The Witcher 3: Wild hunt: open wereld meesterklas (review)

3

CD Projekt Red heeft de neiging om zichzelf telkens te overtreffen als ze een nieuwe game op ons loslaten. Toen we de eerste Witcher game speelden, in 2007, waren we sterk onder de indruk. Een paar jaar later kwamen ze met een verbeterde formule in het vervolg. Nu laten ze de Wild Hunt op ons los en we zullen het geweten hebben. We zouden graag ons leven terug hebben CD Projekt Red, alvast bedankt.

Trek die wandelschoenen maar aan Geralt.


The Witcher 2: Assassin of Kings eindigde met Geralt die te weten kwam waar zijn geliefde tovenares Yennefer zich bevond. Ondertussen was het zuidelijke rijk van Nilfgaard ten oorlog getrokken tegen het noorden. Dit conflict dient dan ook als achtergrond voor het bredere verhaal. Geralt wordt opgeroepen door de keizer van Nilfgaard om zijn dochter, Ciri op te sporen. Dit in samenwerking met Yennefer. Een vreemd toeval eigenlijk, want Geralt, Ciri en Yennefer hebben al een gedeeld verleden. Yennefer en Geralt hebben Ciri zo goed als opgevoed, Geralt heeft haar getraind om een Witcher te worden. Zonder de gruwelijke mutatierituelen die een Witcher moet ondergaan wel. Geralt beschouwd Ciri dus als zijn eigen dochter en dat maakt het er niet gemakkelijker op natuurlijk. En als kers op de spreekwoordelijke taart beschikt Ciri over krachten die niet te onderschatten zijn. Daardoor wordt ze opgejaagd door de Wild Hunt, een entiteit die niemand echt begrijpt, maar waarvoor iedereen wel hun broek vol kakt. Dit is enkel het beginpunt voor een verhaal dat eigenlijk heel menselijk aanvoelt voor een verhaal dat gaat over een huurling die monsters een kopje kleiner maakt tegen betaling.

bbc26173a772e9f8c5410e9ee3ca6811

Ciri die training krijgt van de Witchers

We beginnen het verhaal in White Orchard, een gebied dat eigenlijk dient als introductie van de verschillende systemen. White Orchard is een grote speeltuin, maar eigenlijk niets te vergelijken met de rest van het spel. De eerste uren van het spel leer je hoe je het spel kan spelen en je krijgt direct een enorm gevoel van vrijheid. We krijgen een hoofddoel voor ogen, maar daarbij ook direct een hoop randactiviteiten. En die randactiviteiten voelen in der verste verte echt niet aan als een hoopje nutteloze dingen om je bezig te houden en de game uit te rekken. Stuk voor stuk voelen ze aan als zaken die je dieper in de wereld trekken van The Witcher. Van een vrouw helpen om haar pan te vinden tot een wraith te gaan mollen die vastgebonden zit aan een waterput. Alles heeft wel een verhaal erachter en je krijgt een reden om te doen wat moet gebeuren. Neem nu bijvoorbeeld de monster contracts. Dit zijn missies waar je een monster moet gaan doden die de buurt terroriseert, deze voelen telkens aan als een echte missie, niet zomaar van ga naar daar en dood het beest. Je moet bewijzen verzamelen, getuigen ondervragen en sporen gaan zoeken om uiteindelijk de confrontatie aan te gaan. Je kan niet geloven hoe leuk deze zijn. Daarnaast heb je nog tal van punten op de kaart die iets kunnen opleveren, wij raden je echter aan om niet zomaar van waypoint tot waypoint te gaan, maar gewoon op je paard te springen en te vertrekken in een richting. Laat jezelf toe om je te verliezen in de wereld van The Witcher. Want die wereld is echt de moeite en voelt aan als een reële plaats, de landschappen zijn fantastisch en zijn bezaaid met tal van interessante kleine dingen, van een klein dorpje tot een slagveld bezaaid met lijken. Er is zoveel te doen dat je het gevoel krijgt dat je nooit alles zal kunnen voltooien.

1371178393-some-creatures-will-be-more-prone-to-inflammation-than-others-the-igni-singn-works-perfectly-on-the-fiend-1426877938

Monster barbecue, op Geralt’s wijze

De basis gameplay is niet veel veranderd, maar is wel een stukje gestroomlijnder. Het vechten voelt nog altijd aan als een Witcher game moet aanvoelen, maar verloopt toch ook vlotter. Vroeger moest je voor elk gevecht je voorbereiden door potions klaar te maken en je zwaard in te smeren met een bepaalde olie. Dit moet nu nog altijd, maar je kan dit ook doen tijdens het vechten. Het is een aanpassing die toelaat om het spel iets vlotter te spelen. De signs zijn ook terug en deze moet je ook ten goede leren te gebruiken in elke situatie. Zeker op hogere moeilijkheidsgraden is een goede voorbereiding van levensbelang voor Geralt. Je hebt altijd een soort van monsterhandleiding die je kan raadplegen om te zien hoe je een bepaald monster het beste aanpakt. Dit staat ook vol met lore en interessante info over de wereld.

Iemand thuis?

Hoe je omgaat met de wereld is natuurlijk ook van belang in dit soort spel, je krijgt in conversaties altijd verschillende keuzes hoe te reageren. Deze zijn echter niet altijd duidelijk, goed of slecht. The Witcher is een verhaal van grijze zones, vaak zal je moeten kiezen tussen iets slecht en iets heel slecht. Geralt is eigenlijk ook geen held, Geralt is een huurling die werkt voor zijn eigen boterham te verdienen. En dat voel je overal waar je komt. Witchers zijn niet echt geliefd onder de algemene bevolking, ze worden aanschouwd als freaks en letterlijk bespuwd. Maar aan de andere kant, zijn ze echter wel altijd nodig als er één of ander monster een dorp bedreigt. Je bevindt je constant in een morele tweestrijd, aan de ene kant wil je goed doen door niets te vragen voor je taak, maar aan de andere kant moet je ook denken aan je eigen en wil je geld verdienen. Vaak zit je echt in een lastig parket. Maar dit komt het spel ten goede, je moet nooit echt zitten denken of je nu iemand goed of slecht wil zijn, je speelt wie je wilt spelen. Geralt is ook niet het enigste personage waarmee je zal spelen, op bepaalde momenten in het verhaal krijg je de controle over Ciri. Op die momenten krijg je inzicht in haar motivatie en haar kijk op de wereld. Ze speel grotendeels gelijkaardig aan Geralt, maar met een paar kleine, plezante aanpassingen.

1371178394-each-village-in-skellige-varies-in-population-and-architecture-offering-a-new-experience

Even een bezoekje brengen aan een lokaal dorpje

The Witcher 3: The Wild Hunt ziet er fantastisch uit, maar echt ongelooflijk. Het is natuurlijk op technisch vlak een zeer goede prestatie. Maar dan vooral door de wereld die CD Projekt Red geschapen heeft, dit is echt ongeëvenaard als je het ons vraagt. Gewoon door de velden wandelen met je paard geeft je zo het gevoel van werkelijk in die wereld te zijn. Niets voelt niet op zijn plaats, dorpen voelen echt aan, net zoals de inwoners ervan. Iedereen heeft zijn eigen ritme, shopkeepers liggen ’s nachts te slapen en boeren bewerken hun veld. De schaal is ook fantastisch, de grote steden voelen echt aan als plaatsen waar je verlopen kan lopen. We hebben natuurlijk in het verleden al fantastische werelden kunnen verkennen zoals in Skyrim, maar niets gaf ons ooit het gevoel als The Witcher 3: The Wild Hunt. Petje af CD Projekt Red, petje af.

16891773315_e99e798307_o

Geralt, wat een badass

Zijn er dan geen minpunten? Tuurlijk wel, een game van deze schaal kan gewoon niet perfect zijn. Er zijn natuurlijk wat bugs. De animatie van Geralt is wat wennen, soms krijg je het gevoel dat hij niet direct reageert. De framerate kan op consoles wat tegenvallen, en op PC heb je echt een beest nodig om het met alles open te kunnen draaien. Vrouwen worden echt overdreven geseksualiseerd, dus mensen die daar problemen mee hebben, tja bad luck zeker? Maar al deze fouten zien wij graag over het hoofd, het is een kleine prijs die we betalen voor spel zoals dit.

93%
93%
Meesterlijk

Je kon het waarschijnlijk al raden, we zijn echt verliefd op The Witcher 3: The Wild Hunt. We hebben het gevoel dat CD Projekt Red eindelijk het spel heeft kunnen maken dat ze al jaren wouden maken. Dit is volgens ons de nieuwe standaard waar alle open wereld rpg’s zullen aan gemeten worden. De wereld die hier geschapen is, is gewoon fantastisch. Speel dit mensen, en verlies je in de landschappen. Sluit je op, neem ontslag. Doe gewoon wat je moet doen om dit te spelen.

  • STORY
    8.5
  • GAMEPLAY
    9.5
  • DESIGN
    10
  • AUDIO
    10
  • REPLAYABILITY
    8.5
Share.

About Author

Robin Libbrecht

Met de controller in de hand opgegroeid. Tegenwoordig ook bezig met miniatuurfiguren te schilderen en er mee te spelen. Durft ook wel eens een comic te lezen of een gadget te kopen.

Reacties