JRPG’s, een genre zo doordrenkt in het Japanse erfgoed, dat Japan het eerste woord in de afkorting zelf is. In het genre zitten talrijke games die continu de hemel in geprezen worden. Zo kent iedereen wel de stokoude franchise Final Fantasy. Ook de Dragon Quest-reeks en de diepgaande Chrono Trigger genieten van deze welverdiende faam. Men durft echter al regelmatig eens over The Legend of Heroes kijken. Dat deze reeks nooit even succesvol is geworden, valt misschien wel op als je ziet dat maar negen van de zestien games uit de reeks succesvol de overstap naar de westerse markt hebben gemaakt. Uitermate jammer, want uitgever Nihon Falcom slaagt er keer op keer in om puik werk te leveren. Nu ook niet anders met de tweede Trails of Cold Steel game.

The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel II

Ontwikkelaar: Nihon Falcom
Uitgever: Nihon Falcom
Platform: Playstation 4
Aantal spelers: 1
Release: 11 november 2016
Reviewcode gekregen via uitgever.

Deze diashow vereist JavaScript.

This time in Trails of Cold Steel

Opnieuw trek je het schoeisel aan van het hoofdpersonage Rean Schwarzer. Deze schoolgaande knaap ontwaakt op een berg na een maand durende siësta. Waarom hij hier ligt te verkommeren, dat kun je steken op zijn voormalige klasgenoot. Beiden verkregen gedurende loop van de eerste Trails of Cold Steel hun eigen “knight”, reusachtige mechs. Wanneer de twee het tegen elkaar uitvochten tijdens het slot, slaagde je ex-klasgenoot er moeiteloos in om die van jou bijna tot een hoop schroot te verbouwen. Al een geluk dat de Artificial Intelligence in jouw eigen mech aan de alarmbel trok en met zijn laatste krachten richting de bergen vloog om de veiligheid op te zoeken.

Een maandje later ontwaak je dus op de berg, en naast je mech zit er ook een pratende kat op jou te babysitten. Na even samen te recapituleren, trek je met de viervoeter terug naar het bewoonde gedeelte van het enorme keizerrijk Erebonia, een land met een enorme mengelmoes van verschillende thema’s. Zo wonen de burgers in middeleeuwse gebouwen, maar de soldaten patrouilleren met blaffers in hun handen en rijden rond achter het stuur van tanks en jeeps. Daarnaast zijn er ook nog steampunk luchtschepen gereserveerd voor de aristocratie, en de fauna en flora zijn min of meer de stereotiepe fantasy monsters en planten.

Je hebt nu die Frankenstein-achtige mengelmoes van concepten, maar wat gebeurt er nu warempel allemaal in dit apenland? (Een vraag die in België ook toepasselijk is). Wel, er is een burgeroorlog gaande, en jij en je klasgenoten zitten er middenin. Om eruit te geraken, is het aan jou om de schobbejakken te stoppen. In deze setting is dat de megalomane nobiliteit, die keer op keer stokken in de wielen van de rechtschapen rebellen willen gooien. De burgeroorlog is één ding, er komt natuurlijk ook nog wat meer bij te kijken. Want waar komen al die reusachtige stalen reuzen nu feitelijk vandaan? Voeg daar nog eens het mysterie rond de identiteit van Rean’s echte ouders aan toe en je bent vertrokken aan een meeslepend avontuur.

Trails of Cold Steel

Natuurlijk is alleen ook maar alleen en ben je gedwongen om de eerste twintig uur een geavanceerde versie van verstoppertje te spelen met je mede-studenten. Deze zijn namelijk verborgen over heel het rijk. Zonder hen zou het anders wat eenzaam zijn, en een pak moeilijker. Iedere man (of vrouw) telt op het strijdtoneel!

Helaas vallen sommige personages in klassieke JRPG-hokjes. Dit is een spijtig zij-effect dat je vaak hebt met zo’n uitgebreid roster. Een ander nadeel van deze grote partijen aan NPC’s is dat het “me-too“-syndroom van toepassing is. Tijdens gesprekken pikt elk karakter namelijk geregeld in om ook hun zegje te doen, wat bijna altijd overeenstemt met wat degene voor hen zei. “We moeten naar dat kasteel gaan!” zei NPC #1, waarop NPC #2, #3, #4 en #5 elk op hun eigen manier “Okay!” zeggen. En dan heb je ook nog coole NPC #6 die goedkeurend zit te knikken. Overbodige vulling dus, en dit zorgt voor uitgetrokken cutscenes die maar aan en aan slepen..

Na heel deze turf aan tekst zou je het spel al bijna niet meer durven opzetten met al die diepgang. Niet getreurd, mijn vriend, de nodige voorkennis is in handbereik! Meer specifiek, in duimbereik!  Nihon Falcom voorziet namelijk een heuse mini-wikipedia met een diepgaande synopsis van de voorganger en talrijke karakterprofielen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zoals een nummerke trekken bij de slager

Eenmaal de karakters hun koffieklets met de nodige koekjes afronden, krijg je terug controle over Rean.  Met zijn twee voeten sprint je doorheen omvangrijke gebieden. Hierin lopen talrijke wilde beesten rond, klaar om uitgeroeid te worden. De pacifisten kunnen hier echter ook in een grote boog omheen lopen.

