The Walking Dead Seizoen 4 Review

0

‘You fight it. You don’t give up. And one day you just change.’ Carol

The Walking Dead seizoen 4…enkele seizoenen lang zitten menig huiskamers zich af te vragen hoeveel slechte karma een mens over zich heen kan krijgen? Hoeveel tragedie en slechte shit kan een mens verdragen vooraleer deze een ander mens wordt? Brengen apocalyptische situaties mensen effectief dichter bij elkaar of blijft er alleen nog de wil op te overleven over? Nee, ik ga hier niet de filosofische toer op gaan en de betekenis van het leven gaan ontrafelen. Dit zijn echter wel vragen waar we in seizoen vier van The walking dead, een antwoord op krijgen.

Van zowat elke reeks is het vierde seizoen voor mij een kantelpunt in het verdere verloop van de reeks. Menig reeksen hebben mij bij een vierde seizoen enorm teleurgesteld en zijn ze totaal niet op het elan van de eerste drie seizoenen voort gegaan. Anderen daarentegen hebben net dat tikkeltje toegevoegd om het nog beter (en in mijn geval verslavender) te maken. Je kan dus stellen dat ik ietwat nieuwsgierig was bij de aanvang van het nieuwe seizoen.

Initieel was het begin absoluut een meevaller met het uitbreken van de mysterieuze ziekte en de terugkeer van de gestoorde governor. Je zag het al van mijlenver aankomen dat deze laatste niet bij de pakken zou blijven zitten en op serieuze wraaktocht zou gaan. Wat uiteraard na enkele aflevering het geval was. Wat ik echter niet zozeer verwachte was het de manier waarop hij en zijn naïeve volgelingen te werk gingen. Ik ben er tot op vandaag nog altijd niet over dat goeie, ouwe Hershel het loodje moest leggen.

The Governor

Na de val van de gevangenis en de veilige haven die Rick en co hadden opgebouwd gaat de reeks in een stroomvertraging. Het was initieel elk voor zichzelf door de gigantische chaos en de regen van kogels. Echter hebben enkelingen toch samen een weg uit de gevangenis kunnen banen en is de groep nu opgedeeld in een vijftal kleinere groepen. uiteraard de doden en niet zo doden (zombies) niet meegerekend. Elke aflevering volgen we een ander groep en hoewel ze allemaal in verschillende situaties terechtkomen is er toch een algemene noemer, wanhoop. Geen van hen allemaal weet na deze immense tegenvaller (understatement of the season) nog wat te doen en waar ze naartoe moeten.

Ja hoor, jullie kunnen het waarschijnlijk al raden, er komt uit een onverwachtse hoek een redding. Op de een of andere manier komen alle groep terecht langs éénzelfde spoorlijn, waar er borden hangen voor een plaats genaamd Terminus met als slogan: ‘Community for all, sanctuary for all, Those who arrive survive’.
Iedereen bereikt vroeg of laat deze plaats, de één al wat wantrouwiger dan de andere. Jammer maar helaas, ook hier is niets wat het lijkt.

Terminus

Hoewel dit seizoen in het midden aan een nogal vertraagd tempo verliep, stoorde dit mij absoluut niet. Het gaf een ander gevoel aan de reeks, waar je ook meer te weten kwam over de personages en wie ze in wezen werkelijk zijn. Het gaat van psychopatische kinderen tot bezorgde vaders en we zagen zelfs een kleine romance bloeien tussen een tienermeisje en een koele kikker. Natuurlijk waren er afleveringen die mijn aandacht moeilijk konden vasthouden, maar al bij al vond ik het (voor een moeilijk vierde seizoen) toch aangenaam om naar te kijken. Al was het maar voor die laatste twee spannende afleveringen.

Share.

About Author

Avatar

Little geeky girlygirl met een grote mond. Voorliefde voor series en alles dat blinkt!

Reacties