De beste televisiemomenten van 2017

0

Sommigen onder ons hebben in 2017 meer voor de televisie gehangen in de plaats van gelijk ook maar wat anders te doen. Daarom somden we onze favoriete momenten uit televisieseries van dit jaar op!

Louis’ keuze: de dochter in Tabula Rasa

Tabula Rasa hoort zeker op het lijstje thuis van beste Vlaamse reeksen van 2017. En dat vooral door de slimme opbouw van de reeks. Ook de voor Vlaanderen toch originele horrorsetting werd zeer gesmaakt. Het beste moment van het seizoen was voor ons het moment dat de geruchten die rondzweefden op het internet bevestigd werden. Romy, Mie’s dochtertje, was een product van Mie’s verbeelding. Haar geheugenverlies na het ongeval zorgde er namelijk voor dat ze steeds bleef vergeten dat Romy was omgekomen. Je voelde gewoon de schokgolf door de Belgische huiskamers gaan! En die schokgolf herhaalde zich trouwens nog eens in de laatste aflevering toen we ontdekten wie haar psychologe echt was.

Eliens keuze: RIP Perry in Big Little Lies

Dat Big Little Lies veel meer was dan een moordmysterie, heb ik ondertussen al genoeg gezegd. Maar dat mysterie was zelf ook nogal verrassend. Madeline, Celeste, Jane en Renata komen op het verkleedfeestje samen om misverstanden op te helderen. Wanneer Jane oog in oog komt te staan met Perry, de mishandelende echtgenoot van Celeste, komt er een herinnering boven: hij blijkt ook Janes verkrachter te zijn, en de biologische vader van haar zoon. In de schermutseling die daarop volgt, stormt Bonnie op de dames af en duwt Perry weg… Recht de trappen af. De dames besluiten om elkaar in te dekken en zijn voorgoed verbonden door hun geheim. Het acteerwerk van de vrouwelijke cast is hier fenomenaal. Zonder woorden brengen ze een vloedgolf aan emoties over. Dag Perry, je was een rotzak.

Louis’ keuze: Lemonade in Unbreakable Kimmy Schmidt

Hoe cool was Unbreakable Kimmy Schmidt’s parodie op Beyoncé’s Lemonade? Maar echt! Titus komt dus te weten dat zijn vriendje Michael zou vreemdgaan. Hij zag hem namelijk zijn huis binnengaan met een andere man en dat in de kleren die hij ook droeg op hun eerste date. Reden genoeg voor Titus om zijn emoties te verwerken en te Lemonaden.

Eliens en Jana’s keuze: Trip, Self Control en space in Agents of S.H.I.E.L.D.

Op 9 december 2014 brak er iets in mijn tere fangirlzieltje. Agents of S.H.I.E.L.D., mijn favoriete MCU-serie, besloot om een van de meest degelijke personages naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Agent Triplett was er pas op het einde van seizoen 1 bijgekomen, maar had toch een grote indruk nagelaten bij de fans. Wanneer een van de teamleden in seizoen 2 een Inhuman werd en in een stenen cocon terechtkwam, probeerde hij haar te redden. Hij stierf daarbij. Sinds 2014 zie ik overal momenten voor hem om terug te keren. Dit jaar was het eindelijk (even) zover: in de Framework-verhaallijn over een alternatief virtueel universum keert Trip terug, nog steeds als de ultieme goedzak. Hij beseft zijn nalatenschap niet, maar de andere personages wel. Mijn reactie op zijn terugkeer was pure fangirling (lees: ugly crying). Als je me volgt op Twitter heb je geluk, want er is videomateriaal van.

De beste aflevering van seizoen 4 of zelfs van de hele serie, nummer 15 getiteld Self Control, had zo veel goeie momenten dat de aflevering zelf als favoriet moment gerekend kan worden. Van de geweldige scene tussen Fitz en Simmons waarin ze proberen uit te zoeken wie de LMD is, over de rijen valse Daisy’s, de vechtscène tussen Daisy en Mace tot de ontsnapping van Daisy, Jemma en de B-squad; het was allemaal memorabel. Toch wil ik er een scène uithalen. Daisy heeft net ontdekt dat Coulson, Mack en Mace LMDs zijn en dat Fitz vermoord zou zijn. Ze hoort gestommel en een bloedende, verwarde Jemma komt tevoorschijn. Wat volgt is een scène die perfect samenvat waar deze serie sterk in is: vrouwen in een hoofdrol plaatsen en hun relatie gebruiken om er een oprechte, mooie, emotionele scène van te maken. Daarna wordt het alleen maar beter en houdt girl power de bovenhand. Maar zoals ik al zei zijn er veel goeie momenten. Laat deze aflevering dus zeker niet aan je voorbijgaan.

Aan het einde van het seizoen is het altijd uitkijken naar een glimp van wat het volgende seizoen zal brengen. In seizoen 3 kregen we bijvoorbeeld te zien hoe Radcliffe met zijn android praatte. Nadat AIDA verslagen was, bleef het even raden naar wat er komen zou: het team zat immers rustig te eten en alles leek even goed te gaan. Jinxed it. Het team werd ‘bevroren’ en een onbekende suit gaf de opdracht om hen mee te nemen. Maar weinigen hadden kunnen voorspellen waar die hen mee naartoe zou nemen. Coulson wordt wakker, staat op en haalt een schakelaar over die een raam onthult met een uitzicht op… de ruimte. *mind blown*

Eliens en Anfie’s keuze: het complot van de Starks en Olenna in Game of Thrones

Al vanaf het begin van Game of Thrones wil ik voornamelijk een ding: de Starks herenigd. Het zag er even naar uit alsof ze allemaal zouden sterven voor dat gebeurde (zigzaggen, Rickon, zigzaggen!), maar wonder boven wonder gebeurde het. Vorig seizoen zagen Sansa en Jon elkaar al terug, en in seizoen 7 kregen we een Sansa/Arya/Bran-reünie. En eerst was het een beetje een anticlimax. Bran is helemaal zichzelf niet meer door zijn Three Eyed Raven-alter ego. Tussen Sansa en Arya heerste een vreemde spanning. Maar Game of Thrones had daar een goede reden voor: de zussen hebben eens en vooral de achterbakse Lord Baelish/Littlefinger in de val gelokt. Zijn reactie als Sansa hem ter dood veroordeelt, is goud waard. Bye, Felicia! Een zusterband overwint alles.
Oh Olenna. Queen of Thorns, Queen of oneliners, koningin van mijn hart. Je ging zoals we je altijd gekend hadden: gracieus, en zoals steeds met het laatste woord. “Tell Cersei, I want her to know it was me“. We wisten het allemaal wel al dat Littlefinger (zie hierboven, RIP) Sansa gebruikt heeft om het gif binnen te smokkelen. Olenna wou, niet geheel onterecht, vermijden dat haar dierbare kleindochter met zo’n rotjong moest trouwen. Jaime was net iets minder goed op de hoogte, en de verslagenheid droop van zijn gezicht. Het was duidelijk instant spijt dat hij Cersei’s opties voor een minder waardig einde had vervangen door pijnloos gif. Uiteindelijk was het een passende dood voor een geweldig personage. Daag, Olenna, we zullen je missen.

Matti’s keuze: de glimlach op het einde van BoJack Horseman

Als je nog niet mee bent met BoJack Horseman, vermijd dan deze paragraaf want ik onthul de grote plotwending van het vierde seizoen. Je bent hier nog altijd? Oké, hier gaan we: BoJack wordt gelukkig, of toch alleszins in de laatste paar seconden van de seizoensfinale.

In dat nieuwe seizoen ontdekt ons favoriete paard dat hij een dochter heeft. Uiteindelijk wordt onthuld dat ze zijn zus is. Zoals altijd lijkt de relatie tussen BoJack en zijn nieuw familielied op niks uit te draaien, tot ze tegen hem zegt: “Ik heb nooit een extra vader nodig gehad. Maar ik heb nog nooit een broer gehad.” En op dat moment maakt BoJack Horseman je voor een keer niet kapot, integendeel: de glimlach van BoJack verwarmt je hart. Nadat ik de tranen uit mijn ogen had geveegd, stuurde ik toch maar eens een berichtje naar mijn eigen zus.

Louis’ keuze: de plotwending van The Good Place

De plottwist van dit jaar moet toch wel vanThe Good Place komen. Begin januari kon je er al iets van lezen in onze review. Maar nu zijn we de spoilerperiode wel al heel lang gepasseerd en kunnen we eindelijk praten over het feit dat The Good Place eigenlijk al altijd The Bad Place was. Bovenstaande foto toont Eleanors expressie toen ze erachter kwam. En ik kan je vertellen dat de meeste kijkers waarschijnlijk ook een gezichtsexpressie van ongeloof zullen doorgaan hebben toen de plottwist werd uitgesproken.

Jeroens keuze: Odin in American Gods

Wie een beetje tussen de regeltjes kon lezen, had het natuurlijk al lang door. De twee raven, het schijnbaar valse oog, zelfs de naam. Aan het einde van het eerste seizoen van American Gods wist zo goed als iedereen dat Mr. Wednesday eigenlijk de Noorse god Odin is… Behalve zijn reisgezel en werknemer, Shadow Moon. De manier waarop de oude god zijn vele namen en titels reciteert en zich eindelijk in zijn volle macht openbaart aan Shadow, is adembenemend en huiveringwekkend.

Louis’ keuze: de dood van Michael in Jane The Virgin

Crazy Ex-girlfriend en Jane The Virgin, twee van The CWs meest geapprecieerde reeksen door critici worden eigenlijk enkel opgebouwd aan de hand van fantastische momenten. Maar er moet gekozen worden. De momenten die telkens op het gemoed inspeelden bij Jane The Virgin hadden allemaal iets te maken met Michael, Janes man, van wie we begin dit jaar afscheid hebben moeten nemen. Afscheid als in, hij is gestorven door onverwachte complicaties na een schotwonde. Die dood heeft echter zijn naslag gehad en deze midseason finale kwam het allemaal nog eens terug. Het bleek nog maar eens hoeveel Michael voor Jane betekend heeft.

Louis’ keuze: de overdosis in Crazy Ex-Girlfriend

Mijn tweede topmoment is helaas ook niet zo’n leuk moment. De reeks is doorheen zijn derde seizoen de crazy van de titel aan het onderzoeken. Crazy is misschien het juiste woord niet meer. Rebecca heeft namelijk ontdekt/beseft dat ze dit seizoen eigenlijk last heeft van een mentaal probleem. Maar om tot dat besef te komen en uiteindelijk gespecialiseerde hulp te gaan zoeken moest ze helaas rock bottom bereiken. Dat gebeurt, ze probeert namelijk een overdosis pillen te nemen. Maar de reeks slaagt erin dit prachtig en in de juiste toon in beeld te brengen. Het is ook Rebecca zelf die na de zelfmoordpoging hulp begint te vragen omdat ze beseft dat ze toch geliefd is, ook al heeft ze soms wat rare trekken. En het is dat moment dat ze het beseft dat je weer helemaal gewonnen bent voor de reeks die is begonnen als een musicalkomedie.

Jeroens keuze: de climax van Samurai Jack

Meer dan twaalf jaar heeft het geduurd, maar in 2017 werd het epische verhaal van Samurai Jack eindelijk voltooid. In de climax van dit vijfde seizoen schieten alle vrienden en bondgenoten die Jack door de jaren heen gemaakt heeft hem ter hulp en slaagt hij er met de hulp van Ashi eindelijk in terug te keren naar het verleden om er definitief af te rekenen met de monsterlijke Aku… Maar tegen welke prijs?

Matti’s keuze: de autorit in Master of None

Master of None zat boordevol mooie momenten, maar diegene mij het meest bij zal blijven is wanneer Dev na een avondfeestje de taxi naar huis neemt. Drie minuten lang, zonder te knippen (wat mijn cinefiele hart altijd warm maakt), zien we hoe Aziz Ansari zit te tobben over het verloop van een ideale avond met op de soundtrack Soft Cell. Hij nam afscheid van een vriendin met een vriendelijke knuffel, maar het mocht meer geweest zijn voor hem. Wat had hij anders moeten doen? Wat zou er allemaal wel niet gebeurd kunnen zijn? Het is zo’n herkenbaar gevoel, zo effectief neergezet.

Jeroens keuze: de entree van Billy in Stranger Things

Bad boy Billy Hargrove is zeker niet het meest memorabele personage uit Stranger Things 2, maar zijn entree had niet perfecter kunnen zijn. Met ronkende motor, piepende banden en onder loeiharde begeleiding van Rock You Like a Hurricane van The Scorpions scheurt hij de parking van Hawkins High School op, steekt een sigaretje op en brengt hij het hoofd van elke middelbareschoolbakvis op hol.

Jana’s keuze: Stamets en Culber in Star Trek Discovery

Star Trek: Discovery begon wat traag, maar vond rond aflevering 5 zijn ritme. Dat is ook de aflevering waarin we ontdekken dat luitenant Stamets en dokter Culber een koppel zijn. Dit is, na Sulu en zijn man in Star Trek Beyond, het eerste homoseksuele koppel in het Star Trek-universum. Daarbij komt nog dat het ook het eerste interraciale koppel is. We ontdekken het ook gewoon terloops, er wordt geen gedoe van gemaakt. We zien hen gewoon ’s avonds samen hun tanden poetsen, zoals elk ander koppel. Dit zijn gewoon twee mensen die verliefd zijn en dat vond ik fantastisch.

Matti’s keuze: de val van Chuck in Better Call Saul

Ik zal niet de enige zijn die Better Call Saul nog beter vind dan Breaking Bad. De spin-off haalt onverwacht zo’n hoog niveau en dat is net te danken aan je kennis van waar Jimmy uiteindelijk belandt. Vooral de ontwikkelende tragedie tussen Jimmy en Kim raakt mij, maar het beste aan het derde seizoen van Better Call Saul is een overwinning.

Tijdens de rechtszaak tussen Jimmy en zijn broer Chuck komt uit dat de ziekte van Chuck helemaal niet lichamelijk is, maar toch in zijn hoofd zit. Door het slimme plan van Jimmy heeft zijn broer een totale inzinking, wat tot de overwinning van Jimmy leidt. Acteur Michael McKean speelt de inzinken zo sterk dat je je zelf fysiek slecht begint te voelen. En toch, eindelijk krijgt Chuck wat hij verdiend heeft na zijn verraad.

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties