar antwoorden, kruist bovendien ook het pad van een bijzonder schrikwekkend figuur, dat volledig in het rood gekleed gaat en over vreemde krachten bezit.

Alleen-voor-het-middernachtkind-rood

De spanning is kortom te snijden. Net zoals in het laatste deel van de eerste cyclus -waarvan de cover trouwens eveneens door een dreigende schaduw gekenmerkt wordt-, gebeuren er heel wat schokkende dingen die de dynamiek van de serie grondig lijken te zullen veranderen. Je merkt heel erg dat dit album vooral de toon zet voor wat hierna zal komen. Als we al niet reikhalzend uitkeken naar het tiende deel van de serie, dan doen we dat na de laatste pagina van Voor het middernachtkind zeker en vast wel. Om het met de woorden van ene Melchior te zeggen:

“Vanaf nu begint het ernstige werk.”

Wat de tekenstijl betreft… Die kennen we ondertussen wel. De illustraties van Gazzotti zijn niet bijster realistisch, maar gezien deze serie zich profileert als een “superieure thrillerserie voor de jeugd”, stoort dat ook niet. Meer zelfs, het is in feite bijzonder interessant om zo’n donker verhaal afgebeeld te zien in een tekenstijl die we doorgaans met kinderstrips zouden associëren. Dat zorgt voor een bevreemdend effect, wat de sfeer van onbehagen en suspense ten top drijft.

Alleen-voor-het-middernachtkind-sneeuw

Kortom, Vehlmann en Gazzotti leveren weer erg fraai werk. Het gebeurt niet vaak dat we stripfiguren ontmoeten waar we zo erg mee kunnen meeleven als de kinderen van Markstad. Wat dit album er des te hartverscheurender om maakt…

“Het spijt me. Ik had veel liever gewild dat… De dingen anders waren gelopen.”

88%
88%
Gedaan met spelen

Ok, toegegeven, de speeltijd zat er al lang op. Maar in Voor het middernachtkind, het laatste deel van de tweede cyclus van Alleen, gaat het er wel heel erg hard aan toe. Shit hits the fan? Meer een ganse beerput, eerlijk gezegd. Wanneer we geschokt en verbijsterd de laatste pagina omdraaien, weten we het al: wachten op het volgende deel wordt een kwelling.

  • Tekenstijl
    9
  • Verhaal
    9
  • Sfeerschepping
    8.5
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties