In het Cordon samen met scenarist Carl Joos

0

We zitten pal in het tweede seizoen van Cordon, onze Vlaamse apocalyptische tv-reeks. Het gebeurt zelden dat ons klein landje het aandurft om zo’n grimmige reeks op de buis te brengen, onterecht uiteraard. Het lijkt soms dat de visuele fictie uit eigen bodem volledig onttrokken is uit eenheidsworst. Vanuit dat standpunt springt Cordon in het oog en net daarom zaten we even samen met scenarist en bedenker van de reeks: Carl Joos.

Een geluk dat we de tijd krijgen om onze vragen te stellen want mr. Joos is een drukbezet man. Wanneer we hem contacteren zit hij tussen 2 mastodonten van projecten en de deadline komt nader met rasse schreden. “Ik zit tegen twee deadlines aan te hinken. Eentje voor Ritual – het vervolg op “De Behandeling” en een treatment voor een nieuwe serie. Eigenlijk mag ik niet uit m’n schrijfhok.”

Besmette krantenartikels

Sowieso bedankt om de tijd te nemen! Laten we beginnen bij het begin: Zelden krijgen we een reeks die het post-apocalyptische genre in onze Vlaamse steden durft aansnijden. Hoe ontstond het idee?

Soms krijg ik een idee, of zie ik iets op straat wat me triggert. Als ik dan geen tijd heb om het uit te werken – wegens te druk met andere dingen – krabbel ik het neer en gooi ik het in een speciale schuif van mijn bureau, met de bedoeling er later misschien iets mee te doen. Ook beelden die mij raken of interessante artikels belanden in die schuif. Dit is ondertussen al een digitale schuif geworden.

Het idee voor Cordon ontstond door twee artikels die ik – met enkele jaren tussen – gelezen had. Het ene ging over een Rotterdams labo dat uitgetest had hoeveel mutaties er nodig waren voor een dodelijk vogelgriepvirus om over te springen op mensen. Dat waren er drie. Weliswaar exact die drie mutaties en in exact die volgorde, wat de kans dat ze in de natuur gebeuren uiterst miniem maakt, maar toch. Het labo had de proef op de som genomen, het virus gecreëerd, getest en dan terug vernietigd.

Het andere artikel ging over een labo dat – om tijd te winnen en administratieve rompslomp te vermijden – virussen met een gewone pakjeskoerier opstuurde. Die twee artikels hebben een tijdje in mijn schuif gelegen en mekaar “besmet”. Toen ik mijn schuif opruimde, zag ik meteen hoe ik ze kon combineren.

Vanwaar het idee om Antwerpen als setting te gebruiken?

Antwerpen lag voor de hand omdat ik er gestudeerd heb en de stad goed ken, maar vooral door de aanwezigheid van het Instituut voor Tropische Geneeskunde in het midden van de stad – een overblijfsel van de haven waarvan de dokken vroeger tot in het hart van de stad kwamen.

Cordon in Antwerpen

Het 2e seizoen draait rond een transitzone voor de mensen in het cordon – foto door Christophe Nuyens

Antwerpen kende u van uw studentenperiode, maar ik kan me voorstellen dat uw algemene kennis van superbacteriën nogal…gelimiteerd was? Hoe pakt u zo’n wetenschappelijk onderwerp aan als schrijver?

Wel, ik ben nogal wetenschappelijk aangelegd en lees vaak en graag wetenschappelijke bijdragen, de samenvattingen voor dummy’s in de algemene pers uiteraard. Ik ben dan één en ander gaan opzoeken, jawel, op internet, en daarmee heb ik de grondslag gelegd voor het gedrag van het virus, dat ik ook een beetje als een primitief personage beschouw. Later ben ik hiermee naar het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen gestapt om na te gaan of het verhaal in de werkelijkheid enigszins denkbaar was. Ik ben daar samen met producent Gunter Schmid hartelijk ontvangen door de directeur Professor Bruno Gryseels, die ons binnen heeft geleid in zijn wereld – neem dat gerust letterlijk want het “Tropisch Instituut” zoals het in de volksmond heet, is wereldwijd actief en heeft wereldfaam. We konden met al onze vragen in het instituut terecht en hebben er ook heel wat scènes gedraaid.

Het eerste seizoen

Cordon was oorspronkelijk voorzien voor 1 seizoen, maar we kregen een heel open einde. Had u al mogelijke verhaallijnen voor een 2e seizoen in gedachten bij het schrijven van de finale?

De reeks was eindig. Voor mij stond het liefdesverhaal centraal en de eerste twee scènes die ik in mijn hoofd had, waren de openingsscène en de eindscène: aan het begin aarzelt Jana om zich te binden en mee te verhuizen naar Lex’ wereld. Aan het eind levert Lex het ultieme liefdesoffer door mee te gaan in Jana’s wereld.

Cordon

Duschamp bespreekt de toekomst van het Cordon – door Christophe Nuyens

Maar toen kwam de vraag voor een tweede reeks…

Toen de vraag kwam van VTM en Eyeworks om een tweede reeks te maken, heb ik eerst een week nagedacht of er nog genoeg interessante verhaalstof zat in het Cordon. Ik had ook nog een paar verhaallijnen die ik graag in het eerste seizoen had uitgewerkt, maar waarvoor toen geen plaats was (de groep mensen die mekaar vinden in de religie). En vermits het echte Instituut voor Tropische Geneeskunde letterlijk een muur deelt met de gevangenis in de Begijnenstraat, leek het mij logisch om daar ook eens een kijkje te nemen na 30 dagen. Bovendien bleven een aantal personages na seizoen 1 in lastige omstandigheden achter… dus na een week had ik voldoende ideeën om ja te zeggen.

