Zelfs als je niet van anime houdt, maar wel op regelmatige basis het web rondzwerft, dan heb je mogelijks wel al eens een kaal eihoofd in een geel pak zien voorbij komen. One Punch Man was namelijk dé hype deze herfst en werd door velen gezien als de redder van anime, na een eerder slecht zomerseizoen. Ontstaan uit een webcomic, gecreëerd door een auteur met het pseudoniem ONE, zag One Punch Man het allereerste licht in 2009. Door het snelle succes werd de comic in 2012 omgetoverd tot een volwaardige digitale manga door Yusuke Murata. Nog 3 jaar later, in maart 2015, kondigde Madhouse aan een anime adaptatie uit te brengen. Hier zijn we dan, het eerste seizoen is achter de rug… Is de One Punch Hype terecht?

Ken je dat gevoel toen je als kleine snotaap voor de allereerste keer Dragonball zag en je de dag erna op de speelplaats al hijgend en veel te enthousiast vertelde over hoe episch dat ene gevecht was? Hoewel het in werkelijkheid niet zo indrukwekkend was en nogal crappy geanimeerd, blijft het in je hoofd het beste ooit. Wel, dit is exact het gevoel dat ik had na het kijken van One Punch Man. Dit is een serie die 100% voor de fans is en sinds die eerdergenoemde kindertijd ben ik voor een anime als deze zelden zo hard van stapel gelopen. Ik moet me zelfs inhouden om niet schuimbekkend het blijde woord te gaan verkondigen aan de wereld. Vergeef me dan ook als ik hier uit de doeken doe (zonder al te veel BOEMs, POWs en WOWs) waarom ik de goesting heb gekregen om een gele kousenbroek, witte cape en rode afwashandschoenen aan te trekken en slechteriken te gaan in mekaar djoeffen in ’t stad.

Saitama One Punch Man

De eerste kennismaking met Saitama, he’s not impressed.

Maak kennis met Saitama, de protagonist in deze actie-komedie seinen anime die zo overpowered is, dat hij alle andere helden van schaamte in de grond doet zakken. Hij leeft in een wereld waar helden en monsters alledaagse kost zijn en in zijn thuishaven, City Z, regent het om de haverklap allerhande creaturen. Een maar al te bekende ‘red Japan van de Kaiju’s’ pitch, maar wat blijkt de twist? Hij verpulvert alles met, zoals de naam het zegt, welgeteld één punch. Aanschouw hoe hij de makers uit ideeën om coole badguys uit te vinden slaat en daarbij het cliché van een actieheld die zich een weg naar de top moet knokken en trainen, helemaal op z’n kop zet. Dit alles maakt zijn leven als held natuurlijk oersaai en zadelt hem op met een existentiële crisis waar hij op zoek gaat naar die ene waardige tegenstander waar hij niet als boter doorglijdt. Ik hoor jullie al denken: dit kan toch onmogelijk interessant genoeg blijven voor een hele serie ? Wel, toegegeven voor sommige zal de humor en de verrassing van die ene punch er snel af zijn. Ikzelf keek elke week net uit naar die overweldigend bevredigende mep, de climax in de anticlimax (if that’s a thing) van elke episode die keer op keer inslaat als een nucleaire bom. Gelukkig is de serie hier niet volledig van afhankelijk en heeft ze veel meer dan alleen dat te bieden.

One Punch Man Giant Scientist

Eén van de eerste bad guys , een waarschijnlijke inspiratie van de titans uit Attack On Titan.

Vroeg in de serie maken we kennis met Genos, een cyborg tiener die op zoek is naar een andere robot die zijn dorp heeft vernietigd. Na getuige geweest te zijn van de monsterlijke kracht van Saitama, wilt hij bij hem in de leer gaan en wordt uiteindelijk zijn leerling/sidekick (in hoeverre hij die nodig heeft). Al lijkt Genos zijn rol meer op een menselijke cyborg boksbal dan iets anders. Hij verliest meer ledematen en valt meer uit elkaar dan Mr.Potatohead en hij wordt meestal gebruikt om aan te tonen hoe het is om als ‘gewone’ held er eens goed van langs te krijgen, een counter voor de onaanraakbaarheid van Saitama. Hij fungeert daarin ook als een soort komische folie voor Saitama, wanneer hij allerhande technieken en wapens uit zijn lichaam tovert en toch nog op zijn doos krijgt, om uiteindelijk zwaar overklast te worden door de ene punch van zijn meester. Daarnaast broebelt de meester-leerling relatie over van diens fijne chemie en dynamiek. De immer serieuze Genos is immers een perfecte aanvulling voor de onverschillige en clueless Saitama.

Genos, de jonge,met woede gevulde cyborg sidekick.

Genos,de jonge met woede gevulde cyborg sidekick.

Parodie is de kern van de humor in OPM. Hoewel het zelf geen shounen is, steekt het constant de draak met het genre. Dit is vanaf episode 1 meteen duidelijk. De eerste villain waarmee we kennismaken is een overduidelijke spoof op Piccolo van Dragonball. En zo krijgen we een hele resem bad guys in wat een soort van ‘Monster of the Day’ show wordt. Gaande van een colossal titan tot Godzilla, de serie zit vol referenties. Dit wordt nog duidelijker wanneer we worden geïntroduceerd aan de knotsgekke groep heroes van de Hero Association wanneer Saitama en Genos er hun gaan inschrijven om officieel mee te gaan doen. Van de typisch overgespierde opa, tot de klassieke Atomic Nobunaga Samurai en de fabuleuze meer naakt dan niet Puri Puri Prisoner, de pervert van de bende die uiteraard niet mag ontbreken. Dit geeft een ontzettend diverse en wacky waaier aan personages die er niet alleen zijn voor de parodie, maar ook betekenisvolle screentime krijgen en ook als heroes toch relevant kunnen blijven in de aanwezigheid van main man Saitama. Ook in zijn alledaagse leven, wanneer hij niet bezig is met monsters tot moes te slaan, krijgen we enkele sublieme stukken voorgeschoteld. Een voorbeeld is wanneer hij meedoet aan de ingangsexamens voor de Hero Association, waar hij natuurlijk alle records op een hilarische wijze volledig verpulverd, of zijn jacht op een mug die hij maar niet te pakken krijgt. Een kijk in het leven van de sterkste man op aarde is verbazend “normaal”, maar steeds hilarisch. Naast de specifieke spoofs op series en clichés, zitten er ook heel subtiele cultuurgrapjes in, zoals op de ‘salaryman’ en de werkfilosofie van Japan. Ze zullen zeker niet door iedereen opgemerkt worden, maar zorgen bij de oplettende kijkers onder ons voor een goedkeurende gnuif.

De herkenbare heroes van de Association, herken jij de mosterd ?

Enkele heroes van de Association, herken jij de mosterd ?

Maak je klaar om de eyecandy van het scherm te zien knallen, Madhouse has done it again. De animaties zijn zonder twijfel de grootste troef van de serie. Moest ik het mogen, zou ik een resem GIF’s plaatsen en m’n mond houden, woorden kunnen de weergaloosheid amper bevatten. Het geheim ligt hem wonderbaarlijk niet in een torenhoog budget, maar in de regie van Shingo Natsume (key animator FMA Brotherhood, Gurren Lagan en Mobile Suite Gundam ), wiens ziel in de kern zit van het succes van OPM. Het is de natuurlijke uitkomst van zijn (nog geen 10 jaar lange) carrière en fans zullen hem dan hopelijk ook de erkenning geven die hij verdient. Natuurlijk is hij niet als enige verantwoordelijk en werd hij onder andere bijgestaan door een team van jong getalenteerde web generation animators, webgens in het kort. Natsume werkte in het verleden al vaker samen met een bepaalde groep webgens, omdat hun stijl nauw aansloot bij de zijne, wat resulteerde in de betrekking van enkele, zoals Ryuu Nakayama,Shun Enokido en Kenichi Fujisawa. Actie scenes, puin en effecten zijn de forté van deze groep. Dit maakt OPM tot de perfecte speeltuin voor de webgens, die hun dan ook volledig laten gaan in spectaculaire gevechten op massieve schaal, zonder enige nood aan subtiliteit.

One Punch Man Genos Weapon

Het is smullen van de immens gedetailleerde animaties in dit feest voor de ogen.

Tussen al de digitale animaties staat Yoshimichi Kameda. Bekend van zijn legendarisch werk in FMA:Brotherhood, is hij de belichaming van de deugden in klassieke animatie. Als ik je vraag om een memorabele scène uit FMA op te halen, zijn de kansen zeer groot dat het uit de hand van Kameda komt. Denk maar terug aan iconische scènes als Mustang vs Lust of King Bradley vs Greeling. Typerend aan zijn stijl is de modulatie van lineart en het gebruiken van intense vegen om fascinerende sequences te animeren. Vaak zal hij tijdens de climax van een cut omschakelen naar een ruwe look met dikkere lijnen, in combinatie met straf gebruik van impact frames. Hij was dan ook verantwoordelijk voor enkele belangrijke scènes, zoals de meest intense sequence in de eerste aflevering. Zijn impact is overal meteen te merken door de enorme présence van zijn stijl op het scherm. Naast dit fantastische team van animatoren, is er één man die we zeker niet mogen vergeten en minstens evenveel lof verdient: Yusuke Murata. Hij is de maker van de manga waar de serie op gebaseerd is, diegene die de manga hebben gelezen weten dat die eigenlijk al een beetje geanimeerd was. Soms, eerder arbitrair, tekende hij sequenties stap-voor-stap met een ongelofelijk niveau van detail, net alsof het key animation sheets waren. Als adaptatie, is de OPM anime slim genoeg geweest om de sterktes van een ander medium te gebruiken, maar omdat de manga vormgegeven is met animatie in het achterhoofd, voelt het maar juist aan dat de creatie van zo een fantastisch getalenteerde mangaka wordt overgebracht door deze animatie fanaten. En dit is wat het zo geweldig maakt, het feit dat het een serie is voor fans door fans. Niet een torenhoog budget dat zorgt voor een waanzinnige productie, maar de passie en pure skill van de animatoren. Als dit je nog niet overtuigd heeft om de anime NU te gaan bekijken, dan weet ik het ook niet meer…

