Op 1 september verscheen er op Netflix een show die me eerst aansprak als een simpele marketingstunt. Een Netflix Original die gaat over Final Fantasy XIV voelde immers aan als Square Enix die de grenzen aftast van wat ze wel en niet kunnen met een game die wel wat meer gebruikers kon gebruiken (hehe). Maar na enkele dagen hapte ik toe. Ik moest en zou weten wat er schuil ging achter Final Fantasy XIV: Dad of Light. Ik bereidde mezelf voor op een aflevering die ik even snel ging afzetten als ik ze gestart had. Helaas. 

Japanse zeep

Vergeet even de vele vunzigheden die je ongetwijfeld denkt bij een show zoals Dad of Light (originele naam Daddy of Light). Want Dad of Light brengt een soap met een wel heel erg unieke premisse. Akio, een nu-volwassen-millennial die opgegroeid is met het spelen van Final Fantasy-games, vertelt over de band die hij als kind had met zijn vader door de games. Maar doorheen de jaren en de carrière van de vader zijn ze ondertussen uit elkaar gegroeid. Wanneer de vader onverwachts weer thuis komt te zitten, koopt Akio hem een Playstation 4 met Final Fantasy XIV als geschenk. Zijn hoop? Stiekem de banden met zijn vader terug aanhalen door hem in-game te helpen met zijn queestes en samen op avontuur te gaan in de realm. De premisse lijkt vergezocht, maar is uiteindelijk erg simpel. Akio wil zijn vader terug begrijpen.

Dad of Light is overduidelijk een soapserie, net zoals Familie of Thuis dat zijn. Het heeft immers alle elementen die het tot dergelijke pulp dopen. Niet zo denderende, overdreven acteerprestaties, vreemd camerawerk en de occasionele scènes binnenin Final Fantasy XIV. Oh wacht, dat laatste is misschien net iets anders. Want jawel, Dad of Light speelt zich ook in-game af. Het is duidelijk even zoeken naar de juiste balans tussen de echte wereld en de wereld van Final Fantasy, maar die wordt gelukkig snel gevonden in de eerste aflevering. Al kan het snel beginnen te vervelen, lijkt me.

Mondhoekjes

Maar zelfs al ligt het soapgehalte er vingerdik op, toch bleef ik de aflevering uitkijken. Want er is één element dat Dad of Light superieur maakt. En dat is de warmte die de show bevat. De nieuwsgierige knulligheid van de vader die zijn weg vindt in een game die hij van toeten nog blazen kent, maar wel interessant vindt. De zoon die enthousiast en vertederend zijn vader een cadeau geeft dat voor hem enorm veel emotionele waarde bevat. Je wil gewoon dat zijn missie lukt. De scène waar ze samen nadenken over de naam die de vader aan zijn personage geeft, deed me hardop lachen. Vergis je niet, Dad of Light doet de mondhoeken krullen.

En belangrijker, je krijgt nooit het gevoel dat er hier een loopje wordt genomen met de vader. Neen, hier is geen sprake van veroordelingen of negatieve kritiek op het spelen van games. Meer nog, het wordt gezien als het vehikel dat twee mensen opnieuw dichter bij elkaar brengt. Weinig shows die dat ooit gedaan hebben.

Blijven kijken?

JA Vertederend

Dad of Light lijkt een vertederend licht verhaal over hoe een zoon contact probeert te leggen met zijn vervreemde vader. De eerste aflevering doet je mondhoekjes geregeld krullen door de ontwapenende knullige nieuwsgierigheid van de vader. Soapverslaafd? Ruil even Thuis en Familie voor Dad of Light. Je krijgt een pintje van me als je niet moest glimlachen.

Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties