Het tweede seizoen van de beste serie van vorig jaar werd vol verwachting onthaald. Maar zijn die hoge verwachtingen ingelost?

Vorig jaar scoorden HBO en schrijver Nic Pizzolatto keihard met het eerste seizoen van True Detective. De korte reeks bevatte alles om er de perfecte detectivereeks van te maken: twee contrasterende flikken (glansrollen voor Woody Harrelson en Matthew McConaughey) wiens hun leven niet op rolletjes loopt, een mysterie gedrenkt in samenzweringen, knappe wendingen en geniale dialogen. Dit alles werd fantastisch geregisseerd door Cary Fukunaga. Het verhaal werd volledig afgesloten met een bevredigend einde. Geen wonder dat de verwachtingen torenhoog lagen en er tegelijkertijd geaccepteerd werd dat een tweede seizoen, met nieuwe personages in een nieuw verhaal, nooit hetzelfde niveau ging halen.

De bovengenoemde elementen zijn nog steeds aanwezig in het tweede seizoen, maar er schort wat aan. Laten we beginnen met het verhaal. In het eerste seizoen bleef het verhaal redelijk compact, doorweven van een unieke sfeer dankzij de setting. Het tweede seizoen van True Detective vindt plaats in Californië in het stadje Vinci (gebaseerd op de echte stad Vernon). De sfeer is er volledig anders dan in de moeraslanden van Louisana en alhoewel het de kijker niet meteen overtuigt, slorpt het urbane landschap, doordrongen van corruptie en schandalen, je langzaam op. De moord op een handlanger van de gekwelde gangster Frank brengt drie detectives samen, die evenveel in de knoop zitten met zichzelf als met de wereld rondom hen. Het verhaal bestaat uit dezelfde bouwstenen als vorig seizoen, afgezien van de flashbackstructuur die achterwege wordt gelaten, maar blinkt nergens in uit zonder inventieve wendingen of een nagelbijtende ontknoping. De reeks begint nogal traag en komt tot de helft nergens in de buurt van het niveau dat het eerste seizoen haalde. Daarna herpakt de serie zich, waarbij het, met opzet verwarrende, verhaal op gang komt en de personages geconfronteerd worden met ware nachtmerries.truedetective_1De vier hoofdpersonages zijn allemaal even neerslachtig, zonder dat er deze keer gewezen wordt op hun constante negativiteit. Het zijn zeker geen slechte karakters, ze kunnen daadwerkelijk medeleven opwekken. De dynamiek tussen de drie detectives valt te smaken, vooral het samenspel tussen een sterke Rachel McAdams en Colin Farrell in respectievelijk de rollen van Ani Bezzerides en Ray Velcoro weet te boeien. Ook Taylor Kitsch als Paul Woodrugh ontpopt zich langzaamaan tot een interessant karakter. Verreweg het leukste personage om naar te kijken, is gangster Frank Semyon, een serieuze rol voor komiek Vince Vaughn. Vaughn staat degelijk te spelen en toont aan dat hij ook zijn mannetje kan staan in ernstige producties. Het is echter niet zijn acteerprestaties die de aandacht trekken, wel zijn monologen. En dat is iets wat alle personages gemeenschappelijk hebben: ze staan heel degelijk te acteren maar vallen soms door de mand door hun teksten, vooral naar het einde toe. Onze hoofdpersonages, en vooral Frank, zitten er de ene absurditeiten na de andere uit te flappen.

truedetective_3

Daar zit natuurlijk het nogal stuntelige schrijfwerk van Pizzolatto voor iets tussen, die zijn personages dingen laat zeggen als “blue balls in your heart.”. De op het eerste zicht diepe dialogen zijn eigen aan de reeks. Soms wordt het echter grappig, waarschijnlijk niet de bedoeling van de schrijver. Ook in zijn verhaalstructuur zijn er bizarre elementen, zoals het ongelooflijke aantal red herrings (misleidende hints), waardoor de ontknoping anticlimactisch wordt. Het vorige seizoen had ook te kampen met vreemd schrijfwerk, maar de visie van de regisseur maakte veel goed. Fukunaga hielp hier niet mee, wel een handvol andere regisseurs waaronder Justin Lin van de Fast & Furious-reeks. Net zoals bij de afleveringen zijn het de uitschieters die indrukwekkend zijn: Velcoro op de vlucht in een bos, een raid gone wrong en een hallucinant feestje gecombineerd met een bevreemdende soundtrack. De muziek is trouwens ijzersterk met Leonard Cohen in de intro en het depressieve gitaarmeisje Lera Lynn in het café.

Het is duidelijk dat de serie wat moeite heeft om zijn genre te vinden: noir, pulp of een modern mysterieus sprookje zoals het eerste seizoen? In het nieuwe seizoen wordt er geen moeite gedaan om een mysterieuze sfeer te creëren, zoals het magische element van het occulte in het eerste seizoen. Ergens is dat jammer, maar de focus wordt verlegd naar een meer donkere realiteit, waar ook de relativerende humor van Harrelsons personage volledig zoek is. Het tweede seizoen van True Detective focust op de corruptie van het bestuur en de dood van justitie. Dit seizoen had een grote politieke focus en met zijn verhaal toont Pizzolatto aan dat het systeem kapot is. Of heeft het systeem nooit bestaan? De uitzichtloosheid en het onbegonnen gevecht tegen corruptie en hebzucht zijn met dit tweede seizoen duidelijk de hoofdthema’s van de volledige serie geworden. De tagline vat het allemaal samen: we get the world we deserve. 

Het tweede seizoen van True Detective is vanaf nu volledig beschikbaar op Telenet Play.truedetective2_2

75%
75%
degelijk

Het tweede seizoen van True Detective reikt slechts sporadisch aan het niveau dat zijn voorganger behaalde. De bedenker laat zich meeslepen door bizarre dialogen en misleidende verhaalelementen die de kijker met opzet op een dwaalspoor zetten. Toch is het een erg degelijk seizoen, dat in dezelfde lijn ligt als het eerste, met een donker verhaal en sterke acteerprestaties. Enkele uitzonderlijke afleveringen balanceren de minder goede eerste helft en het einde is voorspelbaar, maar toch bevredigend goed.

  • Verhaal
    7
  • Personages
    8
  • Setting
    7.5
Share.

About Author

Matti Meurisse

Tekent als het past, kijkt veel te veel films en series als het niet past en verkent ondertussen de wereld der comic books.

Reacties