Toen onze hoofdredacteur Davy in de Geekster-wandelgangen liep te zwaaien met een lijstje nieuwe films en series sprong daar voor mij één naam direct uit: MacGyver.

Wie kent hem nog? Die kerel die voor mij – 25 jaar terug – even mysterieus en geheimzinnig was als Kuifje (Want voor wie werkte die kerel? Wat was die zijn job eigenlijk? En die naam? Da’s toch een schuilnaam?), maar wel op alle mogelijke locaties en in verre, exotische landen wilde avonturen mocht beleven. Met dat verschil dat MacGyver geen vuurwapens gebruikte en een heilige schrik had voor hoogtes. Zijn methodes waren anders. Tegenwoordig zouden we die met een hashtag lifehacks catalogeren. Met behulp van voorwerpen uit zijn omgeving kon hij door zijn uitgebreide kennis chemie, fysica en een grote portie geluk steeds ontsnappen uit de meest penibele situaties.

Wel, die kerel krijgt dus een nieuwe serie. En het is niet – zoals wij, fans van het eerste uur, in 1991 na episode 139 verwachtten –  zijn zoon die de rol verder gaat overnemen, maar het wordt een serie over zijn jonge jaren. (De reden waarom MacGyver destijds werd stopgezet was omdat hij van de studio’s plaats moest maken voor een serie over de jonge Indiana Jones.) Gaan we nu te weten komen wie de man met het Zwitsers zakmes is? Kan deze nieuwe aanpak ons boeien? Zal deze reeks aanslaan? Ik heb net de eerste episode achter de kiezen. En mijn conclusie is een voorzichtige meh.

mac-1

Maar laat ons deze review beginnen bij het begin: We worden bij de eerste scène, nog vóór de credits beginnen, gedropt in een chique villa in Italië waar één of ander fancy feestje bezig is. Een James Bond-achtig figuur in smoking (MacGyver dus, gespeeld door Lucas Till, Havok uit X-Men first class) stapt uit een duur uitziende auto, knoopt zijn jasje dicht, kijkt omhoog en vraagt aan een persoon buiten beeld hoe hij eruitziet. De camera zoomt uit en we zien een dame achter een resem computerschermen antwoorden “jummy“. Een voice-over stelt de dame in kwestie voor: Nikki Carpenter (kenners van de oude reeks herkennen die naam als het oud liefje van Mac). De twee voeren een dubbelzinnige conversatie over de smoking tot een derde personage in beeld komt: Jack Dalton. Jawel, dé Jack die in de originele reeks als een deus ex machina MacGyver kwam redden als die zelf geen oplossingen meer uit zijn broekzak kon toveren, nu vertolkt door George Eads (bekend uit CSI Las Vegas).

De scène kabbelt rustig verder, MacGyver probeert zich in de villa te smokkelen, leert ons – via voice-over – wat zijn bedoelingen zijn en eens binnen ontmoet hij een vierde personage: Thornton. Niet Peter Thornton, maar Patricia. Waarom Macs oude baas Peter vervangen werd door een vrouw is me niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk is het een kwestie van een eerlijke rolverdeling tussen mannen en vrouwen, en is Patti dan een gender-switch ondergaan zoals we in Battlestar Galactica ook hadden met Starbuck. Dit was even een raar momentje. Maar goed, MacGyver voert zijn opdracht verder uit. Op de manier zoals we dat verwachten: hij baant zich al improviserend een weg naar zijn doel. Hindernissen overbrugt hij met zijn gekende trucjes.

Nieuw in deze reeks is dat de elementen die hij gebruikt op het scherm worden vernoemd. Ook weer zo’n moment waarbij ik minstens één wenkbrauw fronste. Alsof ik naar een episode van bijvoorbeeld MythBusters aan het kijken was. Het zal volgens mij ook niet lang duren of er zal op het internet wel één of ander filmpje opduiken waarin iemand al die trucjes zal controleren op hun echtheid. Dit zijn andere tijden dan die waarin de eerste reeks zich afspeelde. Onnodig te zeggen dat MacGyver zijn doelwit haalt, een capsule met één of ander biologisch wapen, en ermee buiten geraakt. En dan hebben we de begingeneriek nog niet eens gezien. Nu: die valt wel tegen. Ik kan me het oude melodietje nog zo voor de geest halen, maar dat hebben de makers blijkbaar weggelaten.

Ik ga er heel eerlijk in zijn: De oude MacGyver reeks was niet gekend voor zijn acteerprestaties, of ingewikkelde plotwendingen. Deze zal dat ook niet worden. Het was en is nog steeds wel puur entertainment, good against evil. De charismatische Richard Dean Anderson was onze held in basketsloefen. De jonge Lucas Till kan dat misschien ook nog worden, hij heeft de looks alvast mee. Wilde haarbos inclusief.

Maar of in deze tijden van Google en lifehacks zijn trucjes zullen imponeren is natuurlijk nog iets anders. De vele fysische proefjes die ons op het scherm werden uitgelegd leren ons nog iets bij, maar de jonge Mac lijkt iemand die gewoon handige doe-het-zelf trucjes van het internet heeft gehaald en die nu op de juiste tijd weet te gebruiken. Hoewel ik ze zelf toch niet zal uitproberen. Een parachute maken uit het dekzeil van een vrachtwagen bijvoorbeeld? Ook de speciale effecten in de nieuwe reeks stellen zwaar teleur. Veel stunts zijn blijkbaar voor een bluekey opgenomen, en de ontploffingen (er zitten er enkele spectaculaire in deze eerste aflevering) zijn CGI. Nep dus. Voor een pilootaflevering die veel kijkers moet warm maken is het een teken van willen, maar toch niet durven.

de leren jas en de bril duiken elders nog op, maar kunnen jullie nog verschillen vinden?

De leren jas en de bril duiken elders nog op, maar kunnen jullie nog verschillen vinden?

De elementen van vroeger zijn aanwezig: een niet onknappe jonge kerel die werkt voor een geheime organisatie van de Amerikaanse overheid: Department of External Services later hernoemd naar Phoenix Foundation, een team van oude bekenden dat hem opvolgt en een liefje waar we nog niet zeker van zijn of ze goed of slecht is. Hier en daar zit er ook een leuke knipoog naar de oude reeks tussen en vooral de hacks! En ik som ze even op: een elektromagneet maken van een batterij en een koperen draad, een parachute fabriceren uit het dekzeil van een vrachtwagen, een gekloneerde vingerafdruk produceren met roet en een stuk tape, een gekloneerde handafdruk maken met afgeschraapt bezetwerk, een haarspeld gebruiken om een slot open te wringen en een rookbom maken uit zilverfolie met ammoniak en javel.

Het was een leuk weerzien met één van mijn oude jeugdhelden, maar ik vraag me af of de jongere generaties het geduld kunnen opbrengen om deze reeks volledig uit te zien.

Blijven kijken?

JA Geef het een kans

Het was een leuk weerzien met één van mijn oude jeugdhelden, maar ik vraag me af of de jongere generaties het geduld kunnen opbrengen om deze reeks volledig uit te zien. De knipogen naar vroeger zijn talrijk aanwezig, maar of de reeks hiernaast nog voldoende in petto heeft om een nieuwe generatie warm te maken zal de toekomst moeten uitwijzen.

Share.

About Author

Peter De Smet

Ongezouten meningen zijn beter voor mijn hart, volgens de dokter.

Reacties