Dit jaar zijn er enkele games gereleased waarvan we dachten dat ze nooit het levenslicht gingen zien. Enkele weken geleden hadden we zo Final Fantasy XV, dat na 10 jaar omzwervingen en niet zonder de nodige controverse zijn weg vond naar onze spelconsoles. Ook The Last Guardian heeft er een lange en bewogen geschiedenis op zitten. Grote vraag blijft nu: was deze game het wachten waard?

The Last Guardian

Ontwikkelaar: genDESIGN & Japan Studio
Uitgever: Sony
Platform: Playstation 4
Aantal spelers: 1
Release: 6 december 2016
Review via eigen exemplaar.

the last guardian ps4 fumito ueda jongen gras

Er was eens…

Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe ik me voelde tijdens het spelen van The Last Guardian. Dit is de derde game van Fumito Ueda, één van de weinige auteurs die dit jonge medium kent en iemand die ik al jaren bewonder. Zijn vorige werken, Ico en Shadow of the Colossus, gelden als schoolvoorbeelden van hoe videogames wel degelijk kunst kunnen zijn en behoren tot mijn favoriete games aller tijden. Ueda’s werk gaat dieper in op thema’s die weinig of niet aan bod komen in deze industrie. Zijn werk baadt in een soort van melancholie en vertelt iedere keer een diep menselijk verhaal op een subliem minimalistische wijze.

Ueda en zijn team begonnen reeds in 2007 aan de ontwikkeling van wat toen nog bekend stond onder de naam “Project Trico”. De titel werd voor het eerst onthuld op de Electronic Entertainment Expo in 2009 met een releasedatum in 2011. In een recent interview met IGN zei Ueda dat hij spijt had dat Ico en Shadow of the Colossus zo een lange ontwikkeling hadden moeten doorstaan. Daarom wou hij na deze titels niet opnieuw een game maken die enkele jaren van zijn leven in beslag zou nemen. Zoals ondertussen algemeen bekend draaide het natuurlijk helemaal anders uit. Het kleine Team Ico bleek niet in staat om de visie van Ueda tot leven te brengen op de PlayStation 3, die erom gekend stond lastig te zijn om voor te programmeren.

the last guardian ps4 fumito ueda jongen koord balanceren trico

Wat volgde was een jarenlange lijdensweg waarin de release meerdere malen werd uitgesteld, verhuisde naar de PS4 en op een bepaald moment zelf geannuleerd leek. De problemen bij Team Ico en conflicten binnen Sony zorgden er uiteindelijk voor dat Ueda zijn samenwerking met de uitgever en Japan Studio zou stopzetten, nog voor de game afgewerkt was. Het doet ons denken aan de saga rond Final Fantasy XII en het vertrek van Yasumi Matsuno bij Square Enix. Uiteindelijk werd er onderhandeld door Sony met Ueda en zijn nieuwe studio genDESIGN om samen The Last Guardian af te werken. Desalniettemin kunnen we ons niet ontdoen van het gevoel dat de technische problemen die de game vandaag nog steeds heeft een gevolg zijn van deze woelige ontwikkelingsfase.

Laat me nu toch niet alleen

In The Last Guardian speel je als een jongetje dat wakker wordt op een vreemde plek. Het lijkt een soort van ruïne van een oud kasteel of tempel. Je hebt pijn. Je lichaam is om één of andere reden bedekt met vreemde tekens. Maar je bent niet alleen. Naast jou ligt een groot beest vast aan een ketting. Het is gewond. Je weet het nog niet, maar dit is het begin van een ongelooflijke vriendschap. Want al snel zal je beseffen dat je niet op eigen houtje kan ontsnappen uit de grot waar je gevangen zit. Door geleidelijk aan het vertrouwen van Trico te winnen ontstaat er een nauwe samenwerking die nodig zal blijken om je weg naar huis terug te vinden.

the last guardian ps4 fumito ueda jongen trico ruine

Niet alleen heb je elkaar nodig om de vele obstakels te overkomen die je op je weg zal tegenkomen, je hebt als hulpeloos kereltje geen enkel verweer tegenover de vijanden die je pad kruisen. Net zoals in Ico het meisje Yorda volledig afhankelijk was van de speler, zo zijn de rollen hier omgekeerd. De vijanden hebben het om één of andere reden op jou gemunt en Trico zal er alles aan doen om je te beschermen. Al kan je hem natuurlijk ook een handje helpen. The Last Guardian is op deze manier een serie van organische omgevingspuzzels met slechts één doel: vooruit geraken en uiteindelijk ontsnappen. Keer op keer zal je botsen op wat een doodlopend stuk lijkt, maar na de situatie eventjes nader te hebben bestudeerd, vind je uiteindelijk altijd wel een oplossing voor je probleem. Soms heb je de hulp van Trico nodig, soms heeft Trico die van jou nodig. De band die op deze manier ontstaat, is werkelijk iets wonderlijks dat je als speler ook echt gaat voelen.

You so pretty

Het verhaal in The Last Guardian wordt gedeeltelijk verteld door een mysterieuze voice-over maar toch vooral door de omgeving zelf. Want wat is deze vreemde plek toch? En waarom ben ik hier? Waarom is Trico hier? En waarom was hij vastgeketend in die grot? Geleidelijk aan krijg je op deze vragen een antwoord, door de plaatsen die je bezoekt en de ervaringen die je meemaakt. Er zijn geen lange cut-scenes met dialogen tussen verschillende personages die het verhaal uitleggen. Het verhaal wordt met weinig woorden verteld en je zal zelf de puzzelstukjes in elkaar moeten passen. Het einde van de game is de kers op de taart en één van de meest memorabele in jaren.

the last guardian ps4 fumito ueda jongen troost trico

De soundtrack is ook heel subtiel maar evenzeer majestueus op de momenten dat het nodig is. Net zoals in Shadow of the Colossus is er voor het grootste deel van de game geen muziek tot er opeens op een bepaald moment uit het niets een orkest begint te spelen. Het zorgt voor de nodige spanning en brengt de omgeving tot leven. En over deze omgevingen gesproken: The Last Guardian is een pareltje. De art direction is verbluffend, zoals we ondertussen al gewoon zijn bij de games van Ueda. De animaties zijn vloeiend en voelen natuurlijk aan. Het jongetje is wat onhandig, zoals een kind van twaalf hoort te zijn. Het struikelt af en toe, mist soms een sprong, valt naar beneden en is dan een tijdje niet in staat om deftig op zijn benen te staan. Ook de bewegingen van Trico zijn precies die van een echt dier. Je herkent op sommige momenten een kat, op andere een hond en ook af en toe zelf een vogel in de gedragingen van je metgezel. Wie zelf een huisdier heeft, zal zeker af en toe gniffelen bij de reacties die je bij het schepsel kan uitlokken.

Houston, we have a problem

Ik had deze game zo graag een tien gegeven, echt waar. Maar wanneer je de controller voor het eerst vastneemt en het knaapje in de verlaten grot de omgeving laat verkennen zal je meteen iets opvallen: de vreselijke camerabesturing. De slome besturing van het personage is even wennen in het begin en is uiteindelijk opzettelijk. Maar de camera is echt een geval apart. Niet alleen is hij traag om te besturen, hij zal af en toe echt tilt slaan in nauwe doorgangen of wanneer er een obstakel in de weg komt van zijn traject. Blijkbaar toch iets dat ze bij Sony ook niet konden oplossen.

the last guardian jongen zwemmen duiken on screen prompt melding controls

Nee, de grootste vijand in deze game is de werkelijk vreselijke camera. En alhoewel het, zoals eerder al aangehaald, bijzonder charmant is om het personage te zien klungelen en struikelen, zal het op sommige momenten misschien toch net iets teveel op je zenuwen beginnen te werken. Want hoe mooi dit alles ook omkaderd wordt, ik kon me niet ontdoen van het gevoel dat ik eigenlijk een game van tien jaar geleden aan het spelen was, eentje dat vast is blijven steken in de tijd. Waarom komt er bijvoorbeeld ook telkens als ik een speciale actie kan doen een prompt op het scherm dat me toont welke combinatie van knoppen ik daarvoor moet voor indrukken? Niet enkel de eerste keer hoor, maar telkens opnieuw en opnieuw. Wie vond dit ook weer een goed idee?

Samen met de vrij korte speeltijd die je eruit zal halen (je kan de game in een tiental uur uitspelen) zijn dit de ruwe kantjes die de ervaring een beetje ontsieren. En dat is jammer, want misschien gaan sommige spelers al vroeg afhaken hierdoor. Onder dat initiële laagje technisch geklungel schuilt uiteindelijk echter een waar meesterwerk.

The Last Guardian bij bol.com

The Last Guardian

9 ruwe diamant

Net zoals de vorige games van Fumito Ueda is The Last Guardian een streling voor het oog en oor. Ook het verhaal is weer subliem in al zijn eenvoud. Een meesterwerk dat toch ontsierd wordt door enkele technische problemen. Desalniettemin meer dan het wachten waard.

  • VERHAAL 10
  • VORMGEVING 10
  • AUDIO 10
  • GAMEPLAY 5
  • LEVENSDUUR 7
Share.

About Author

Yves Doutreligne

Probeert wanhopig Nintendo te begrijpen. Heeft een chronische hekel aan Digimon. Staat constant op het punt om geblokkeerd te worden op Twitter.

Reacties