The Witness en 10 andere indie games die 2016 kleur geven

0

2016 wordt een geweldig jaar voor indie games. Vandaag wordt het grand cru-jaar op gang getrapt met een voorsmaakje van het langverwachte The Witness, maar daar blijft het niet bij. We tuurden net lang genoeg in onze glazen bol om te voorspellen welke eigenzinnige titels je dit jaar zeker in de gaten moet houden! 

The Witnessfoto1

Wat Jonathan Blow zou doen met 10 miljoen? Simpel: een Tesla Roadster kopen en nadien alles tot de laatste cent in een artistiek puzzelspel met een belachelijk aantrekkelijk uiterlijk pompen. Hij is dan wel milieubewust, van een verslaving aan de groene flappen die hij verdiende met Braid, het sublieme puzzelspel waarmee hij in één klap de term indie op de wereldkaart zette, is geen sprake. Hoewel Blow financieel en mentaal diep ging tijdens het ontwikkelen van Braid, pompte hij zijn hele fortuin in The Witness, een spel waar hij een dikke zeven jaar aan gewerkt heeft. In die periode liet de game maar sporadisch zijn smoel in het openbaar zien, waardoor we nog steeds niet goed weten wat te verwachten. Dat maakt de drang om de geheimen van het kleurrijke eiland, dat werd ontworpen door heuse landschapsarchitecten, te ontrafelen groot. Héél groot. Bijna zo groot als de kans dat Blow binnenkort opnieuw voldoende geld heeft om een feestje te bouwen.

Abzûfoto2

Abzû! Neen, we hebben geen snotvalling, het is gewoon de naam van het debuut van Giant Squid, de nieuwe studio van de art director van Journey. Erg toepasselijke naam ook, want het spel speelt zich volledig onder de zeespiegel af. Wie Journey gespeeld heeft (en eerlijk, als je dat nog niét hebt gedaan en je wil geen trap onder je kont, kan je maar beter linea recta richting je PlayStation 3 hollen), weet al waar zich aan te verwachten. Een relaxte ontdekkingsreis langs een magische onderwaterwereld en vriendschappelijke ontmoetingen met de meest indrukwekkende bewoners onder de zeespiegel, waarschijnlijk vergezeld van prachtige muziek.

Below

foto3De persdag van GamesCom 2014. Journalisten verdringen elkaar en masse om een glimp op te vangen van de nieuwste topgames. De beurshallen waarin de grote uitgevers een wedstrijdje decibels uitbraken organiseren, barsten haast uit hun voegen. Ver weg van al dat gedruis, in een donker hoekje van de Indie Megabooth, staat een pareltje dat duizend keer luider schreeuwt dan de meest extravagante subwoofer. Toch heeft bijna niemand aandacht voor Below, de minimalistische Dark Souls van Capybara Games, gekend van Superbrothers: Sword & Sworcery EP, Clash of Heroes en Super Time Force. Die vergelijking impliceert dat we geregeld sterven, maar dat is oké. Er staat toch niemand aan te schuiven om onze plek in te nemen. Het is zelfs zo kalm dat de ontwikkelaar zich naast ons nestelt om wat tips te geven, zonder onze mysterieuze ontdekkingsreis te vergallen. Weer zo’n game waar we niet direct weten wat ons precies te wachten staat, maar we kunnen niet wachten tot we de verlaten ruïnes op eigen tempo mogen uitpluizen.

Cupheadfoto4

Oh, wat zijn we hier op ons moederschip toch verliefd op games met een retrostijl. Super Mario, Tetris, Pac-Man, stuk voor stuk geweldige pixeliconen waarvan we na al die jaren nog helemaal vol schieten. Ja, dan was het in de jaren dertig een stuk minder aangenaam. Een ineengestorte beurs, een totaalverbod op alcohol en de wetenschap dat het nog bijna veertig jaar zou duren vooraleer een genie op het idee zou komen om het eerste videospel te ontwikkelen. Al een geluk dat er dankzij een zekere Walt Disney tenminste nog deftige tekenfilms werden gemaakt! In zowel Kingdom Hearts 2 als Epic Mickey konden we al door enkele levels gebaseerd op Steamboat Willy en consorten stuiteren, maar Cuphead draait de actiekraan pas helemaal open.. Als één van de twee Cupheads moet je jezelf een weg door levels knallen, die recht uit de tekenfilms van die tijd lijken gerukt te zijn. Geen sinecure, want het spel bestaat voornamelijk uit brutale eindbazen die een groot deel van het scherm in beslag nemen!

Divinity: Original Sin II

Gedachten lezen in Divinity II: Ego Draconis of de hand winnen van een ondode prinses in Dragon Commander; de games van onze Belgische trots Larian zitten niet verlegen om een uniek – en vaak prettig gestoord – elementje meer of minder. De passie van de Gentse rollenspelmeesters is er altijd geweest, maar het is pas sinds de release van Kickstarterdarling Divinity: Original Sin dat die liefde ook massaal door het grote publiek werd omarmd. De game was een waar smulfestijn van bikkelharde old school gameplay die RPG-liefhebbers in een oogwenk de hoogdagen van het turn-basedrollenspel deed herbeleven. Ergens was het dan ook te verwachten dat het vervolg Kickstarter helemaal omver zou blazen. Divinity: Original Sin II deed het zelfs zo goed dat de stretch goals (waaronder de ingehuurde pen van meesterscribent Chris Avellone) werden behaald nog voor ze waren aangekondigd. De grootste nieuwigheid zijn de zogenaamde competitieve quests, waarin verschillende leden van je party tegenstrijdige doelen hebben, wat de groepssfeer allerminst ten goede komt. Ambitieus? Nog geen klein beetje! Maar niet geloven dat Larian het succes van Original Sin kan overtreffen, dat zou pas écht zonde zijn.

Firewatch

Wist je dat een achteloos weggepinkt smeulend stompje tabak gemakkelijk enkele hectares bos in de as kan leggen? Om nog maar te zwijgen van de arme ziel die dat soort uit de hand gelopen barbecue moet blussen! In Firewatch kruipen we in de geïsoleerde huid van zo’n bosbrandweerman. De enige link met de bewoonde wereld is de vrouwelijke stem in zijn walkietalkie. Zij vertelt hem wat te doen, maar of je daar al dan niet naar luistert, kies je zelf. Je keuzes bepalen niet zozeer in welke richting het verhaal draait, maar bepalen wel je relatie met het onzichtbare personage. Klinkt vertrouwd? Goed mogelijk, want de plot werd gepend door de schrijver van het eerste seizoen van Telltale’s The Walking Dead. In combinatie met de prachtige grafische stijl meer dan reden genoeg om alvast vuurvast ondergoed aan te schaffen. Het belooft een hete februari te worden!

Outlast 2

Hey kiddo’s, houden jullie ook zo van in jullie broek schijten van de schrik, terwijl je aan het weglopen bent van een bende gestoorde religieuze whackjobs? Zo ja, dan is Outlast 2 er eentje die je zeker in de gaten moet houden. De voorganger was een excellente survival-horrorgame, en het vervolg lijkt meer van hetzelfde te zijn, met hopelijk iets meer interactiviteit. Als we mogen afgaan op de teaser trailer lijkt het verhaal zich ditmaal te focussen op een religieuze cult, maar de ontwikkelaars hebben ons al beloofd dat ze ook zeker nog eens willen terugkeren naar het zottenhuis van het origineel. De schatjes!

No Man’s Sky

Je moet toch een beetje gek zijn als je de oneindigheid van het universum wilt nabootsen in een videospel. Toch is dat exact wat Hello Games van plan is met No Man’s Sky, de PS4 space sim geïnspireerd door de klassieke sciencefiction van onder andere Isaac Asimov. Wil je alle planeten die het spel rijk is bezoeken, dan zal je dat meer dan 580 miljard jaar kosten. Om in de kosmologische sfeer te blijven: onze eigen zon zal nog “maar” zo’n vijf miljard jaar blijven schijnen. Die omvang van het heelal zorgt ervoor dat memorabele gebeurtenissen, zoals de eerste voet op een planeet zetten, écht memorabel zijn. Het doorklieven van de atmosfeer gebeurt overigens volledig zonder laadtijden en dat is nu al met brio de meest coole spelervaring van 2016. Er werd nog niet gesproken over de mogelijkheden met PlayStation VR maar deze titel lijkt er de geknipte benchmark voor. Hoe dan ook, één ding staat nu al buiten kijf: dit wordt een verdomd lastige platinum trophy!

Pathologic

Liefhebbers van freaky Russische shit – this way please! Ice-Pick Lodge staat bekend om twee zaken: hun vreemde maar intrigerende spelconcepten en hun totaal ongepolijste games. Voor de renovatie van hun tien jaar oude horrorspel Pathologic gingen de Russen met hun hoedje rond op Kickstarter en dat leverde een slordige 250.000 euro op. Meer dan voldoende om het spel op te krikken naar de technologische standaard van vandaag. Dat klinkt goed, want het concept blijft zelfs tien jaar na datum vrij uniek. Je hebt twaalf dagen (een dag duurt in game twee uur) om een mysterieus stadje te redden van de verschrikkelijke Sand Plague, die zich dynamisch over de spelwereld verspreidt. Zo zal je na bepaalde tijd sommige gebieden niet langer zonder besmettingsrisico kunnen betreden. Hierdoor wordt het lastiger om levensmiddelen te vinden en zullen wanhopige inwoners sneller hun toevlucht zoeken tot geweld. Je bestuurt drie artsen die elk zo hun eigen idee hebben over hoe de epidemie het best kan aangepakt worden. Elke dag doen zich nieuwe situaties voor, en omdat het verhaal voor elk personage anders is, kan de speelduur oplopen tot 72 uur. Als je het zolang overleeft tenminste.

Severed

Ay caramba! Niet alleen onze eigenste Monster Manuel maakt een vreugdesprongetje als de makers van de lucha-libreplatformer Guacamelee! een nieuwe game aankondigen, ook wij luisteren aandachtig met beide oren om er wat meer over op te vangen. Severed komt exclusief naar PS Vita en daar is een heel goede reden voor. Neen, Drinkbox Studios heeft wél zin om dit spel te verkopen, maar om je een eenarmige krijger te voelen die de ledematen van talloze monsters in julienne hakt, hun ogen uitsteekt en snedige aanvallen countert, is er niets zo geschikt als de touch controls van Sony’s handheld. Het is al zo lang geleden dat er nog eens een spel gebruik maakte van die controls, dat we al bijna waren vergeten dat de achterkant van onze Vita zo’n verdomd sexy touch-paneel heeft. We kijken dan ook reikhalzend uit naar deze titel, die net als Guacamelee! een artstyle heeft die gebaseerd is op de Dia de los Muertos. Schedels voor iedereen! Si, ook voor jou, Manuel!

Slain!

De ontwikkelaars van deze game hebben of een glazen bol gekocht of heel wat skill points in gedachten lezen geïnvesteerd. Hoezo? Wel, ze hebben al onze favoriete elementen samen in één spel gepropt! Slain! is een 2D retro platformer die gezegend is met prachtige Gotische pixel art. De gameplay ziet er tough as balls uit, en de soundtrack bestaat uit een selectie vette stukken zwaar metaal. Herinneringen aan de Capcom-klassieker Ghouls & Ghosts liggen voor de hand, maar het hoofdpersonage heeft met zijn lange wapperende witte lokken en gigantisch zwaard ook wel wat weg van de übercoole Alucard uit Castlevania: Symphony of the Night.

Je ziet het: liefhebbers van het apartere videospel blijven dit jaar zeker niet op hun honger zitten! Het was niet evident om ons lijstje tot tien titels te beperken. Hebben we jouw favoriet over het hoofd gezien? Laat het dan zeker weten in de comments en we doen ons best om de verantwoordelijke gepast te straffen. Erewoord!

Share.

About Author

Christophe De bont

Werd na tien jaar rondzwerven compleet uitgehongerd door het Geekster moederschip opgevist in de asteroïdengordel Papyrus X-1. Heeft beloofd om in ruil voor een boterham en occasionele koffiekoek zijn liefde voor indie games intergalactisch te verspreiden.

Reacties