Indien je besluit om toch je wapens boven te halen om je voorvaderen te eren, schiet Rean in combat mode, samen met drie compagnons. Dit verloopt zoals zo vaak in dit genre in beurten. Beweeg een beetje of val aan of drink een helend appelsapje. Magie is ook niets nieuws onder de zon, en speciale aanvallen hebben we ook al eerder gezien. Daarbovenop kun je echter nog een heleboel allesvernietigende aanvallen in groep uitvoeren. Het wordt quasi absurd over hoeveel tactische mogelijkheden Rean en zijn vrienden beschikken om de oppositie mee uit te schakelen.

Naast mano-a-mano gevechten kruip je ook terug in de huid van de reusachtige mech. Dit gevechtssysteem is minder uitgebreid, maar de grote schaal van de mechanische giganten zorgt voor een wauw-gevoel en een leuke afwisseling van de normale gevechten. Het belangrijkste in deze modus is het lezen van simpele visual cues. Ga je voor een slag op het hoofd of zal je robot meer schade doen als je probeert een arm te amputeren?

Trails of Cold Steel

Na een succesvolle strijd is het tijd voor elke gamer z’n favoriet segment: de loot plunderen en je experience metertje zien vullen. Eenmaal die compleet vol is, stijgt je level, en je stats krijgen ook een lichte boost. Daarnaast kun je ook nog goed wat rondbladeren doorheen de menu’s. Je kunt daarmee je aanvallen, wapens en uitrusting upgraden door de correcte materialen te vinden in de spelwereld.

Die magische wereld van Erebonia biedt je niet alleen hun hoofdverhaal aan. Je kunt je namelijk ook wagen aan simpele side-quests die meestal bestaan uit het verslaan van grote monsters. Het verhaal een beetje beu? Steel dan de strijkplank van je moeder en rep jezelf van ijzige bergen in de snowboard-minigame, ga je spaarpot wat leegmaken met de kaarten of ga jagen op de diersoorten die voordien van jouw moordlust veilig waren: de visjes in het water. Hiervoor krijg je gelukkig een hengel in plaats van je katana, anders zou het wat moeilijk worden. Tussen missies door kun je ook gaan verbroederen (of verzusteren met je lieftallige zusje) met je compagnons om betere brother-in-arms te worden gedurende de gevechten. In eerste instantie kijk je op naar een spel waarin je toch een dikke vijftig uur moet steken, maar als je echt alle side-quests wilt voltooien, mag je dat getal verdubbelen naar een mooie honderd uur.

Deze diashow vereist JavaScript.

Twee jaar later

Zo lang duurde het namelijk voordat deze titel eindelijk voor de westerse vita(en PS3)-eigenaars beschikbaar werd. Je merkt het ook jammer genoeg. Zo zijn er frequente haperingen tijdens actievolle cutscenes, maar net zoals cell-shaded graphics is de animestijl beter resistent tegen het passeren van de tijd en ziet dit spel er ook allesbehalve mis uit op je vita.

Klinkt het spel ook even goed als het eruitziet? Tijdens de belangrijkere cutscenes zul je voice-actors aan het werk horen, waarvan het merendeel zeer enthousiast klinkt. Hierin steelt voornamelijk de theatrale dief Phantom Thief B de show. Wat hier echter wel ontbreekt, is de optie om de originele Japanse cast te horen. English all the way, homies! De soundtrack scoort bij ons ook uitermate goed. Tijdens de intensere momenten blaast de orchestrale soundtrack je soms gewoon omver. Natuurlijk kan het niet enkel bombastisch zijn, en tijdens de downtime blinken er ook enkele rustigere tracks uit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor de fijnproevers van het genre

Keer op keer worden de Legend of Heroes-games goed ontvangen, maar verkopen ze niet al te super in vergelijking met de kolossen van het genre. Ligt het aan de typische anime-look? De klassieke JRPG gameplay? De mish-mash van fantasy en sci-fi? Onze hoop ligt alvast bij het slotstuk van de Trails of Cold Steel-trilogie dat exclusief op PS4 zal uitkomen. Ondertussen kun je wel veel speelgenot halen uit dit middenstuk, indien je de klassieke JRPG’s mist en wel over de typische tropes van het genre over kunt kijken.

The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel II bij bol.com

7 Klassiek

De verhaalgerelateerde foutjes staan niet in de weg om terug te gaan questen in een mooi vormgegeven wereld vol interessante personages. Een aanrader als je terug nood hebt aan een klassieke JRPG

  • Verhaal 8
  • Vormgeving 6
  • Audio 8
  • Gameplay 7
  • Levensduur 9
Share.

About Author

Timothy

Houdtdt van ananas, de Metal Gear Solid franchise en Evil Dead te quoteren. Heeft een kokosnoot BH in zijn kast liggen maar heeft nog geen rieten rokje gevonden dat erbij past.

Reacties