Het eerste seizoen eindigde, in mijn ogen, met een iconisch einde: Lex die te paard richting het onbekende stapt. Een beeld dat me heel erg deed terugdenken aan The Walking Dead. Ik weet dat u een fervente stripliefhebber bent, in welke mate heeft Robert Kirkman’s epos u geïnspireerd?

Ik ben inderdaad – met periodes – een gulzige striplezer. Ik ben lid van het fantastische initiatief ’t Vlaams Stripcentrum in Wilrijk, waar je een onvoorstelbaar grote collectie strips kan uitlenen. The Walking Dead heb ik niet gelezen – zombies zijn niet mijn ding. Vampieren daarentegen. Het paard was een last-minute ingeving van de regisseur. En het is niet zo onlogisch als men zou denken. In het stadscentrum rijden een aantal toeristen-koetsen. Waar zijn die beesten gebleven? Achteraf had ik nog een scène bedacht voor de tweede reeks, waarin iemand zo’n achtergelaten koetspaard te eten gaf. Maar daar was geen tijd voor. We hebben het maar zo gelaten. Als men dat als absurde toets wilt zien, so be it.

Aandacht voor de acteur

Het 2e seizoen introduceert een handvol nieuwe, boeiende personages zoals Duchamp, militair Idriss en “De goede moordenaar’ Robert. Waar blijft u de inspiratie halen?

Letterlijk overal. Ik ben een spons die constant indrukken, flarden van gesprekken, feiten, houdingen, conflicten, gedragingen in mij opzuigt. En wanneer ik knijp komen er altijd dingen naar boven. Ik heb ook een prikkelbare en overactieve verbeelding – wat in alle andere beroepen dan het mijne een serieuze hinderpaal zou zijn. 

Cordon - Carry Goossens

Om even terug te keren naar Robert. Deze wordt vertolkt door Carry Goossens, een rol die mijlenver ligt van de komische rollen waar hij om gekend is, maar het wérkt. Had u hem in gedachten voor deze rol? Heeft u enige zeg in casting?

We hebben de cast samen besproken met regisseur Eshref Reybrouck en producent Gunter Schmid – die heel veel ervaring heeft met casting.  Als ik het mij goed herinner was Carry een voorstel van Gunter. Die mogelijkheid was eerlijk gezegd niet bij mij opgekomen – ik tracht sowieso niet aan acteurs te denken bij het uitschrijven om de personages puur te houden. Maar ik zag meteen het potentieel van het voorstel. En het is heel goed uitgedraaid. 

Absoluut. Wat deze personages gemeen hebben, en dit zie ik terug in al je werk, is een sterke diepgang. Zelfs de kleinere rollen krijgen de nodige aandacht. Eigenlijk is bij Cordon de epidemie maar een kapstok om heel menselijke verhalen te vertellen.

Als ik zo’n concept uitwerk, begin ik mij voor te stellen hoe de mensen in mijn buurt zouden reageren op de gebeurtenissen. Ik heb bijna mijn hele leven in dezelfde straat gewoond in het Hemiksemse gehucht Kerkeneinde, en heb er heel wat mensen diepgaand leren kennen, met hun hele voorgeschiedenis, hun ouders, grootouders… Ik denk altijd dat dit een enorm voordeel is geweest voor de manier waarop ik mensen neerzet. Bovendien heb ik heel veel respect voor acteurs, ook en zeker in de kleine rollen, waar ze maar enkele minuten schermtijd hebben om een personage neer te zetten. Ik wil hen graag ook iets te spelen geven.

Ging het daarom verkeerd bij ‘Containment’, de remake van Cordon werd dit voorjaar uitgezonden op de Amerikaanse CW? De reacties waren behoorlijk verdeeld. De reeks kreeg uiteindelijk geen 2e seizoen. Het heeft eigenlijk nooit het niveau gehaald van het origineel.

Ik moet bekennen dat ik ze niet gezien heb. Ik was te druk met andere dingen bezig en de link die ze me hadden doorgestuurd werkte niet.

Dan komen we al aan onze laatste vraag: Doorheen de jaren heeft u een behoorlijk palmares verzameld: In Vlaamse Velden, De Zaak Alzheimer, Broken Circle Breakdown. U hebt al meerdere prijzen op uw naam staan, maar voor het grote volk blijft u een nobele onbekende. Een groot verschil met Amerika, waar Vince Gilligan en Aaron Sorkin meer in de spotlight komen. Een spijtige zaak of prefereert u die rust?

Enerzijds wel spijtig, maar anderzijds ook heel begrijpelijk. De klassieke media zijn heel sterk gefocust op sterren. We zitten in een beeldcultuur, en enkel wie in beeld komt krijgt aandacht. Hetzelfde kan gezegd worden van monteurs en cameramensen. Ik voel wel dat je als onbekende veel meer moeite moet doen om wat te kunnen wegen op het hele proces. Maar in de schaduw is het goed toeven.

Hopelijk vond je het toch aangenaam om eventjes in de spotlight te staan. Bedankt voor je tijd!

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties