In deze tijd waar de ene shonen na de andere de revenue passeert, is het niet vanzelfsprekend om als zoveelste nog het verschil te maken. Nanatsu no Taizai (The Seven Deadly Sins) is één van die vele shonens en ja, hij is cliché en klassiek op bijna elk vlak: overpowered personages die elkaar het hoofd bieden in absurde gevechten, het aankondigen van moves, een nogal nutteloze vrouwelijke companion, blatante fanservice…- niets dat op het eerste zicht extraordinair lijkt. Ik besloot het echter een kans te geven al hield ik mijn hart vast toen ik zag dat het een A-1 Pictures-productie was. A-1 gaat wel vaker hand in hand met de nodige controverse; het zou niet de eerste anime zijn waar ze erin slagen het bronmateriaal grondig te verknoeien (never forget: Magi & Blue Exorcist) of eerder lui en goedkoop te werk gaan. Gelukkig is dit hier niet het geval, wat ongetwijfeld ook te danken valt aan de ervaren hand van regisseur Tensai Okamura (bekend van onder andere Darker Than Black, Soul Eater en NGE).

Het verhaal speelt zich af in Brittania (waar hebben we dat nog gehoord…) waar prinses Elizabeth op zoek gaat naar de Seven Deadly Sins, een mysterieuze groep van ex-Holy Knights, om haar te helpen in de strijd tegen de huidige Holy Knights die het koninkrijk hebben overgenomen en haar familie gegijzeld houden. Elizabeth strompelt in haar zoektocht ‘The Boar Hat’ (letterlijk een hoed gedragen door een gigantisch groen everzwijn) binnen, een bar die toevallig blijkt uitgebaat te worden door Meliodas ‘Dragon’s Sin of Wrath’, de kapitein van de Sins. De kern van het verhaal draait rond de avonturen en reizen van Elizabeth en Meliodas die op zoek zijn naar de andere leden van de Sins.

hawk_mother_and_boar_hat_by_parntawan-d74hnnr

The Boar Hat

De start van de serie is vrij traag en niet bepaald heel boeiend te noemen. De eerste episodes zijn niet meer dan generische rally-up-the-gang shonen-actie met ongeïnspireerde en zelfs irritante fanservice waar bijvoorbeeld Meliodas om de zoveel tijd aan Elizabeth haar borsten zit of onder haar rok kijkt.Het feit dat Meliodas eruit ziet als een 12-jarig kind, schept daar nog wat awkwardness bovenop. Er is weinig tijdens deze eerste episodes dat de premisse geeft voor een beter vervolg, en toch. Het tij begin te keren rond episode 7. Alles schakelt een versnelling hoger, de fanservice begint weg te zakken (praise the lord!) en we krijgen een eerste in een rij flashbacks van één van de leden, namelijk de onsterfelijke Ban ‘Fox’s Sin of Greed’.

Meliodas die onder de rok van Elizabeth kijkt , we zijn letterlijk 1 episode ver..

Meliodas die onder de rok van Elizabeth kijkt , we zijn 1 episode ver..

Hoewel de flashbacks eerst al even cliché lijken, geven ze uiteindelijk goed de achtergrond en motieven weer en weten ze een geloofwaardig emotioneel gewicht te hangen aan de Sins en hun onderlinge relaties. Bij Ban kom je bijvoorbeeld te weten waar zijn onsterfelijkheid vandaan komt en wat zijn verhouding is met King (een ander lid van de Sins). Dit draagt bij tot kleurrijke personages die elk hun eigen belichting krijgen, zowel bij de protagonisten als de antagonisten. De focus wisselt af wanneer er iemand nieuw wordt geïntroduceerd maar dit leidt niet tot het wegzakken van secundaire personages. Er valt altijd iets nieuw te ontdekken over hun achtergrond of powers waardoor ze relevant blijven, zich ook verder ontwikkelen en niet overkomen als stunts zoals wel vaker gebeurt in gelijkaardige anime. Hoewel typisch shonen simple-minded, is onze cast talrijk, levendig en komisch genoeg om entertainend te zijn. Eén uitzondering is wellicht Elizabeth. Ondanks dat ze zo belangrijk is, krijgt ze weinig ruimte tot ontwikkeling en achtergrond. Na een tijd wordt het gewoon frustrerend wanneer Meliodas voor de zoveelste keer de perv uithangt en Elizabeth hem blijft aanbidden als een ridder op het witte paard, terwijl het duidelijk is dat ze zijn perversiteiten niet kan appreciëren. Desalniettemin krijgt de serie na een moeizame start toch uiteindelijk een goeie pacing te pakken. Waar shonen-anime vaak opzettelijk wordt gerekt met vertragingen en fillers om er zoveel mogelijk uit te kunnen slaan, winden ze er hier geen doekjes om en krijg je weinig downtime om verveeld te geraken.

Ban in gevecht met een demon in de Fountain of Youth.

Ban in gevecht met een demon in de Fountain of Youth.

Bij een kleurrijke cast, hoort een kleurrijke animatie. Dan bedoel ik niet in de kwaliteit of het palet per se (hoewel deze uitstekend zijn) maar ook in de individualiteit van elk personage. Er is duidelijk aandacht aan gespendeerd om ze variatie te geven, zij het Bans delinquent gezicht, Dianes titanische voorkomen of Gillthunders koude uitdrukking. De animatie in zijn geheel is één van de beste troeven van de serie. Het is duidelijk dat geen moeite gespaard werd om zowel de locaties, personages als actiescènes zo goed mogelijk over te nemen vanuit de manga (+50 scene points voor A-1). Weinig tot geen off-models en gevechten zonder al teveel stille, hergebruikte beelden, maken het dynamisch en aangenaam.

Gilthunder die zich klaarmaakt om een speer letterlijk 10 kilometer ver te gooien ( for real)

Gilthunder die zich klaarmaakt om een speer letterlijk 10 kilometer ver te gooien.

De soundtrack viel onder de bekwame hand van Hiroyuki Sawano (bekend van onder andere Attack on Titan, Guilty Crown , Blue Exorcist). Vele tracks worden vaak hergebruikt maar passen goed bij de scènes zonder repetitief en vervelend te worden. Vooral bij de actiescènes zorgt de muziek voor een nodige dosis pump it up en is die vooral sferisch goed geplaatst. De openings- en eind-theme zijn degelijk, ritmisch vrij generisch maar ze passen goed bij de sfeer van de serie, niet zoals bij vele andere waar de themes er vaak helemaal naast zitten en je ze liever overslaat. De voice-acting is solide, past goed bij elk personage en voelt niet geforceerd aan.

Nu, als we gaan kijken naar het algemene plot en de ‘twists’, begint de serie zichzelf te verliezen en houdt het op momenten gewoon geen steek. Als je elke gebeurtenis op zichzelf bekijkt, scheelt er op zich weinig mee. Maar als je het in het groter plaatje plaatst, merk je weinig consistentie in zijn geheel. Het lijkt alsof eender wat op eender welk moment kan gebeuren, niet omdat het past in het verhaal maar gewoon omdat het kan en cool klinkt. Sommige personages zijn op het eerste zicht niet wat ze lijken. ’Dat is positief’ hoor ik je denken. Wel, hier niet echt. Op een bepaald moment is er een dwerg die blijkt een gigantisch bebaarde man te zijn, die blijkt een kleine fee in vermomming te zijn, die blijkt een lijk gecontroleerd door een Holy Knight te zijn, die op zijn beurt dan weer een evil demon blijkt te zijn…en dat is dan nog maar één voorbeeld. Iedereen heeft graag twists maar holy hell, laten we niet gaan overdrijven. Zo een nonsens past gewoon helemaal niet bij het drama en de ernst van de overkoepelende gebeurtenissen. Ook zijn de powers van de personages all over the place, worden ze bijgeschaafd en uitgevonden wanneer het de situatie past, genezen wonden magisch in luttele seconden… Dit geeft de serie een te groot random gevoel en maakt het uiteindelijk moeilijk om serieus genomen te worden.

 

67%
67%
Matig

Op het einde van de rit is Nanatsu no Taizai een battle shonen met een heleboel clichés en weinig vernieuwing. De sterke animatie, diverse personages en goede pacing kunnen de serie niet redden van een uiteindelijk teleurstellend avontuur met weinig consistentie in zijn algemene plot, een frustrerend hoofdpersonage, nutteloos irritante fanservice en te veel willekeurigheid. De serie krijgt volgend jaar een tweede seizoen, wat een en ander kan rechtzetten, maar het eerste seizoen slaagt er alvast niet in om uit te blinken .

  • Verhaal
    5
  • Personages
    7
  • Animatie
    7.5
  • Soundtrack
    7.3
Share.

About Author

Nick

Houdt van muziek luisteren maar vooral zelf maken. Het spenderen van een ongoddelijk aantal uren anime en films kijken & games spelen is daarnaast het tijdverdrijf bij uitstek.

Reacties