Make it or break it: Go On

0

Een van de redenen dat Friends zo’n gigantisch succes was is dat het vrijwel heel de wereld verdeelde in 6 categorieën. Iedereen is bekend met de Monicas, Joeys en Rachels van de wereld, en iedereen kent in zijn vriendenkring wel 1 van elk. Het waren/zijn archetypes van de moderne samenleving, om het op een jung-eaanse pseudo-filosofische wijze te formuleren (laatste keer dat ik dat doe, promised)

Ik, het zal niemand echt verbazen, heb mezelf altijd een Chandler gevonden, met als gevolg dat ik Matthew Perry wel “ne sympathieke” vind en zijn carrière wat probeer te volgen. Wanneer er weer niet veel te zien is geef ik zijn nieuwe sitcom altijd wel eens een kans. En “nieuwe sitcoms” zijn er meestal wel. Go On is ondertussen de 3e (na Studio 60 en Mr. Sunshine) en die twee vorige hebben het niet bijster lang volgehouden. Over Studio 60  kan ik niet veel zeggen, want ik heb het niet gezien (al staat het nu wel op de to-do lijst sinds ik weet dat het geschreven is door Aaron Sorkin). (Aw yeah, Aaron Sorkin). Mr Sunshine was echter niet veel om over naar huis te schrijven. Als je eens 20 minuten te veel had was het niet slecht, in de zin van: het was beter dan gewoon je hoofd tegen de muur botsen om de tijd te verdrijven. Ik had er bijna niet naar omgekeken, maar mijn vriendin wees mij op het feit dat het misschien niet zo gezond was om 3 weken lang niks dan 24/7 The West Wing te kijken, en dat het misschien tijd was voor variatie.

Maar dus: Go on. Perry speelt Ryan King, de host van een radioprogramma over sport. Zijn vrouw is een maand geleden overleden en hij moet van zijn baas (John Cho, die u misschien wel kent van Harold & Kumar, anders van Star Trek misschien?) groepstherapie volgen. Ferm tegen zijn goesting gaat hij dan toch maar en wordt daar meteen de impromptu leider van een love-able gang of misfits. Basically is het Community maar dan met groepstherapie in plaats van spaanse les… en zonder het gevatte, gedurfde gevoel voor humor.

Versta me niet verkeerd, Go on is best wel grappig en heeft mij toch een paar keer luidop doen lachen op de trein (met als resultaat dat mensen eens vreemd mijn richting uitkeken en dan verder hun neus in de Metro staken). Perry’s droge delivery en het soort sarcastische comeback dat we van hem gewoon zijn is deze keer zo weinig mogelijk Chandler en zo veel mogelijk grappig, en dat appreciëren we. Maar zeker in vergelijking met Community is het een heel beige sitcom. Weinig risico en proberen om veel te veel mensen aan te spreken. Maar: als er één ding is dat we van Parks & Rec hebben geleerd is dat “meh”-pilots niet altijd resulteren in “meh” series. Go On heeft het potentieel om iets cult-following goed te worden, als het eenmaal beslist welke kant het wil uitgaan (iets dat het in de eerste paar afleveringen spijtig genoeg nog niet deed). De personages zijn allemaal best interesant, maar staan precies net naast de “Grote-cliché”-put en hebben maar een klein duwtje nodig om tot hun dood te vallen op een hoop How I Met Your Mother-afleveringen.

Ik ga het dus nog een paar weken tijd geven, zien wat er gebeurt. Ondertussen kan ik mijn monster-marathon West Wing blijven verder zetten.

Share.

About Author

Avatar

Full-time PHP-developper en freelance nerd. VInd zijn muziek-,film- en boekensmaak beter dan die van u.

Reacties