Ah, Netflix. Het is haast onbegrijpelijk hoe snel en diepgeworteld je tegenwoordig in onze huishoudens furore maakt. Maar hoe kan het ook anders? Parel na parel verschijnt zonder verpinken, in zijn volledigheid en, uiteraard, steeds in High Definition. De tijden waarin we nog leken te streamen via de meest malafide sites van Oost-Europa, lijkt een mistige herinnering in een tijd waar “Netflix & Chill” synoniem is geworden voor wat mensen kijken als het Journaal weer eens teveel Trump naar voor heeft geschoven. Maar de balans in de kosmos gedraagt zich op de meest unieke manieren, mijn beste Geekster-vrienden. Want voor elke schitterende diamant in de wereld van Netflix, moeten we ook eens een grote dampende braakbal incasseren. En Santa Clarita Diet, wel, blijkt allesbehalve een juweel. 

Het succes van The Walking Dead kan niet onder stoelen of banken gestoken worden. Immers, samen met het succes van de show, was ook de zombie aan zijn glorieuze terugkeer naar het scherm begonnen. En dat gaf natuurlijk de aanzet voor heel wat nieuwe shows en films, die opnieuw hun geluk met de arme vleeseters wouden beproeven. Het abominabele World War Z, het geniale Zombieland, Warm Bodies en iZombie, we werden en worden nog steeds om de oren geslaan met afgestorven ledematen en figuranten die om ter hardst tegen mekaar op rochelen. Er wordt zoveel verzonnen rond het zombieras, dat er steeds wildere en gekkere ideeën boven water lijken te drijven. Santa Clarita Diet is daar één van.

Santa Clarita Diet

Iemand heeft veel Dexter gekeken.

Ontmoet de Mombie

Want wat gebeurt er als je in een rustige buitenbuurt woont en je plotsklaps verandert in een hongerige ondode, met al je gevoelens en emoties intact? Met een niet aflatende honger naar mensenvlees? Dat is wat er gebeurt met Sheila Hammond (Drew Barrymore), een simpele makelaar, met alles erop en eraan. Huisje, tuintje, kindje. Centraal in Santa Clarita Diet staat dan ook de morbide verandering in het leven van Sheila en hoe haar man Joel (Timothy Olyphant) en dochter Abby (Liv Henson) omgaan met die verandering.

Op zich klinkt deze premisse erg boeiend. Want hoe kan je iemand graag blijven zien, als zij lustig haar smaakpapillen botviert op de darmen van een nietsvermoedende onschuldige man? Hoe kan je nog gerust slapen, naast iemand die het liefst van al haar tanden in je dij wilt boren? Wanneer stopt iemand met “menselijk” zijn? Het roept meteen verschrikkelijk interessante vraagstukken op. Helaas doet Santa Clarita Diet er waarlijk niets mee.

Misselijkmakend

In de plaats van deze vraagstukken, krijgen we een show die in elke zin van het woord misselijkmakend te noemen is. Toegegeven, de show is prachtig vormgegeven en enorm realistisch, waardoor het soms moeilijk werd te blijven kijken terwijl Sheila even een menselijk lichaamsdeel aan het verslinden is. Een pluim voor het team die dit heeft verwezenlijkt. En een beetje medelijden voor de medewerkers die al die liters kots hebben versleurd.

Santa Clarita Diet

*munchmunchmunch*

Helaas, even misselijkmakend, is de manier waarop Santa Clarita Diet geschreven is. Het verhaal is een onverklaarbaar boeltje, met erg weinig ontwikkeling in de personages. Deze serie wilt overduidelijk niet serieus genomen worden en mensen aan het lachen brengen. Het is hen op 10 afleveringen één keer gelukt. Omdat de show steeds verder vervalt in mopjes rond (heel veel) kots en de reactie van (werkende?) darmflora op mensenvlees, stort de serie elke aflevering een beetje meer in elkaar. Even een haarbal ophoesten nadat ze een man met veel borsthaar verorberd heeft. Alle kansen om een emotioneel beklijvende reeks af te leveren steeds meer teniet gedaan.

De personages van Sheila en Joel hebben daar enorm onder te lijden. Drew Barrymore mag dan getalenteerd zijn, maar hier lijkt ze vast te roesten in een rol waar ze té geforceerd, té gemaakt in een impulsieve bloedirritante suburban vrouw zit. Daarbovenop wordt het arsenaal van pipi-kaka-humor ad nauseam bovengehaald telkens ze in beeld komt. Timothy Olyphant doet echt zijn best, maar heeft weinig meegekregen uit het script om zich aan vast te klampen. Zijn interne strijd met de verandering van zijn vrouw is ronduit belachelijk te noemen.

De dialogen zijn zo vreselijk geschreven, dat zelfs een rustig man lichtelijk gefrustreerd zou wegzappen. Zinnen worden echt niet beter als je er continu “fucks” tussenpleurt. Een peuter beschrijven als “toddler hot” in de ogen van een pedofiel is ook niet OK. Je voelt en ziet dat ook in de manier waarop de acteurs hun lijnen moeten brengen. Gekunsteld, dwaas en onwennig.

Santa Clarita Diet

Eric, beminnelijke buurjongen en stereotiepe nerd van dienst

Lichtpuntjes

Niet alles is kommer en kwel, gelukkig. De verhaallijn van Abby en de band die ze schept met de lokale “undead expert” en buurjongen Eric (Skyler Gondiso als ronduit schofferend stereotype van een Big Bang Theory-nerd) is best amusant, twee tieners op hun best. De gastrol van Nathan Fillion, die voor één keer geen beminnelijke gozer speelt, maar een echte klootzak, was ook erg aangenaam. De momenten waarin doorschemert dat het gezin, ondanks alles, er nog steeds is voor elkaar. Beklijvend genoeg, maar helaas te schaars.

Santa Clarita Diet

Zeldzaam sterk moment in de serie

Helaas lijken er in de kern teveel schaduwen over die mooie en grappige momenten te hangen. De serie probeert zo hard om grappig te zijn met de meest basale humor, maar gaat daardoor steeds meer de mist in. Beste Netflix, neem Lucille en knuppel Santa Clarita Diet liefdevol, maar onverbiddelijk dood. Voor één keer mag het.

Vanaf 3 februari te bekijken op Netflix.

5 Braakbal

Santa Clarita Diet had zoveel meer kunnen zijn. In plaats van een slimme, emotioneel beklijvende reeks, krijgen we vuilgebekte en smerige ongrappigheid, die langzaam al de lichaamssappen zuigt uit wat deze show had kunnen zijn. En zelfs Nathan Fillion en zijn teelbal kunnen dat niet redden.

  • Verhaal 3
  • Personages 4
  • Audiovisueel 8
  • Sfeer 6
Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties