Until Dawn: heerlijke doe-het-zelfhorror (review)

0

“Oh, maar dat is echt wel een goed spel. Ik speel dat samen met mijn vriend, maar meestal ben ik te bang om te durven kijken”, dixit de cassière van de niet nader genoemde winkelketen waar ik mijn versie van de PS4-exclusive Until Dawn ging oppikken. “Ik hoop gewoon dat iedereen blijft leven, maar dat is zo moeilijk”, vervolgde ze nog met een lichte wanhoop in haar ogen. Perfect datgene waarnaar een gamer op zoek is in een horrorgame dus.

Het coole aan Until Dawn is dat je als speler het verhaal helemaal zelf in de hand hebt. Op dat vlak zorgt deze nieuwe samenwerking tussen ontwikkelaar Supermassive Games en uitgever Sony Computer Entertainment – met horrorschrijvers Larry Fessenden en Graham Reznick die tekenden voor het verhaal – natuurlijk niet voor een wereldprimeur (zie bijvoorbeeld Heavy Rain, de The Walking Dead-games van Telltale Games of Life is Strange), maar het geeft je toch altijd een fijn gevoel om te weten dat je niet vastzit in een lineaire game waarin je eigenlijk een veredelde toeschouwer bent. In Until Dawn krijg je daarentegen zelf de touwtjes in handen van een ijzersterke horrorprent, die telkens anders uitdraait naarmate de keuzes die je maakt. Enter butterfly effect, het gegeven dat elke keuze die je maakt ook zijn weerslag heeft op de toekomst. Al die verschillende keuzes en uitkomsten zorgen er logischerwijze dan ook voor dat je jezelf meerdere keren in het verhaal kunt gooien, waarbij het zowel mogelijk is dat iedereen de nacht overleeft als dat iedereen nog voor zonsopgang het loodje legt. Prima waar voor je geld dus, want met elke playthrough ben je toch wel zo’n negen uurtjes zoet.

De jolige bende waar het verhaal mee begint. Raak er vooral niet te gehecht aan.

De jolige bende waar het verhaal mee begint. Raak er vooral niet te gehecht aan.

De game trapt af met een gezellig traditioneel samenzijn tussen tien vrienden in een besneeuwde chalet, meer bepaald het vakantiehuisje van de ouders van Josh (gemodelleerd naar Rami Malek, die onder meer in de Night at the Museum-trilogie meespeelde) en de tweelingzussen Hannah en Beth. De personages mogen dan wel grotendeels opgebouwd zijn volgens een bekend stramien binnen het horrorgenre (de sportieve populaire jongen, de bitch, de allemansvriend, …), toch zijn ze voldoende diep uitgewerkt om niet aan te voelen als de zoveelste herkauwing van een klassiek recept. De bende haalt echter een ietwat gemene grap uit met Hannah, waardoor die gegeneerd de koude winternacht inloopt. Beth achtervolgt haar al snel, en vanaf dan ligt het pad waarlangs jouw verhaal loopt helemaal open. En dus is het jouw beurt om komaf te maken met al die domme beslissingen die acteurs nemen in horrorfilms (je weet wel; nodeloos opsplitsen, de vraag ‘is daar iemand?’ roepen, zwart zijn, …). Jij krijgt zelf de touwtjes in handen en kiest welke aanpak je hanteert, wat ieder afzonderlijk verhaal – waarvan enkel de grote lijnen helemaal vastliggen – al snel in een beslissende plooi kan leggen.

Spelers krijgen voortdurend te maken met keuzes die het verdere verloop beïnvloeden.

Spelers krijgen voortdurend te maken met keuzes die het verdere verloop van het verhaal beïnvloeden.

Om je toch een beetje te kunnen sturen in het verhaal, bestaan er ook verschillende totems die de speler doorheen het spel kan oprapen. De vijf verschillende soorten totems duiden op dood, begeleiding, verlies, gevaar of geluk en tonen steeds een flard van wat mogelijk nog komen zal – afhankelijk van de keuzes die je tot die tijd gemaakt hebt. Nog iemand die je klaarblijkelijk helpt om je doorheen het spel te helpen is de psychiater van dienst (een heerlijke Peter Stormare, die eerder al zijn sporen verdiende in onder meer Armageddon en The Big Lebowski). Hij duikt regelmatig op na afloop van een scène en peilt daarbij naar je ervaringen en angsten. Of hij je daar ook daadwerkelijk mee helpt, tsjah…

Bovendien bestuur je niet één, maar wel àlle personages die in het spel voorkomen. Per scène krijg je de controle over een andere hoofdrolspeler. Zo beïnvloed je met de keuzes die je maakt niet enkel het verhaal zelf, maar ook de persoonlijke eigenschappen van elk personage en zijn of haar banden met de anderen. Zo zal je bijvoorbeeld zien dat het niet echt botert tussen Emily en Jessica, respectievelijk de ex- en huidige vriendin van stoere Mike, maar jijzelf hebt er een hand in in hoeverre dat uitmondt in een nieuwe Koude Oorlog of simpelweg Wereldoorlog III. Buiten die keuzemomenten, waarbij je met de rechterstick één van de twee opties kiest, zitten er ook op geregelde tijdstippen actiemomenten in de game. Zo zal je soms – bij een achtervolging bijvoorbeeld – eerst moeten kiezen tussen een snelle of een veilige route, om nadien op het juiste moment op de juiste knop te moeten drukken om de actie succesvol af te ronden. Opletten is dus de boodschap, want ikzelf raakte bijvoorbeeld al een personage kwijt door op het kruisje te duwen toen ik eigenlijk het vierkantje had moeten indrukken. Oeps. En wanneer je je op bepaalde momenten verstopt, zal je je controller roerloos moeten houden om niet gezien te worden, een leuke toevoeging die je dwingt om je gierende zenuwen onder controle te houden.

Donkere kelder, een vreemd geluid... Nope, ik zie niet in hoe dit mis kan gaan.

Donkere kelder, een vreemd geluid… Nope, ik zie niet in hoe dit mis kan gaan.

Over naar de audiovisuele kant van het verhaal dan, want die is op z’n zachtst gezegd zeer geslaagd te noemen. Alle personages werden vormgegeven dankzij de motion capture van echte acteurs (we haalden Peter Stormare en Rami Malek al aan, maar onder meer Hayden Panettiere en Brett Dalton spelen ook mee), met als resultaat dat hun virtuele versie behoorlijk levensecht overkomt. Op sommige momenten zou je zelfs haast vergeten dat je zelf een videogame aan het spelen bent. Ook de muziek helpt voor een groot deel om bij te dragen aan die beleving. Het spel opent met een schitterende en passende track, genaamd O Death, en schotelt je nadien de klassieke horrorgeluiden voor. Van onheilspellend gekrijs in de bossen tot een aanzwellende dreigende toon wanneer je op het punt staat een deur te openen, Until Dawn dompelt je onder in een sfeer die je maar moeilijk los kan laten.

Samenhangend met dat hele sfeertje vertrouwt het spel op een resem betere jumpscares om je het hele horrorgevoel mee te geven (check ook vooral de YouTube-reeks die PewDiePie maakte terwijl hij het spel speelde, hilariteit verzekerd). Ik verdenk de makers van het spel er trouwens van een deal te hebben gesloten met een onderbroekenfabrikant, aangezien ik meerdere keren op de meest nietsvermoedende momenten luid gillend voor mijn televisie zat. Net zoals bij de meeste horrorfilms heb je na een tijdje wel door wanneer je iets engs mag gaan verwachten, maar de plotwendingen in het spel zorgen steeds voor nieuwe invalshoeken, en laten je toch van begin tot eind op het puntje van je stoel zitten.

Toegegeven, deze screenshot heeft misschien veel weg van Alan Wake.

Toegegeven, deze screenshot heeft misschien veel weg van Alan Wake.

Al moeten we eerlijk zijn, het is misschien niet allemaal rozengeur en maneschijn (nu ja, er is wel veel maneschijn want het spel speelt zich ’s nachts af, maar you get the point). De soms ietwat rare en vaststaande camerastandpunten kunnen mogelijks voor enige ergernis zorgen, al zijn ze er meestal wel op gericht om het geheel zo filmisch en zo creepy als maar kan te laten aanvoelen. In de meeste situaties zal je ook in een donkere omgeving ronddwalen, met als enige lichtbron je gsm of een zaklamp, die je kan richten met de rechterstick. Je zou ook denken dat in een dergelijke game een sprintknop de meest aangewezen manier van voortbeweging vormt, maar niets is minder waar. Het sprinten is gereserveerd voor de actiemomenten (waarop je dus niet veel meer moet doen dan op het juiste moment op de juiste knop te duwen), tijdens het vrij bewegen bestaat je enige tempoversnelling uit de knop ‘versnelde stap.’ Dat zorgt er voor dat je bijwijlen erg traag door het landschap voortschrijdt, terwijl je er soms liever snel door zou willen lopen – bij voorkeur met de ogen dicht en luid schreeuwend als een meisje.

Kortom, deze Until Dawn speelt echt wel bijzonder vlot en kan daarbij bogen op een sterke filmische beleving. Beschouw het gerust als een negen uur durende horrorfilm die je keer op keer opnieuw kan regisseren (na een tijdje worden die jumpscares dan ook net iets minder erg, nog een pluspunt van de hoge herspeelbaarheidsfactor). Tel daarbij ook nog eens de recaps, die je regelmatig te zien krijgt om je verhaal nog eens te overlopen, en je waant je echt middenin de betere horrorreeks. En nu maar hopen dat Hayden Panettiere overleeft.

 

91%
91%
Oscarwaardig

Until Dawn doet het op horrorvlak beter dan sommige films die in hetzelfde genre worden uitgebracht en slaagt er ondanks enkele flinke tempoveranderingen en plotwendingen prima in om je de hele tijd aan je scherm gekluisterd te houden - mede doordat het plaatje filmisch en grafisch ijzersterk overkomt. Dankzij het vlindereffect krijg je in deze game de vrijheid om het verhaal zelf in een bepaalde richting te sturen, zodat je het spel meerdere keren na elkaar kan spelen zonder daarbij in herhaling te vallen. Ondanks het feit dat ik Until Dawn verschillende keren vervloekt heb wegens het bijna veroorzaken van een hartverzakking, is dit gewoon een topspel dat iedere rechtgeaarde horrorliefhebber in huis moet hebben. Zolang dat huis maar geen afgelegen chalet op een besneeuwde berg is natuurlijk.

  • Story
    8.5
  • Gameplay
    8.5
  • Design
    9.5
  • Audio
    9.5
  • Replayability
    9.5
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties