The Last Of Us: gamereview

0

In een donkere bunker op Amsterdam-Noord moeten we zelf onze stoel herstellen en hangt er bloed aan de gebroken spiegel in de toiletten. De vrouw van de vestiaire behandelt ons als een first class lompe boerin en willen we een drankje, dan moeten we eerst een muntje halen uit een pot smurrie. Niet meteen wat we verwachten van een game release. Wisten wij veel dat we deel uitmaakten van een psychologisch experiment, waarbij onze keuzes en flexibiliteit gemeten werden.

Pyschologie krijgt een belangrijke rol in de nieuwe spruit van Naughty Dog, bekend van de Uncharted-reeks. The Last of Us draait rond het einde van de mens en hoe de weinige overlevenden, waaronder jij als gamer omgaan met keuzes, stress en medemens. En hoe je een geïnfecteerde paddestoelkop met een zelf in elkaar gestoken schaarspeer de kop inslaat natuurlijk.

DSC_0039

Keuzes maken dus. Met wie je samenspeelt, hoe je reageert op mensen in het spel die zowel vijand als vriend kunnen zijn, welke objecten je meeneemt en wat je nutteloos acht. Want met een schaar kan je gooien en met een stok kan je deuren forceren. Maar combineer ze en je hebt een krachtig wapen. Broodnodig want moeder natuur heeft het ondertussen overgenomen. De mensheid is geïnfecteerd door een soort schimmel, die meteen zijn gastheer omtovert in een willoze killermachine.

Gameplay

Tijdens de preview kregen we de kans om twee levels te spelen, telkens met Ellie als sidekick. Zij helpt je waar nodig door vijanden te spotten of af te leiden, maar brengt je ook geregeld in nesten. In het eerste level kregen we vooral te maken met geïnfecteerden van allerlei allooi terwijl we in het ander vooral andere mensen te lijf moesten gaan. Die hadden het niet zo begrepen op indringers.

De graphics zitten behoorlijk strak, van gezichtsuitdrukkingen tot het kleinste bloempje. Ze kappen er nog eens een dikke soundtrack boven en ook de geluidseffecten mogen er zijn. Speel maar eens met een deftige headset zonder je een bruine streep in de onderbroek te schrikken. Impossibruuu!

Stealth vs. Action

Het spelen zelf voelt behoorlijk natuurlijk aan en valt heel sterk te vergelijken met Uncharted. Controls steken logisch in elkaar en je zit al snel in je inventory dingen ineen te knutselen. Maar ook als er snel gehandeld moet worden, wanneer de paddozombies op je afgestormd komen worden bvb, dan laat de controller je niet in de steek.

Als een madman rondknallen en gooien met alles wat je tegenkomt in het spel zal je niet veel vooruit helpen. Er is bewust gekozen om je weinig munitie en een hoge sterfbaarheidsfactor te geven. Zo moet je bewuster gaan gamen, raadsels oplossen, je inventory ten volle benutten en de gevolgen van je keuzes dragen. Maar zoals gezegd, je krijgt hulp van Ellie en door het spel heen ontmoet je ook wel wat interessante mensen, ondersteund door een deftige AI.

Besluit

The Last of Us is een sterke en mooie game tegelijkertijd, waarbij keuzes en creativiteit primeren boven rampage-skills. Het scenario zit redelijk goed en mede door de goeie sound is de game al snel een nagelbijter. Ah en je reporter ter plaatse werd mentaal volledig gezond verklaard door de psycholoog die voor de gelegenheid kwam spreken. Surprise surprise!

DSC_0038

DSC_0033

DSC_0047

Share.

About Author

Avatar

Ik ben zo enen waarvan ze zeggen "ah ja 't is zo enen."

Reacties