Falling skies

3

‘We Know Drama’ is de slogan van kabelzender TNT. En hoe!
Met hitseries zoals Dallas, The Closer, The Mentalist,.. zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Hoewel gezegd moet worden dat Falling Skies toch (naar mijn eigen niet zo bescheiden mening) van zo’n ander kaliber is dat Dallas kan herleid worden tot J.R. Ewing op een regenboogkleurige My Little Pony.

We worden gedropt in de chaotische nasleep (zo’n  6 tal maanden) van een aanval door een buitenaardse nederzetting (de politiek correcte term voor ‘aliens’) die de wereld herleidt tot één grote moshpit. Voor de weinige overlevenden wordt het echter al snel duidelijk dat zij de recente gebeurtenissen niet alleen kunnen verwerken en dat zij samen sterker staan dan als individuen. Onder militair gezag worden burgers en militairen in verschillende regimenten ingedeeld, dit om de mierenhoop niet bloot te stellen aan het kleine ettertje met zijn vergrootglas (voor de metafoormaagden onder ons: het kleine ettertje stelt de aliens voor).

Skitters AKA Lelijke beesten!

Wij (de kijkers) volgen het doen en laten van ‘the 2nd mass’, dit is één van de regimenten onder leiding van Captain Weaver (Will Paton) met als rechterhand, een alledaagse geschiedenis professor, Tom Mason (Noah Wyle, oa gekend van The Librarian). De samenwerking tussen deze twee verloopt erg moeizaam waardoor de dokter van het regiment, Anne Glass (Moon Bloodgood), vaak als scheidsrechter moet tussenkomen om de gemoederen te bedaren. Het regiment bestaat enerzijds uit gewone burgers, die zoals in de sprookjes als jonge deernes in gevaar geportretteerd worden (geeuw, gelukkig komen deze niet vaak in beeld) die dan bescherming nodig hebben van de ‘gevechtsstrijders’. Deze ‘gevechtsstrijders’ zijn niet het Rambo of Rocky type met gigantische spierbundels en een grote dosis testosteron. Het is eerder een mengeling van militairen en gewone mensen die als kind wel eens cowboy en indiaantje hebben gespeeld en nu proberen om deze buitenaardse dreiging met echt geschut neer te leggen.

Naast de constante dreiging van ‘aards’lelijke monsters, is er ook nog het fenomeen ‘mens’. De mens is namelijk het enige levende wezen dat zijn eigen soort dood (lees: vermoord) uit emotionele belangen en niet zoals alle andere diersoorten, uit zelfbehoud. Aan de hand van allerlei conflicten tussen het 2nd mass en buitenstaanders wordt de ware aard van de mens blootgelegd.

Being Badass!

Op eerste zicht, aan de hand van de seizoenstrailer, leek dit een veelbelovende serie te zijn. Veel actie, goede dialogen, redelijk goed uitgewerkte personages,.. En met Steven Spielberg als producer kon het niet anders dan een pareltje te zijn. De realiteit was echter anders aangezien de eerste 2-3 afleveringen mij matig tot zelfs niet konden bekoren. De uitdieping van de personages was moeizaam, de historie van elk personage moest verteld worden en dan nog eens samengegooid worden tot een globaal verhaal, namelijk de invasie. De dialogen waren ook matig en het acteerwerk was ook niet denderend. Denk nu niet dat deze serie van het niveau Wittekerke of Familie is, maar ze konden wel nog het één en ander opsteken van geniale series zoals True Blood en Sons Of Anarchy (ik neem deze als vergelijkingspunt omdat ze naar mijn ‘weer niet zo bescheiden mening’ Kick Ass zijn) .

De scenarioschrijvers hebben hierna waarschijnlijk hun nuchtere zelf achterwege gelaten en hebben zich steevast in de weed of andere pretmiddelen gesmeten want vanaf aflevering 3 gaat de kwaliteit van het voorgaande boeltje de hoogte in. Het eerste seizoen wordt ondergedompeld in hopen actie met schitterende special effects, aangrijpende en meeslepende dialogen, personages met een goed verhaal en daarnaast ook nog eens betere acteerprestaties. Liefde, haat, vriendschappen, verontwaardiging, wanhoop, hoop,.. alle emoties komen aan bod! Het verhaal krijgt verschillende wendingen en net wanneer je denkt een AHA-moment te hebben, sta je verstomd te kijken dat alles toch niet is zoals het lijkt. De eerste seizoensfinale deed me alle kleuren van regenboog krijgen om me dan met een verdwaasd gevoel te laten zitten

Op dit schitterend elan gaat het tweede seizoen door, alleen hebben ze alle sluizen opengetrokken en er een heuse rollercoaster ride van gemaakt. Ik werd dit seizoen nog verder in het verhaal meegezogen en zat met momenten te huilen, te lachen, te vloeken, te schreeuwen,op en neer te springen zoals een hyperactieve mongool,..

Do I need to say more?

Bipolair is mijn nieuwe naam! Maar ik zou het godverdomme niet anders willen!

Share.

About Author

Avatar

Little geeky girlygirl met een grote mond. Voorliefde voor series en alles dat blinkt!

Reacties

Ik heb mezelf verplicht het te doorstaan, een beetje karakter kweken kan geen kwaad!

Wel heb ik eerlijk gezegd nog naar weinig echte scifi-reeksen gekeken
behalve dan Stargate sg1, The x-files en dergelijke. Ik heb dus jammer
genoeg weinig referenties om mijn mening op te baseren. Maar het is
inderdaad een degelijke serie. Kunnen ze er meer uithalen? Natuurlijk,
er zit nog meer potentieel in dan er uitkomt maar het is voor
scenaristen dezer dagen niet gemakkelijk om de topreeksen van in het
verleden te kunnen overtreffen. Ik kijk ook wel uit naar het derde
seizoen, voornamelijk omdat het mij boeit maar ook wel uit gezonde
nieuwsgierigheid wat ze nog al kunnen verzinnen.

Qua SciFi reeksen is Firefly echt wel een must! Het is een klassieker onder de SciFi fans en een reeks die je moet gezien hebben. De reeks zelf bestaat maar uit 15 episodes, dus het bekijken neemt niet veel tijd in beslag. Het verhaal van de reeks wordt afgesloten in een film genaamd Serenity.

Blijk om nog iemand te zien die verder is geraakt dan de zwakke openings-episodes bij Falling Skies. Ikzelf vind het een meer dan degelijke SciFi reeks met veel potentieel. Het is geen Firefly, Farscape of dergelijke. Maar het raakt toch aan een meer dan behoorlijk niveau en heeft zeker zijn entertainment value met enkele schitterende momenten. Het tweede seizoen had net als het eerste zijn ups en downs, maar deed me toch alvast uitkijken naar seizoen drie.