Netflix’ tweede superheldenserie van Marvel heeft grote schoenen te vullen in navolging van het immer succesvolle Daredevil, dat bewees hoe goed superhelden op het kleine scherm wel niet kunnen zijn. Hoe brengt Jessica Jones het ervan af? Geekster zag de eerste zeven afleveringen (van de dertien).
Daredevil mag zich terecht één van de beste televisiereeksen van het afgelopen jaar noemen. Het was de eerste stap van Netflix om de personages te introduceren die later deel zullen uitmaken van een nieuwe reeks genaamd The Defenders (gelijkaardig aan de opzet vanThe Avengers op het grote doek). Het gelijknamige groepje superhelden bevindt zich eveneens in het Marvel Cinematic Universe en zal bestaan uit Daredevil, Iron Fist, Luke Cage en natuurlijk Jessica Jones.
Jessica Jones is minder bekend, maar daarom niet minder geliefd dan de blinde vigilante. Ze verscheen voor het eerst in 2001 met haar eigen stripreeks Alias, geschreven door Brian Michael Bendis, die ondertussen een zwaargewicht is geworden bij Marvel. De comic vertelt hoe Jones het superheldenleven achter zich probeert te laten en aan een nieuw hoofdstuk van haar leven begint. Later vervoegde ze de New Avengers en dook ze geregeld op in andere reeksen, zoals in Young Avengers. En nu leidt ze als eerste vrouwelijke superheld een eigen reeks in het Marvel Cinematic Universe.
jessica-jones-01De adaptatie naar het kleine scherm begint grofweg met dezelfde opzet als uit de comic: Jessica Jones is een voormalige superheldin die beslist heeft om haar eigen privédetectivebureau op te richten, genaamd Alias Investigations. Ze worstelt met donkere demonen uit haar verleden die ze probeert te overwinnen met alcohol en seks. Veel seks. De bovennatuurlijk sterke Jones probeert zich te focussen op het heden met alles wat ze maar om handen kan krijgen als privédetective. Een taak die moeilijker wordt wanneer Kilgrave opnieuw van zich laat horen, een geheimzinnige snoodaard met verontrustende krachten uit haar verleden.

De intro zet meteen de toon van de reeks: in het eerste opzicht licht en frivool, maar daarna bikkelhard. Dat toonverschil, confronterende momenten afgewisseld met humor, zorgt ervoor dat de serie nooit deprimerend wordt ondanks enkele harde thema’s. De vrees steekt natuurlijk al vlug de kop op dat we hier te maken hebben met een procedural, zo’n reeks waarin we elke aflevering een verdwijning of moordmysterie voorgeschoteld krijgen dat daarna onderzocht en opgelost wordt in diezelfde aflevering. Zoals alle detectivereeksen dus.

Na de eerste aflevering van Jessica Jones mogen we onszelf al geruststellen. De zaak die in de pilot op haar bureau belandt, is de directe aanleiding voor het grotere verhaal van de reeks. Hierna krijgt ze maar sporadisch nieuwe opdrachten, vergelijkbaar met het advocatenkantoor van Matt Murdock uit Daredevil dus. Die kleine afwijkingen van het grotere verhalen tonen dat de big bad niet de enige slechterik is. Dat grotere verhaal komt traag op gang door middel van lange afleveringen, maar het geheel gaat nooit vervelen door aantrekkelijke personages en overtuigende vertolkingen.

Jessica-Jones-02Onze redactie was er helemaal ondersteboven van toen niet Alexandra Daddario, maar wel Krysten Ritter gecast werd als titelheldin. De eerstgenoemde godin was in onze ogen perfect voor de rol. Na de bekendmaking van de rolbezetting werd er wekenlang moord en brand geschreeuwd telkens Jessica Jones ook maar even ter sprake kwam. Uiteindelijk was Ritter wel de beste keuze. Ze heeft dan misschien niet het uiterlijk dat wij voorstelden bij het personage, maar als actrice had ze zichzelf al bewezen met een serieuze rol met Breaking Bad. In Don’t Trust the B—- in Apartment 23 toonde dat ze ook wel van wanten weet met komedie.

Ritter speelt de proactieve Jones met het nodige sarcasme en snijdende humor, maar bovenal met een duidelijk merkbaar gekweld verleden en mankementen. De serie introduceert op deze manier een vrouwelijke superheldin met problemen, zonder dat ze daardoor een damsel in distress wordt. Het redden doet Jessica Jones zelf wel. Het is een overtuigend en interessant karakter geworden, iets dat niet van elke geadapteerde superheld gezegd kan worden. En dat is belangrijk, want Jessica Jones is tevens de eerste vrouwelijke superheld die een titelrol op zich mag nemen in het Marvel Cinematic Universe.

Aan andere sterke vrouwen geen gebrek. Jones’ beste vriendin Trish Walker, voorheen kindsterretje en nu radiopresentatrice, wordt vertolkt door Rachael Taylor. Van haar hebben we alleszins nog niet alles gezien. Carrie-Anne Moss, bekend van The Matrix, speelt een donkerharige versie van Claire Underwood uit House of Cards. Leuk detail: in de comics is de advocate die ze vertolkt een man. Dan is er nog de perfect gecaste Mike Colter die in de huid kruipt van Luke Cage, onwetend verwikkeld in het verleden van Jones. Stripfanaten weten wellicht al hoe de relatie tussen Jones en Cage zal uitdraaien.

En natuurlijk mogen we David Tennant hier niet vergeten als bad guy Kilgrave. We kennen hem als de briljante tiende doctor in Doctor Who en hij leeft zich hier uit op een kwaadaardige manier. De geschifte slechterik Kilgrave, ook wel bekend als de Purple Man, wordt slechts sporadisch geïntroduceerd om de spanning op te bouwen zoals we zagen hoe Fisk in Daredevil furore maakte. Kilgrave blijft zo geheimzinnig, maar toch altijd aanwezig.

Luke-CageDe reeks speelt zich net als Daredevil af in Hell’s Kitchen, een buurt in New York die het tijdens de gebeurtenissen uit The Avengers sterk te verduren heeft gekregen. De verwoesting die de bekende filmhelden achterlieten heeft heel wat gevolgen, wat zorgt voor een meer donkere en realistische aanpak van de televisiereeksen bij Netflix.

Jessica Jones serveert ons geen luchtige en oppervlakkige actie, maar een donker en grimmig drama doorspekt met sarcastische humor om de sfeer niet volledig naar beneden te halen. Haar krachten worden subtiel en effectief gebruikt, al ontploft ze geregeld eens. Opvallend is dat de reeks er iets heel menselijks bijhaalt dat voordien grotendeels onbehandeld bleef in Marvel-adaptaties: seks. Superhelden kunnen blijkbaar nogal flink te keer gaan in bed.

De pilootaflevering overtuigde ons eigenlijk al helemaal en met meer dan de helft van het seizoen achter onze kiezen, kunnen we met een gerust hart zeggen dat Jessica Jones opnieuw een schot in de roos is en het potentieel heeft om één van de beste televisieseries van 2015 te worden. Alles hangt af van hoe de tweede helft van het seizoen verloopt, maar als het opnieuw te vergelijken valt met die andere superheldenreeks, slapen wij op beide oren. Daredevil legde de lat hoog en voorlopig springt Jessica Jones er met verve over.

Jessica Jones is vanaf 20 november volledig te bekijken op Netlix.

David-Tennant

Share.

About Author

Matti Meurisse

Tekent als het past, kijkt veel te veel films en series als het niet past en verkent ondertussen de wereld der comic books.

Reacties