Wat een goed getimede pauze niet kan opleveren , aanschouw.

Wat een goed getimede pauze niet kan opleveren, aanschouw één van de vele schitterende impact frames.

Als we gaan kijken naar de soundtrack, is het wederom een schot in de roos. De tracks op zich zijn zeer solide tot downright awesome, wederkerend, maar altijd passend bij de situatie. Ze worden ook heel slim en subtiel hergebruikt om meer diepte te geven aan bepaalde stukken. De openings– en eindtheme zijn beide goed gekozen en vallen niet uit de boot zoals dat wel eens het geval kan zijn. Het feit dat de opening mijn nieuwe ringtone is bevestigt niet alleen mijn extreem fanboyisme, maar toch ook de awesomeness van de track. ONE PUUUUUUUUNCH…ahum. Ook de voice-acting zit heel goed, de intonaties, verschillende accenten en uitspraken zijn overtuigend en divers gebracht door vele getalenteerde voice actors zoals Kaji Yuki (Attack On Titan, Fairy Tail, Magi), Miyano Mamoru (Death Note,Durarara !!), Sakurai Takahiro (Code Geass, Bleach) om er maar een paar te noemen.

Tussen alle giggles, gekheid en over the top gevechten, slaagt de serie er ook nog eens in om diepgang en feels te geven aan onze held. Op een bepaald moment wordt Saitama beschuldigd van vals te spelen na het verslaan van een bepaalde vijand, wanneer andere heroes er niet in slagen deze af te houden. Om het imago van deze helden niet te schaden, neemt hij dan bewust de schuld op zich. De anderen zouden de vijand zogezegd hebben afgezwakt, waardoor het voor hem een eitje was hem uit te schakelen, terwijl niets minder waar is. Hierdoor krijgen we een soort Dark Knight thematiek, hij is de held die de stad nodig heeft, maar niet de held die ze verdient. Hoewel hij de sterkste van iedereen is, krijgt hij amper de erkenning van het publiek waar hij zo hard naar op zoek is. Naast de scènes uit zijn alledaags leven, geeft dit diepgang en menselijkheid aan het personage.

Een kijk in het dagelijkse leven van een held die boodschappen doet.

Een kijk in het dagelijkse leven van een held die boodschappen doet.

Completer dan dit kan je een anime bijna niet maken, het lijkt over alle ingrediënten te beschikken: goed verhaal in een plot zonder plot, diverse interessante personages, epische animaties & gevechten, bakken oprecht grappige humor en verrassende diepgang. En dan heb ik het nog niet gehad over de insanely goede en bevredigende seizoensfinale, maar laat ik je die vooral zelf ontdekken… Mijn haren staan er nog recht van. Als ik dan toch minpunten moet opsommen, is dat het met 12 episodes oneindig veel te kort is en dat het voor sommige te repetitief zal aanvoelen in zijn eerder episodische vorm en wederkerende format. Maar voor fans die zijn opgegroeid met klassieke anime als Dragonball, Naruto, Hunter x Hunter enzovoort, alsook nieuwkomers in anime, is dit een absolute must see.

9.0 EPIC !

Een overweldigende hype was nooit van tevoren zo terecht. Van eyegasms tot het uitproesten van het lachen, One Punch Man heeft en doet het o-zo-geweldig in een serie waar velen reikhalzend naar uitkeken. Niemand had ooit durven dromen dat het alle verwachtingen en meer ging inlossen.

'Do you wanna be a psycho hero ?!' HELL YES !!

  • Verhaal 8
  • Animatie 10
  • Personages 9
  • Sound 9
Share.

About Author

Nick

Houdt van muziek luisteren maar vooral zelf maken. Het spenderen van een ongoddelijk aantal uren anime en films kijken & games spelen is daarnaast het tijdverdrijf bij uitstek.

Reacties