De gong slaat. Je voelt het. Een machtige draak raast doorheen je lichaam. Wild en onvoorspelbaar, een storm op zee. Van de tippen van je tenen tot de toppen van je vingers, het zindert als een losgeslagen elektriciteitskabel door je heen. Jawel, de ki stroomt door je aderen. Je leidt het, stuurt het. Bundelt het. En laat het los in een muisklik. Iron Fist seizoen 1, onze eerste impressies. 

Iron Fist

Finn Jones en Jessica Henwick.

Gladiatorenspeelplaats

Iedere kleine dreumes droomt er wel van. Superkrachten, onbegrensde awesomeness, bovennatuurlijke vaardigheden. Sommige kinderen dromen van kleine, onzichtbare handjes die het onmogelijke kunnen verwezenlijken. Anderen dromen dan weer van vlammenwerpers als ledematen. Elke speelplaats is een arena van kindsuperhelden die het tegen mekaar opnemen. Een gladiatorenspel in onze fantasie, maar steeds met kinderlijke onschuld. Want zelfs als we glorieus ten onder gaan tegen elkaar, stonden we de dag erna rug aan rug om het op te nemen tegen de vreselijke goblins of pestkoppen die die dag te bieden had.

Ik had helemaal geen vlammenwerpers nodig. Een eenzame wolf die rechtvaardigheid uitstraalde door middel van bliksemsnelheid, snelle vuisten en een respect voor de balans in de natuur. Mijn superkracht? Tja, dat was kungfu. Met drakenslag, wolfuppercut en velociraptorsprong trotseerde ik elke uitdaging. Deels te wijten aan die hele reeks Bruce Lee-, Walker Texas Ranger– en Jackie Chan-videofilms die mijn opa keer op keer samen met me grijsdraaide. Het is iets genetisch, lijkt me. En het verdwijnt niet met de jaren, helaas. Gelukkig.

Iron Fist

Het spreekt voor zich dat Iron Fist als superheld meteen tot mijn verbeelding sprak. Een blonde jongen die gevonden wordt door Tibetaanse monniken en door hen getraind wordt in de geweldige kunst van kungfu? Ja, graag. Zo hard getraind zijn dat je tegen een draak mag vechten? Ja, lijkt me wel wat. Letterlijk het respect van de draak verdienen door het epische gevecht dat je ermee voert? En daaropvolgend zijn hart met je blote handen uit zijn lichaam rukken om zijn Ki je eigen te maken? OH MY.

Iron Fist mag dan niet de bekendste Marvel-superheld zijn, hij is wel diegene die mijn hart het meeste kan bekoren. Na het lezen van de gehele Immortal Iron Fist-comic, waren mijn verwachtingen voor Iron Fist in het Netflix-jasje erg hooggespannen. Na het zien van de eerste 6 afleveringen ben ik niet teleurgesteld. Integendeel.

Terug naar de grote stad

Iron Fist draait helemaal rond Daniel Rand (vertolkt door Finn Jones), een spoorloos verdwenen rijkeluiszoon die plotsklaps weer opduikt in New York. Na jaren verschijnt hij opnieuw aan de deuren van het bedrijf dat zijn vader heeft groot gemaakt. Met letterlijk niets om handen. Geen schoenen en slechts een patattenzak aan kledij, inclusief warrige baard. Na een onbekende reis terug een plaatsje zoeken in de maatschappij.

Natuurlijk gaat dat moeilijk. Vriend en vijand zijn in de war. Is dit echt Daniel Rand, hoofdaandeelhouder van Rand Industries? Of een zwerver die een verduiveld slim spelletje speelt? Daarnaast ligt The Hand natuurlijk ook op de loer, die nu, in tegenstelling tot in de andere Netflix-reeksen, wat meer op de voorgrond treedt. En met The Hand zien we dan ook de terugkeer van de oude Madame Gao, die haar web van intrige steeds verder uitbreidt in en rond New York. Maar daarbij ook steeds driester wordt. Zouden we eindelijk te weten komen of de fantheorie rond The Mother of Cranes bevestigd wordt?

Iron Fist Gao

Een beetje zoals je oma, maar schurkeriger.

Hoewel Iron Fist door deze verhaallijn erg aanvoelt als de Marvel-variant van Arrow, gaat deze serie gelukkig verder dan de DC-comicspulp. Dit door het slim opbouwen van intrige en mysterie rond alles wat Daniel Rand lijkt te vertellen. Zeker voor kijkers die het personage niet kennen, is het steeds gissen of Daniel Rand een waanzinnige is, of toch de waarheid in pacht heeft. De serie haakt slim in op de onbekendheid van Iron Fist om het personage meer draagkracht en geloofwaardigheid te geven. Zo kom je slechts druppelsgewijs meer te weten over Daniel, zijn krachten en zijn band met K’un-Lun, de legendarische tempel van de Immortal Iron Fist.

We zien opnieuw een duistere hoek van New York belicht, die wel erg lijkt op de Hell’s Kitchen van Daredevil. Maar waar Daredevil meer over de daken loopt, lijkt Iron Fist zich meer in de geheime onderbuik van de stad af te spelen. De verborgen complexen en gewelven net achter het achterkamertje. Stiekeme verenigingen die onder het juk van The Hand samenkomen. Het is daar waar Iron Fist zich voornamelijk afspeelt.

Iron Fist

COME AT ME BRO

Prachtig ook hoe de scenaristen een stiekeme ode brengen aan lezers van de Immortal Iron Fist-comicreeks, via enkele slimme easter eggs. Deze show is met liefde geschreven, gewikt en gewogen. En dat merk je.

Krankzinnige waarheid

Daniel Rand is vanzelfsprekend het meest intrigerende personage aan heel de reeks. Finn Jones acteert ook sterk als de ontwapenend goedhartige Danny. Nooit heb je het gevoel dat hij het er te dik oplegt of houterig acteert. Het contrast met Arrows Stephen Amell kan niet groter zijn. De twijfel wanneer hij merkt dat iedereen wantrouwig staat tegenover hem, de teleurstelling in de mensen rondom hem, alles valt letterlijk van Jones’ gezicht af te lezen en het maakt Daniel Rand de meest menselijke van de Marvel Netflix-helden tot dus toe.

Duizend samoeraibonuspunten trouwens voor Jessica Henwick (jullie kennen haar misschien nog als Nymeria Sand uit Game of Thrones), die Colleen Wing als personage vertolkt. Ik ben meerdere keren gesmolten voor de manier waarop ze een enorm gereserveerd personage speelt dat langzaam respect en begrip opbrengt voor Daniel. De sleutels van mijn hart voor een vrouw die met zoveel bravoure in het leven staat en MMA beren kan neermeppen.

Iron Fist

BADASS COLLEEN BEING BADASS

Daarnaast zien we ook een getormenteerde David Wenham (meest bekend als Faramir uit Lord of the Rings) in een mysterieuze rol als Harold Meachum, de voormalige CEO van Rand Industries. Wenham domineert telkens de ruimte waarin hij zit op een manier die doet denken aan een krokodil die hongerig naar een prooi toe glijdt. Een beklijvend enge rol van iemand die meestal een lichtere goedzak speelt. De band die hij trouwens heeft met zijn kinderen Ward (Tom Pelphrey) en Joy (Jessica Stroup), beide jeugdvrienden van Daniel Rand, is op zijn minst bizar te noemen.

Daarnaast maakt ook Rosario Dawson terug haar opwachting als Claire Temple, The Night Nurse, een rustige vastheid doorheen de Marvel Netflix-reeksen, die we ondertussen graag zien verschijnen. Ze is de lijm die de verschillende verhaallijnen verbindt, maar voelt gelukkig ook in Iron Fist niet geforceerd aan.

Iron FIst Claire

Opnieuw Rosario Dawson als Claire Temple.

Pad van de Tijgerklauw

Maar waar Iron Fist absoluut in uitblinkt, absoluut in domineert, is de briljante combinatie van choreografie en de spielereitjes met kleuren en omgeving. Want laten we eerlijk zijn, Iron Fist is niets zonder een overvloed aan geweldige kungfu. En dat krijgen we. Op een manier die met de grootste zorg tot in de vingerpuntjes is uitgewerkt. Je voelt de ziel van de grootmeesters in de verschillende vloeiende bewegingen en er is erg veel zorg gedragen voor de manier waarop het in beeld wordt gebracht. Telkens een unieke setting, een unieke arena met zijn eigen uitdaging. De gevechten in Daredevil voelen in vergelijking aan als brute barbarie. Dit, dit is waarlijk vechtkunst.

IRON FIST

DRAGON…. PAAAWNCH!!

Wie bang is dat de show iets te hard inzet op de fundering van The Defenders, kan ik alvast gerust stellen. Iron Fist dopt zijn eigen vuistjes. We krijgen een serie voorgeschoteld die echter aanvoelt dan Luke Cage, fantasievol maar realistischer is dan Daredevil en lichter verteert dan Jessica Jones. Iron Fist is opnieuw geloven in de kracht van gewoon een goede mens te zijn. De spectaculaire kungfuchoreografie is de bonus die je erbij krijgt.

En als jullie het nu toelaten, ga ik even mijn Tijgerklauw-vuistslag oefenen op een weerloze boom.


Iron Fist is vanaf 17 maart te zien op Netflix.

 

Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties