Naar jaarlijkse gewoonte staan de toplijstjes van 2017 bomvol steengoeie televisiereeksen. Het is een hele opgave om de ultieme toppers eruit te halen, maar toch probeerde onze redactie om de beste nieuwe en lopende reeksen op te lijsten. Dit zijn onze favoriete series van het afgelopen jaar!

Matti


Legion (FX)

Legion was de eerste televisieserie die ik zag in 2017 en het bleef ook mijn favoriet. De reeks herdefinieert het superheldengenre door zijn ijzersterke vertolkingen, de thematiek, ingewikkelde visuele spelletjes en vooral de tonnen aan creativiteit. Showrunner Noah Hawley (van ook Fargo) baseerde zich op de X-Men-comics over de zoon van Professor X. De samenhang met de films van X-Men is nog altijd niet duidelijk, maar wat ik wel weet, is dat ik al bijna een jaar ongeduldig zit te wachten op het nieuwe seizoen.

GLOW (Netflix)

Series (en films) moeten gevoelens opwekken. GLOW geeft je iets dat je niet vaak tegenkomt: energie. Elke aflevering zit boordevol kracht waardoor je zelf zin hebt om aan je eigen leven te timmeren, of toch op zijn minst eens een toertje te gaan joggen op een soundtrack vol glamrock. GLOW vertelt het ontstaansverhaal van een vrouwelijke bende worstelaars, vol glitter, glamour én humor. Het speelt daarmee keihard in op de eighties-rage, zonder zichzelf te verliezen in holle verwijzingen.

Love (Netflix)

Als GLOW het moet hebben van zijn energie, teert Love op herkenbaarheid. Je zou soms vergeten dat Micky en Gus elkaar nog maar enkele dagen kennen in de serie, want wij kennen het koppel al veel langer. De twee horen helemaal niet bij elkaar, maar doen toch zo hun best om dat zo te houden. Vertederend en hartverscheurend mooi.

Brooklyn Nine-Nine (FOX)

Sinds het verdwijnen van The Office, Parks and Recreation en How I Met Your Mother zou je soms denken dat er geen goeie sitcoms meer op televisie zijn. Brooklyn Nine-Nine bewijst het tegendeel. De flikkenserie met een uitgediepte cast groeide in een paar seizoenen uit tot het beste wat moderne televisie te bieden heeft en blijft sindsdien verbazingwekkend consistent, niet altijd gemakkelijk voor komedie. De mislukte cross-over met New Girl zie ik graag door de vingers, want een sitcom die geslaagd het onderwerp van politiegeweld durft aan te halen, hoort in elk toplijstje thuis.

Jeroen


American Gods

American Gods (Starz)

American Gods van Neil Gaiman moet wel het allerbeste zijn dat ik ooit gelezen heb, dus ik was begrijpelijk razend enthousiast toen ik hoorde dat het boek in 2017 bewerkt zou worden tot een televisieserie. Hoewel ik het niet per se eens ben met sommige wijzigingen van het verhaal, belichaamt de serie perfect de sfeer van het boek en werden we getrakteerd op heel wat memorabele scènes, zoals de openbaring van de god Odin of het krachtige Angry gets shit done van de Afrikaanse spinnengod Anansi. Onlangs raakte bekend dat showrunners Michael Green en Bryan Fuller het project zouden verlaten, dus het lijkt erop dat er woelig water voor de reeks in het vooruitzicht ligt. Laten we hopen dat het allemaal goed komt.

Big Mouth

Big Mouth (Netflix)

Big Mouth was voor mij de verrassing van 2017. De serie vliegt erg onder de radar en ik geef toe dat ik er nooit van gehoord zou hebben als mijn broer, die mijn zieke gevoel voor humor deelt, het me niet aangeraden had. Big Mouth volgt enkele kinderen die aan de grootste uitdaging van hun jonge leven beginnen: puberteit. De reeks is grof, gestoord, expliciet en… hilarisch. Vooral de hormone monsters Maurice en Connie, die het hoofd van hun jonge beschermelingen/slachtoffers op hol brengen, zijn om je mee dood te lachen. Bovendien slaagt de serie, als je de grove en overdreven humor even wegdenkt, erin de onzekerheden, verwarring en moeilijkheden die met het volwassen worden gepaard gaan, best goed in beeld te brengen.

Stranger Things 2

Stranger Things (Netflix)

Ik sta altijd wat sceptisch tegenover sequels of tweede seizoenen van een verhaal dat netjes afgerond is. Stranger Things vond ik fantastisch, dus begon ik met gemengde gevoelens aan Stranger Things 2. Zouden ze gewoon het succes uitmelken? Mijn bezorgdheid was onnodig: Stranger Things 2 heeft alles wat van de eerste reeks zo’n absolute topper maakte: de typische eighties-sfeer, de geweldige personages en het Lovecraftiaanse sfeertje. En Sean Astin in zijn meest adorkable rol aller tijden! Ik heb het hele seizoen op een enkele dag gebinged en ik heb er nu alle vertrouwen in dat de gebroeders Duffer ook het derde seizoen, dat in 2018 verschijnt, tot een goed einde zullen brengen.

Game of Thrones

Game of Thrones (HBO)

Voorheen begaf deze successerie zich slechts voorzichtig op terrein dat de boeken nog niet betreden hadden, maar in dit voorlaatste seizoen steekt ze de boekenreeks finaal voorbij. Dat merk je aan het ontzettende tempo. Er is weinig tijd meer voor subplots. Alle personages verzamelen zich rond de grote hoofdrolspelers in het conflict dat de toekomst van Westeros zal bepalen, wat zorgt voor onverwachte ontmoetingen en opmerkelijke interacties. Ook de actie wordt steeds indrukwekkender: oorlogen tussen statige koningen en heren lijken op kinderachtig gekibbel vergeleken met de strijd tussen de doden en de levenden, tussen wights en draken en tussen IJs en Vuur.

Anfie


Chef’s Table (Netflix)

Tussen al het fictie-geweld hier wil ik toch ook even een lans breken voor een non-fictiereeks. Netflix heeft voor zo ongeveer elke hobby of liefhebberij een eigen reeks, en voor fans van eten (en koken) is Chef’s Table altijd de moeite. In elke aflevering volgt de serie één van de beste chefs ter wereld, die vertellen over wat hen gemaakt heeft tot wie ze zijn en hoe wie ze zijn zich vertaalt op het bord en in het restaurant. Er is een wijde waaier aan chefs, van een boeddhistische non over een kanker-overlever tot absolute supersterren. Visueel wordt de reeks gespekt door foto’s van de borden van het restaurant, en ik blijf maar watertanden. There is no love more sincere than the love of food.

The Crown (Netflix)

Koninginnen en prinsessen, het spreekt toch een beetje tot de verbeelding. Met The Crown krijgen we een verhaal waarin feit en fictie prachtig, haast onzichbaar door elkaar verweven zijn. Het tweede en laatste seizoen met Matt Smith en Claire Foy mocht er zeker weer wezen, al kan het tempo wel iets omhoog. De muziek was net zoals vorig jaar absoluut briljant, om van de decors en kostuums nog maar te zwijgen. Netflix investeert fors in deze serie, en dat is er ook duidelijk aan te zien. Ik denk dat The Crown een van de meest tot in de puntjes afgewerkte reeksen van de laatste jaren is.

Tabula Rasa (Eén)

Dit jaar heeft één het beste van zichzelf gegeven op zondagavond. Het jaar werd in schoonheid afgesloten door Tabula Rasa. Met een ambitieuze reeks over een vrouw die na een ongeval met geheugenverlies kampt, toonde de publieke omroep aan dat het niet altijd makkelijke tv moet zijn. De credits alleen al zijn een kunststukje, en de plottwists en de onverwachte ontknoping zijn zorgvuldig opgebouwd. Het is er eigenlijk zelfs eentje om te bingen. De dubbele afleveringen na het wegvallen van Twee tot de Zesde Macht hebben voor mij de reeks eigenlijk nog beter gemaakt, en ik zou ze nog wel eens helemaal durven bekijken.

Beau Séjour (Eén)

Eén is het jaar ook bijzonder stevig gestart met Beau Séjour op zondagavond. Kato wordt op een dag wakker en blijkt dood te zijn. Dat is de basispremisse van deze whodunit, maar de reeks gaat veel dieper dan dat. 7 mensen kunnen haar ook nog zien, en die interacties zijn heel bepalend voor de reeks. Het samenspel tussen Kato en de mensen die haar niet meer kunnen zien is eigenlijk het mooiste aan de reeks. De wanhoop waarmee ze met haar moeder in contact probeert te komen, bijvoorbeeld, was prachtig geacteerd. Als je deze gemist hebt, geen stress, ze staat integraal op Netflix. 

Taboo (BBC)

Ook van BBC hebben we dit jaar een hele reeks kunststukjes gekregen: van SSGB over Apple Tree Yard tot Gunpowder enkele weken geleden, qua series kun je hen best in de gaten houden. Om het jaar mooi af te ronden heb ik hier toch voor Taboo gekozen: het was een van de zaken waar ik naar uitkeek in 2017. Bij het terugblikken zijn mijn verwachtingen ingelost: het was een stevige reeks, die een perfecte combinatie maakte tussen geschiedenis en esotherie. Tom Hardy schreef, producete en acteerde, maar de hele cast was fabuleus. Ik ben eens benieuwd of we nu al dan niet nog een vervolg voorgeschoteld zullen krijgen.

The Good Place (NBC/Netflix)

Het tweede seizoen van The Good Place gaat verder na de grote plottwist in de vorige seizoensfinale. Zonder al te veel spoilers is dit duidelijk een goede beslissing geweest. The Good Place staat of valt met de banter tussen de hoofdpersonages, en in dit tweede seizoen blijft Kristen Bell koningin van de sarcastische oneliners. Alles is anders, maar de relaties tussen de hoofdpersonages blijven goud waard. Het is dan ook bullshirt dat we weer belachelijk lang moeten wachten op de tweede helft van deze forking geweldige reeks.

Louis


Crazy Ex-Girlfriend (The CW)

Crazy Ex-Girlfriend zit ondertussen in zijn derde seizoen, en wat voor één. In het eerste seizoen maakten we kennis met Rebecca Bunch. Een slimme dame die halsoverkop verhuist naar West Covina, een jeugdliefde achterna. Maar het is een stuk genuanceerder dan dat. In het tweede seizoen zien we Rebecca alles doen om toch maar die jeugdliefde te veroveren. Maar eens hij haar aan het altaar laat staan start de derde reeks. We volgen nog steeds Rebecca op muzikale wijze, het is nu eenmaal een musical doorheen haar emoties die dat met zich meebracht. En we zien ze spiralen totdat ze geen andere uitweg meer ziet. En dat maakt de reeks zo sterk. De emotionele naslag die de personages voelen, voelen we honderd procent mee. Gelukkig zoekt Rebecca hulp en krijgen we nu een waarheidsgetrouwe maar emotionele, met ups en downs gaande revalidatie te zien.

Jane The Virgin (The CW)

Na een dipje in het derde seizoen is Jane The Virgin er weer doorgekomen en is nu ook aan een sterke vierde reeks afleveringen bezig. Het derde seizoen eindigde met de dood van Janes man Michael, en dat heeft, buiten een tijdssprong, zijn barsten achtergelaten in Janes gemoed. Zo staat ze in het begin zeer weigerachtig tegenover een nieuwe relatie met haar jeugdliefde Adam. Maar de reeks is net zoals bij Crazy-Ex en Riverdale maar zo goed als zijn acteurs, actrices en chemie die ertussen hangt. De familie Villanueva, abuela Alba, Xiomara en Jane, spelen zo goed op elkaar in dat je eigenlijk zelfs een aflevering zou kunnen bekijken waar zij drie gewoon samen op een bank zitten en wat keuvelen over het leven. Dat warme leven in Miami is trouwens zeker niet saai. Het blijft een telenovela met de ene plottwist na de andere.

Riverdale (The CW / Netflix)

Riverdale’s eerste seizoen was de ontdekking van het jaar. Lees maar eens na in onze Pilot Potential. De belangrijkste zaken die deze reeks zo goed maken zijn voornamelijk de vormgeving en de chemie tussen de castleden. Het verhaal van het eerste seizoen zat ook goed ineen. Helaas zit het tweede seizoen wat in een dipje. De reeks heeft namelijk meer afleveringen gekregen dit seizoen waardoor het allemaal wat trager gaat. Maar buiten dat blijft het geweldig om de avonturen van Jugheid, Archie, Veronica en Betty te bekijken doorheen het pastelkleurige Riverdale.

Claws (TNT)

Wat krijg je als je het reilen en zeilen van een nagelsalon samengiet met de Russiche maffia en het louche clubleven van Florida? Het speciale, maar intrigerende Claws, een reeks die me wel verrast heeft dit jaar. Ook hier speelde de vormgeving van alles wel weer een grote rol. Maar nog meer dan dat is het vooral Niecy Nash (Scream Queens) en Carrie Preston (True Blood) die de show stelen als respectievelijk Desna en Polly. Desna is de grote baas van het nagelsalon. Polly is haar beste vriendin die in de gevangenis heeft gezeten en nu vrij is met een enkelband. De reeks zelf durft ook risico’s te nemen. Het kan soms allemaal wel wat extreem lijken maar de show behandelt het allemaal met zo’n flair dat je er gewoon in meegaat en geniet van dat uurtje verhaal per week.

Elien


seriesbll

Big Little Lies (HBO)

Ik kijk niet zo heel veel recente televisie tegenwoordig, omdat ik nog tamelijk veel opneem op mijn digicorder en dus minder tijd overhoud voor andere platformen. Maar in februari volgde ik toch Big Little Lies op Play More van Telenet. Want mijn fave Reese Witherspoon doet erin mee en producete de serie. De rest van de cast is ook top en de serie is gebaseerd op een bestseller. En ja hoor, de serie bleek snel een fenomeen te worden. Complexe, uitgediepte vrouwelijke personages die het scherm domineren en al even complexe relaties hebben onderling en met de mannen in hun leven: wat een verademing. Dat er ook nog een moordmysterie en tijdssprongen zijn, is mooi meegenomen, maar uiteindelijk draait de serie daar niet om. Zulk sterk materiaal voor vrouwen in een jaar waarin we hoogtes en laagtes hebben gekend, kan ik alleen maar lof geven.

serieskeepers

The Keepers (Netflix)

Dit jaar werd ik op tv-vlak meer en meer aangetrokken door non-fictie en reality. Netflix maakte dit jaar mijn favoriete docureeks,The Keepers. Daarin onderzoeken de makers een op het eerste zicht eigenaardige maar niet erg spraakmakende moordzaak op een non. Zuster Cathy Cesnik werd ontvoerd en vermoord op de terugweg van een winkelcentrum. Maar alles wijst erop dat haar moord een onderdeel is van een groter complot. Cathy had namelijk weet gekregen van een seksueel misbruik door priesters op de school waar ze werkte. We volgen een aantal oud-leerlingen van Cathy die na afwijzing door de politie dan maar zelf op onderzoek trekken. Deze docureeks is meesterlijk gemaakt, ziet er goed uit én is relevanter dan ooit. Het portret van Cathy bewijst ook dat één persoon wel degelijk een verschil kan maken, en hoe gevaarlijk dat soms is. The Keepers is vaak huiveringwekkend en triest, maar deze serie moet je gezien hebben.

serieskimmy

Unbreakable Kimmy Schmidt (Netflix)

Comedyseries zitten in de latere seizoenen vaak in een dipje, maar Unbreakable Kimmy Schmidt wankelt niet in het derde seizoen. De sitcom blijft fris en weeft verschillende verhaallijnen voor verschillende personages mooi door elkaar. Kimmy besluit om een diploma te halen en doet dat met haar gewoonlijke optimisme. Maar gelukkig blijven de scenaristen nuance in het personage houden, en leert ze nog steeds omgaan met haar verleden. Ook Titus en Jane groeien als personages en Lillian wordt uit haar isolement gehaald. Unbreakable Kimmy Schmidt blijft daarbij wel even hilarisch en witty als altijd. En er was dit jaar misschien wel een eerbetoon aan Beyoncé dat het internet overspoelde…

thomas

Thomas Speelt Het Hard (Canvas)

Een van de meest verrassende reeksen van dit jaar kwam van Canvas. Presentator en voormalig conservatoriumstudent Thomas Vanderveken ging een jaar geleden de uitdaging aan om een pianoconcerto van componist Edvard Grieg te brengen in Muziekcentrum De Bijloke. Dat concerto is een van de moeilijkste pianostukken om te spelen. Ik vond dit een heel inspirerend programma. Als muzikaal persoon die helaas nooit een instrument heeft leren spelen, vond ik het geniaal om te zien wat je kan bereiken op een jaar tijd. De lessen en interviews met toppianisten waren voor de kijker al even indrukwekkend als voor Vanderveken: ik kan klassieke muziek nu meer appreciëren. Iemand vol passie op het scherm zien is altijd leuk, en hij toont zowel de positieve als negatieve kanten van zijn uitdaging. Uiteindelijk brengt hij zijn passie meer dan over, en heeft hij mij zin gegeven om ook iets muzikaals te ondernemen in 2018. Bedankt, Thomas!

Jana


Agents of S.H.I.E.L.D. (ABC)

Voor wie mij volgt op Twitter wordt het stilaan voorspelbaar, maar ook dit jaar is het gewoon waar: Agents of SHIELD is the best. In 2017 kregen we de laatste twee pods van seizoen vier (LMD en the Framework) en de eerste vijf afleveringen van seizoen vijf. Alleen al in deze delen bewijst AoS dat het een plaats verdient bij de beste comicbookseries van het moment. Als je robots en een alternatieve realiteit, onderwerpen die toch al vaak de revue zijn gepasseerd, nog vernieuwend en boeiend kan brengen, verdient dat op zich al een pluim. Álles zat echter goed: de scripts, het acteren, de visual effects, de muziek, … Door bepaalde easter eggs en verwijzingen naar vroeger, besef je pas hoe ver de personages zijn gekomen. Ook het vijfde seizoen is sterk begonnen door de personages deze keer in een volledige nieuwe omgeving te droppen: spaaaace. Vanaf nu wordt AoS pas echt een sciencefictionserie en ik kan niet wachten om te zien hoe het mijn favoriete team daar vergaat in 2018 (en hopelijk beyond).

Kinderen van de collaboratie (Canvas)

Aangezien veel fictie die hier op tv uitgezonden wordt niet is uitgekomen in 2017, voeg ik een non-fictiereeks toe aan het lijstje. Het aanbod was groot op alle zenders en dus heb ik er dit jaar veel gezien, maar deze reeks is me toch het meeste bijgebleven. Wanneer je over WOII hoort, gaat het meestal over de soldaten en de slachtoffers die geleden hebben onder het regime. Deze reeks laat echter ook een andere kant zien die meestal maar kort wordt aangehaald in de geschiedenislessen: de collaboratie van de Vlamingen met de Duitsers. De nu (meestal) gepensioneerde kinderen van de collaborateurs blikken terug op hoe die samenwerking hun leven heeft beïnvloed en veranderd. Het is bij momenten aangrijpend en moeilijk om te horen hoe sommigen onder de keuze van hun ouders leden of er volledig achter stonden. Want ja, de reeks laat beide kanten zien, en dat is op z’n minst verfrissend. Erg pakkend is de voorlaatste aflevering waarin de kinderen terugblikken op de beeldvorming van de Holocaust in Vlaanderen. Daarin doen enkele getuigen toch verrassende uitspraken.

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties